استغفار مانند صدقه هر شب و هر صبح، سبب پاکی و صافی روح می‌گردد. روح همه ما در طول روز با روابط گوناگون، چرک‌آلوده و سیاه می‌گردد و استحمام در گرمابه استغفار است که می‌تواند حیاتِ دوباره‌ای به روح داده و آن را آماده هم آغوشی با الله و پروازی موفق از سجاده عاشقی گرداند. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و سی «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: توبه در این مجال به بررسی بخش بعدی نامه امام رضا «علیه‌السلام» با محوریت «توبه» می‌پردازیم: «فإنّ الله لا یغفر له، حتی یرجع عنه» همراهیِ «إنّ» در ابتدای این جمله نشانه قطعیت و تأکید این نکته است که حضور سوء نیت و شرک در باطن انسان، حتماً او را از حیطه‌ی مغفرت خداوند دور خواهد نمود، مگر آنکه توبه نموده و از این دو عامل دست بردارد.   توبه = تغییر سبک زندگی تا رسیدن به سلامت نفس توبه در لغت به معنای بازگشت است. توبه یک عمل است که باید به انجام رساند. شخص توبه کننده، پس از طی یک مسیر اشتباه باز می‌گردد و خود را به مسیر صحیح (صراط مستقیم) می‌رساند.   از نگاه آخرتی، جهنم، محیطی سوزاننده است که صراط مستقیم با همه امنیت، سلامت و خنکی‌اش از داخلِ آن می‌گذرد. همه انسانها از جهنم عبور می‌کنند اما تنها تا زمانی در امنیت و سلامت از آتش جهنم خواهند بود که در مسیر صراط در حال حرکت بوده و از آن نلغزند.   لغزش از صراط مستقیم، مساوی است با سقوط در آتش جهنم، و توبه، دست برداشتن از این لغزش و حرکتِ دوباره بر روی صراط است. (حتی یرجع عنه) فراموش نکنیم که حتی اصرار بر یک گناه و عدم حیا از انجام آن، انسان را از صراط خارج نموده و او را از سلامت نفس باز می‌دارد.   توبه، در حقیقت تغییر سبک زندگی در آن نقطه‌ای است که انسان به لغزش دچار شده است. نمی‌توان با سبک زندگی آلوده، بر صراط ثابت ماند. نحوه سبک زندگی و الگوگیری انسان‌ها نشان می‌دهد که آنان، بر روی صراط مستقیم در حرکت هستند و یا در جهنمی غوطه‌ورند که هنوز شعله‌های آتش را نمی‌بینند.   خوب است بدانیم، که عبادت و یا عمل صالح زمانی در رشد نفس مؤثر بوده و آن را به باطن انسانی می‌رساند که قلبمان آن را پذیرفته باشد. آنچه را که قلب انسان با محبت و عشق می‌پذیرد، در نفس او و یا در اصطلاح ساده‌تر در نامه عمل او ثبت می‌گردد. در غیر اینصورت به زحمت انداختن بدن در اعمال خیر و عبادات تأثیری در رشد انسانی او نخواهد داشت.   توبه نیز باید در قلب اتفاق بیفتد. و پشیمانیِ قلب از انجام یک گناه و تصمیم جدّی برای ترک آن، سبب پذیریش توبه از سوی خداوند می‌گردد. چنین کسی اگر چند دقیقه بعد از توبه نیز از دنیا برود، خداوند را در حالی ملاقات می‌کند که به این گناه‌ آلوده نخواهد بود. اما توبه‌ای که از سر اجبار است و یا در لحظه مرگ که تمام امیدها از عوامل دیگر قطع می‌گردد رخ می‌دهد، پذیرفته نمی‌باشد.   به آیه هجدهم سوره نساء توجه کنید: «و لیست التوبه للذین یعملون السّیئات حتی إذ حضر أحدهم الموت، قال إنّی تُبتُ الآن و لاَ الّذین یموتون و هم کفّارٌ، اولئک اعتدنا لهم عذاباً الیماً» کسی که در تمام عمر به اعمال زشت مشغول باشد تا آنگاه که به یقین مرگ را مشاهده کند در آن ساعت پشیمان شود و گوید اکنون توبه کردم، توبه او پذیرفته نیست چنانکه هر کس در حال کفر بمیرد، توبه‌اش پذیرفته نیست، برای این دو گروه عذابی بس دردناک مهیا ساخته‌ایم.   این آیه، توبه را ویژگی کسانی می‌داند که بعد از گناه به سرعت پشیمان شده و بر می‌گردند. نه آنکه آنقدر به بدکرداری و گناه خود ادامه می‌دهند تا اینکه به یقین، مرگ را نزدیک دیده و سپس توبه می‌کنند، چرا که اساساً دیگر زمانی برای گناهکاری ندارند. اساسِ این تفکر که انسان مرگ خود را دور می‌پندارد سببِ به تأخیرانداختن توبه و پافشاری بر سبک زندگی گناه‌آلود می‌گردد و در نهایت توفیق توبه را از انسان سلب می‌نماید.   امام رضا «علیه‌السلام» می‌فرماید: «من استغفر بلسانه و لم یَندب بقلبه، فقد استهزءَ بنفسه؛ کسی که استغفار کند، ولی قلباً پشیمان نیست (تصمیم بر تغییر سبک زندگی گناه‌آلودش ندارد) خودش را مسخره نموده است.   آیات و روایات با محوریت توبه 1- إنّ الله یحب التّوابین  (سوره بقره آیه222) گناه سالیان متمادی نیز نمی‌تواند انسان را منفور خداوند گرداند، چرا که همین انسان گناهکار، به محض توبه، محبوب خداوند می‌گردد. مراقب باشیم که نگاه ما به دیگران با نگاه خداوند مغایر نباشد. نکند کسی به واسطه گناهی از چشم ما افتاده اما با یک توبه محبوب خداوند گردد. آن وقت این تفاوتِ نگاه ما با خداوند است که ما را از چشمان خداوند بیندازد. 2- قُل یا عبادی الذین اسرفوا علی أنفسهم، لا تقنطوا من رحمه الله، إنّ الله یغفر الذّنوب جمیعاً، إنّه هو الغفور الرحیم»  (سوره زمر آیه 53) ترجمه: بگو: «اى بندگان من- كه بر خویشتن زیاده‏روى روا داشته‏اید- از رحمت خدا نومید مشوید. در حقیقت، خدا همه گناهان را مى‏آمرزد، كه او خود آمرزنده مهربان است. این آیه سرشار از قیدهای تأکید است تا ما را در پذیرش توبه از سوی خداوند به یقین برساند. این اله غفور در لحظه بازگشت عبد گنهکارش، چنان او را به آغوش کشیده و می‌پذیرد که گویی گذشته سیاهی اساساً در میان نبوده است. او هرگز نمی‌پسندد که کسی گناه بنده‌اش را فاش نموده و یا در میان دیگران پخش کند، چرا که به انتظار لحظه‌ای نشسته است که او بر می‌گردد تا تمام گذشته‌اش را از نامه اعمالش پاک نماید.   3- امام باقر «علیه‌السلام»: «إنّ من أحبَّ عبادالله إلی الله المفتن التوّاب» از محبوب‌ترین بندگان خداوند در نزد او، انسان فتنه‌انگیز و شروری است که توبه می‌کند. مبادا نگاه گناه‌آلود به انسانی بدوزیم که تنها در یک لحظه، با توبه‌ای حقیقی از محبوب‌ترین بندگان خداوند خواهد شد.   4- نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم»: «لله أفرحُ بتوبه عبده، من العقیم الوالد و من الضال الواجد» شادی خداوند از توبه بنده‌اش، بیشتر از والدین عقیمی است (که فرزنددار می شوند) و از کسی که عزیزترین گوهرشان را گم کرده و آن را می‌یابند. خداوند هرگز از سوختن بندگانش شاد نیست. او زمانی شادمان است که بنده‌اش باز می‌گردد توبه می‌کند.   5- توبوا إلی اله جمیعاً، ایها المؤمنون، لعلّکم تفلحون. (سوره نور آیه31) ترجمه: ای مؤمنان ! همگی به درگاه خدا توبه کنید باشد که رستگار شوید. هیچ مؤمنی نباید خود را از توبه بی‌نیاز ببیند. چرا که هر چه مراتب ایمان در انسان بالاتر می‌رود، آلودگی‌های مخفیِ نفسش بیشتر بر او هویدا شده و نیازش به استغفار بیشتر می‌گردد.   استغفار مانند صدقه هر شب و هر صبح، سبب پاکی و صافی روح می‌گردد. روح همه ما در طول روز با روابط گوناگون، چرک‌آلوده و سیاه می‌گردد و استحمام در گرمابه استغفار است که می‌تواند حیاتِ دوباره‌ای به روح داده و آن را آماده هم آغوشی با الله و پروازی موفق از سجاده عاشقی گرداند. روحِ بدون استغفار، هرگز به قدرت نخواهد رسید.   والحمدلله رب العالمین

اما قاعده‌ی اصلی آن است که انسان‌ها به میزانی که در نفس خودشان مؤثرند می‌توانند در دیگران مؤثر باشند. اساساً کسانی می‌توانند رهبری گروه عظیمی از انسان‌ها را بر عهده بگیرند که عظیم‌ترین تحولات و موفقیت‌های روحی را در نفس خود ایجاد کرده باشند. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و بیست و هشتم «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: چگونه می‌توان باطن انسانها را از نوع رفتارهایشان شناسایی کرد؟ حضرت علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ما أضمر أحدٌ شیئا، إلاّ ظهر فی فلتات لسانه و صفحات وجهه؛ هیچ کس چیزی را در دلش نمی‌تواند پنهان کند، مگر آنکه حتماً در لغزش‌های کلامی (بالا و پایین شدن الفاظش) و یا در چهره‌اش مشخص می‌گردد.   این کلام امیرالؤمنین «علیه‌السلام» نیز از دریچه علم باطنِ ایشان مطرح شده و کسی که بتواند به این علم دست یابد، می‌تواند باطن انسان‌ها را از میان الفاظ و چهره‌هایشان تشخیص دهد. میزان علاقه و محبتِ انسانی که واقعاً، کسی را دوست دارد، در نحوه بوسیدن، در آغوش کشیدن، حرف زدن و خدماتی که به او می‌دهد، کاملاً هویداست و تا زمانی که کینه‌ای، حسادتی، تنفری، تکبری و ... از او در قلبش وجود داشته باشد این ظهوراتِ حقیقی و قابل درک از او صادر نخواهد گشت.   «دنیا»، تنها باشگاه قدرتمند برای کسب، باطن انسانی و تشبّهِ ما به الله است و بدجنسی‌ها و شرارت‌های دیگران در حق ما در این مسیر، فرصت‌های تمرینِ ما در این باشگاه‌اند. اما نکته مهم آن است که ما تنها در یک صورت در این باشگاه موفق شده و رشد خواهیم کرد که فقط الله را به عنوان طرف مقابل برای تمرین بپذیریم، نه انسانهای دیگر را. حریف قرار دادن کسی غیر از خدا سبب سقوط ما از مرتبه انسانی شده و ما را به همان اندازه‌ی حریف‌مان، کوچک و پست خواهد کرد.   باید در این باشگاه بیاموزیم که تمام تمرین‌‌هایمان را تنها به خداوند بفروشیم. برای این منظور باید تمام کارهایمان را به قصد تشبّهِ به الله به انجام برسانیم نه به توقع جبران و ... و تنها در اینصورت است که توانسته‌ایم شأن حقیقی خود را حفظ نماییم.   چگونه می‌توان در نفس‌های دیگر مؤثر بود؟ انسانهای پیرامون ما، از طرف خداوند برای تولید فرصت‌های تمرینی در مسیر زندگی‌ ما طراحی شده‌اند. توهین‌ها، بدجنسی‌ها، فحاشی‌ها و بدی‌های دیگران، مراحل این فرصت‌های تمرینی‌اند. بنابراین کینه گرفتن از آنها، کار عاقلانه‌ای به نظر نمی‌رسد. فراموش نکنیم که برای تشبّه به الله، اولین قدم پاکی و صافی ظرف دل ماست. و ما حق آلوده ساختن آن را نداریم. نوع رفتارهای صادر شده از یک قلب پاک، آنقدر پر انرژی و زیباست که می‌تواند کینه‌ها و شرهای گوناگون را از قلب دیگران بردارد. قلب انسان‌ها، تنها شاهدهایی هستند که دروغ به آنها راه ندارد. قلبها با هم سخن می‌گویند اما بی‌پرده، بی‌ظاهرسازی و بی‌دروغ.   نفوس کاملاً شعور دارند. حتی اشیاء، گیاهان و حیوانات نیز شعور دارند. بنابراین کسی که به دنبال تحول در نفس کس دیگری است، اول باید این تحول را در نفس خودش ایجاد نماید. این حقیقت، یک شاخه فرعی از یک حقیقت بالاتر است، یا یک قاعده فرعی از یک قاعده اصلی و مهم دیگر. اما این قاعده‌ی اصلی آن است که انسان‌ها به میزانی که در نفس خودشان مؤثرند می‌توانند در دیگران مؤثر باشند. اساساً کسانی می‌توانند رهبری گروه عظیمی از انسان‌ها را بر عهده بگیرند که عظیم‌ترین تحولات و موفقیت‌های روحی را در نفس خود ایجاد کرده باشند.   «إنّ الذین آمنوا و عملوا الصّالحات، سیجعل لهم الرّحمن وُدّا» (سوره مریم آیه96) ترجمه: كسانى كه ایمان آورده و كارهاى شایسته كرده ‏اند، به زودى [خداى‏] رحمان براى آنان محبتى [در دلها] قرار می ‏دهد. این آیه نشان می‌دهد که خداوند انسان‌هایی را که در جهت کسب رضایت و تشبّه به او گام برمی‌دارند، محبوبِ قلوبِ دیگران قرار می‌دهد. البته برای چنین کسی دوست داشتن‌ها و محبت‌های دیگران، مسئله مهمی نیست. اما عشق او به الله و اخلاق حسنه‌ای که تحت این عشق از او صادر می‌شود. او را محبوبِ دلهای دیگران می‌گرداند.   بنابراین برای مؤثر بودن در قلب دیگران، ابتدا باید در قلب خودمان مؤثر بوده و آلودگی‌هایش را بزداییم. درست در همان لحظه، کسی که خود حقیقی‌اش را باور نموده و به آن احترام می‌گذارد، می‌تواند تمام گذشته خود را بخشیده و دیگر از آن پس در قلب خودش مؤثر باشد.   اما کسی که حقیقت انسانی خودش را باور نکرده است، هرگز نمی‌تواند با خود حقیقی‌اش و در نهایت با الله آشتی نماید، لذا هرگز نمی‌تواند در قلب خودش و در قلب دیگران مؤثر باشد. از چنین کسی به فرموده امام هادی «علیه‌السلام» باید احتمال خطر و دریافت شرّ را داشت: «من هانت علیه نفسه، فلا تأمن شرّه؛ کسی که نفسش در نزد او حقیر است، نمی‌توانی از شرّ آن در امان بمانی.» کسی که شخصیت انسانی خود را نمی‌شناسد، علیرغم آنکه اطرافیانش را دوست دارد، به رفتارهایی تن داده و یا به کارهایی دست می‌زند که اساساً درخور قیمت انسانی او و، عزیزانش نمی‌باشد. لذا با نحوه‌ی رفتارش، دیگران را به تنفر رسانده و هرگز به محبوبیت در قلوب دیگران نمی‌رسد.   انسان‌ها به محض شناخت خود حقیقی‌شان و کشف قیمت انسانی‌شان، بی‌هیچ تلاش گزافی، به سمت حذف رذایل باطنی پیش می‌رود. چنین کسانی از یکبار عصبانیت و یا یکبار حسادت و یا کینه، به اندازه صدها فحشای ظاهری به احساس عذاب دچار می‌شوند. چرا که آرامش ناشی از سلامت قلب را تجربه کرده و قیمت پاکی و سلامت نفس را خوب می‌دانند. به همین دلیل وقتی در معرض گناه قرار می‌گیرند، به قدری از آن متنفرند که اگر هم آلوده گردند، هزاران بار از این آلودگی سوخته و عذاب می‌کشند. به همین دلیل گناه اساساً توسط نفسشان جذب نمی‌گردد.   فراموش نکنیم که برای محترم بودن در یک جمع، اول باید در نزد خودمان محترم باشیم. اساساً انسانها به میزان قیمتی که ما برای خودمان قائلیم، برایمان قیمت و ارزش قائل خواهند بود. اصلاح نگاهها نسبت به خودمان، سبب اصلاح نگاه دیگران نسبت به ما خواهد شد. هرگاه با نفسمان به صلح رسیدیم، قلب دیگران نیز با ما در صلح خواهد بود.   والحمدلله رب العالمین  

راه بهشت مسیری طولانی و پیچ در پیچ است و باید این راه را پیمود تا به بهشت رسید. تنها با تمنای بهشت این راه را نمی‌‌توان پیمود. باید مقاوم بود، تحمل کرد، ناملایمات را به جان خرید، تضادها را در آغوش کشید و ... تا شاید به مقصد رسید. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیصد و بیست و ششم «خانواده آسمانی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: 3- طلب فضیلت برای جلوه کردن و زیبا بودن در نظر الله و خانواده آسمانی‌مان، باید نفسی زیبا بسازیم. و رسیدن به سلامت و زیبایی نفس، جز با حذف زواید حیوانی از باطن امکان‌پذیر نیست، چرا که هر کدام از بیماری‌های اخلاقی و روحی ما، به یقین، ما را در نگاه غیب زشت و بد ترکیب جلوه می‌دهند.   برای درخشیدن در نگاه اهل‌ بهشت، باید باطنی بهشتی ساخت. برای این منظور، ابتدا باید به این موضوع فکر کرده و آرام، آرام آن را به دغدغه‌ای اصلی و مهم در زندگی‌مان تبدیل کنیم. اساساً کسی که به زیبایی باطن خویش می‌اندیشد، قیمتِ خود را خوب می‌شناسد و قبل از آنکه دیگران از بیماری‌های اخلاقی او در رنج باشند، از رذایل نفس خویش در عذاب و هراس می‌باشد. چنین کسی حرمت رفاقت خود را با غیب حفظ نموده و روز به روز برای رسیدن به صمیمیت بیشتر با غیب، با قدرت و جدیّت بالاتر به مبارزه با نفس خویش و حذف رذایل آن می‌پردازد. او به شوق زیستن در کنار رفقای بهشتی خود، برای کسب ثروت‌های آخرتی بی‌وقفه تلاش می‌کند.   برای او هیچ چیز به اندازه بی‌آبرویی در نگاه اهل‌ غیب شرم‌آور و دردناک نیست، چرا که دغدغه بزرگ او، آبروداری در نگاه برزخیان است. از همین رو، از هیچ تلاشی برای رسیدن به این هدف بزرگ فروگذار نمی‌کند. کسب فضیلت، راهی برای آبروداری در نزد اهل غیب و درخشیدن در نگاه آنان است.   اما فراموش نکنیم که فضیلت، رایگان و بی‌تلاش به دست نمی‌آید. راه بهشت مسیری طولانی و پیچ در پیچ است و باید این راه را پیمود تا به بهشت رسید. تنها با تمنای بهشت این راه را نمی‌‌توان پیمود. باید مقاوم بود، تحمل کرد، ناملایمات را به جان خرید، تضادها را در آغوش کشید و ... تا شاید به مقصد رسید: «حُفَّه الجنّه بالمکاره و الصّبر و حُفّه النّارُ بالشَّهوات؛ بهشت با سختی‌ها و صبر پیچیده شده و جهنم با انواع شهوات (حسی، خیالی، وهمی و عقلی). 4- اصلاح آخرت ما به عنوان موجودی جاودانه و ابدی نیاز به سرمایه‌های ابدی داریم تا بتوانیم بعد از تولد به برزخ، زندگی سعادتمندانه‌ای را آغاز کنیم. سرزمین‌ها و املاک بهشتی، رفقای بهشتی، همسران بهشتی، عزت و رخصتِ سلطنت، اجازه پرواز و ... همه و همه دارایی‌هایی است که باید در رحم دنیا آنها را کسب کنیم. اگر این سرمایه‌ها را باور نکرده و حقیقتاً آنها را به عنوان آرمان، آرزو، هدف و دغدغه به رسمیت نشناسیم، قطعاً برای کسب آنها نیز به تلاش و تکاپو نخواهیم پرداخت. بهشت را باور کنیم و برای این باور، تلاش نماییم.   5- لزوم بردباری حلم به معنای «تحریک نشدن»، لازمه رسیدن به سلامت باطن است. انسانها در برخورد با عوامل تحریک کننده به یکی از سه روش زیر، واکنش نشان می‌دهند؛   1- تحریک شده و با پرخاش و داد و دعوا عکس العمل نشان می‌دهند. در اینصورت علاوه بر فشار قبر حیوانات گزنده‌ای چون مار و عقرب را نیز در باطن خود حفظ می‌کنند.   2- گاه تحریک شده، اما آن را بروز نمی‌دهند، کسی را آزار نداده و یا دیگران را تحت فشار قرار نمی‌دهند. در نفس این دسته از انسان‌ها تیزی و درندگی وجود ندارد، بنابراین باطن‌شان نیز حامل مار و عقرب نیست، اما به علت فشاری که در نفسشان ایجاد می‌شود، فشار قبر خواهند داشت.   3- دسته سوم کسانی هستند که به راحتی تحریک نشده، ضربه‌ها را دریافت و به راحتی رد می‌کنند. برای این گروه، تنها رَد شدن از صراط مهم است. لذا از توقف در صراط و سوختن در آتش به سرعت می‌گریزند. از همین رو به هیچ وجه در مراء و جدال وارد نشده و نفس خود را در همه احوال آرام نگه می‌دارند.   بدون تجهیز شدن به اسلحه حلم، تمام ثروت‌های جمع‌آوری شده آخرتی، نابود شده و از بین خواهد رفت. اگر انسان حلیمی نیستیم، قبل از هر اقدامی باید، تمرین حلم نموده و بیاموزیم که چگونه نفس خود را از تحریک و فشار در امان بداریم. چرا که بدون حلم، توانِ نگهداری دارایی‌های آخرتی‌مان را نخواهیم داشت.   والحمدلله رب العالمین

 قرآن كریم می ‏فرماید: وَ ما اُوتیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إلَّا قَلیلاً. تمام اجزاى جهان تسبیح گوى پروردگار یگانه هستند و دائماً با ما حرف می ‏زنند و به ما درس می ‏آموزند. اگر نظام را به دقّت بررسى كنیم نظم شگفت آور آن مارا متعجّب می كند كه اگر نبود هرگز نمی ‏توانست در استخدام بشر درآید. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه دوازدهم «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. الوهیّت یعنى خداوند اله و معبود همه موجودات است ولا غیر، اساساً الهى جز خدا وجود نداشته و الوهیّت شایسته خداوند است. 2. إنَّ إلهُكُم لَواحِدْ(قرآن كریم)، دو مرتبه تأكید: إنَّ و لام در لَواحِد. 3. در تفسیر المیزان در مورد آیه إنَّ إلهُكُم لَواحِدْ می ‏فرماید: محققّاً اله شما یكى و واحد است كه در حقیقت معشوق شما یكى است واین اله یگانه است و واحد همان اله شماست. 4. اگر نظام را به دقّت بررسى كنیم نظم شگفت آور آن مارا متعجّب می كند كه اگر نبود هرگز نمی ‏توانست در استخدام بشر درآید. 5. قرآن كریم یكى از سه منبع شناخت را جهان پیرامون ما معرفى می ‏كند. 6. قرآن كریم: أفَلا یَنْظُرُون إلَى الإبِلِ كَیْفَ خُلِقَتْ و إلَى الأرْضِ كَیْفَ سُطِحَتْ.... 7. دنیا را آیات و نشانه‏ هاى خداوند پر كرده است: سَنُریهِمْ آیاتُنا فِى الآفاقِ و فِى أنْفُسِهِمْ. 8. مَنْ عَرَفَ نَفْسَه فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه، نفس آنقدر ارزش دارد كه تمام جهان با شگفتی هایش یك طرف و نفس هم یك طرف. 9. تمام اجزاى جهان تسبیح گوى پروردگار یگانه هستند و دائماً با ما حرف می ‏زنند و به ما درس می ‏آموزند. 10. هیچ چیز در دنیا بى قانون نبوده و هر چیز حساب و كتاب خودش را دارد واساسا چیزى به نام تصادف و اتفاق نداریم. 11. علم بشر هر قدر هم پیشرفت كرده ولى در هر رشته علمى پیشرفته هزاران هزار مجهول داریم كه هر روز بیشتر می ‏شود. 12. خداوند در قرآن كریم با احترام و تشریفات با انسان صحبت كرده، از زمانهاى گذشته، ازخلقت هایش، از اهدافش و... آن وقت انسان در مقابل چنین خدایى سر كش می شود: فَإذا هُوَ خَصیمٌ مُبینْ. 13. دانشمندى می ‏گوید: من اگر زمان على‏«علیه‌السلام» بودم می ‏نشستم و از حضرت سؤال كرده و مجهولات خودم را حل می ‏كردم، ولى مردم آن زمان این كار را نكرده و پاسخ حضرت كه فرمودند: سَلُونى قَبْلَ أنْ تَفْقِدونى را ندادند. 14. قرآن ما را اینگونه به علم آموزى دعوت كرده: إتَّقُواللَّه یُعَلِّمُكُمُ اللَّه كه اگر اجابت شود مانند مرحوم علامه طباطبایى به محضر خدا به ماوراءالطبیعه راه پیدا می ‏كنیم. 15. برخى در یكى از رشته ‏هاى علمى ادامه تحصیل می ‏دهند شگفتیهاى خلقت را دیده و به جاى تقویت ایمان خدا را انكار می كنند. 16. امام رضا«علیه‌السلام» : كسى كه هیئت و تشریح نداند توحیدش ضعیف است. 17. وَ مَنْ كانَ فِى هذِهِ الْأعْمى وَ هُوَ فِى الْآخِرَةِ الْأعْمى. كسى كه در دنیا كور است در آخرت نیز كور می ‏باشد. 18. اگر جهان را از كهكشانها تا درون اتم بررسى كنیم می بینیم ضمن اینكه باهم اتصال و ارتباط دارند هر كدام ساختار خاص خود را دارند، همه اجزاى عالم پیرو نظم و ترتیب از جانب خالق واحد می ‏باشد. 19. با این همه پیشرفت در روایت داریم كه تا زمان ظهور بخش اندكى از علوم كشف شده است همانطور كه قرآن كریم می ‏فرماید: وَ ما اُوتیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إلَّا قَلیلاً. 20. امام خمینى(ره ) در استدلال شان به گورباچف می ‏فرماید: اگر بشر عاشق علم مطلق است پس حتماً علم مطلقى هست، اگر بشر عاشق قدرت مطلق است پس حتماً قدرت مطلقى هست... 21. امام خمینى(ره) : رئیس جمهور آمریكا هم عاشق خداست و خودش نمی ‏فهمد. 22. خداوند می داند كه آنچه انسان می خواهد و مطلق است خود خداوند است لذا بالاترین پیام پیامبر اسلام صلى الله علیه وآله را لاإلهَ إلَّا اللَّه قرار داده است. 23. روایت: كسى كه در روز 100 بار لا اله ‏الا الله بگوید كسى در آن روز به اندازه او ثواب نكند. 24. در لا اله ‏الا الله، لا نفى جنس است یعنى اساساً وجود هر اله و موجود قابل پرستش را غیر از خدا نفى كرده است. 25. انسان به هر كمالى عشق بورزد آن كمال از خداوند تجلى كرده و منبع همه كمالات خالق متعادل می ‏باشد. 26. دروغ محض است اگر كسى بخواهد جز خدا با چیز دیگر به آرامش برسد كُلُّ أحَدٍ یَمُوتُ عَطْشاناً إلا ذاكِراللَّه. 27. ذاكراللَّه همنشین خداست: ذاكراللَّه مُجالِسُهُ. 28. فقط كیّس ها هستند كه از اول به دنبال معشوق واله واقعى رفته و سرشان را با معشوقهاى مجازى گرم نمی ‏كنند. 29. اولوهیت یعنى توحید در عبادت. 30. على‏«علیه‌السلام» : ولا یمكن الفرار من حكومتك، هر جا ما را ببرى چه جهنم و چه بهشت، باز در مملكت تو هستیم. 31. عشق به كمال مطلق منحصر به انسان به عنوان اشرف مخلوقات نمی ‏باشد بلكه تمام موجودات جهان به كمال مطلق عشق می ‏ورزند.