(كفی بالله ولی) یعنی، تو مطمئن باش اگر از ولایت خدا خارج شوی (یضل عن سبیله) هستی. رب یعنی همانی كه تدبیر امور انسان‌ها در دست او است. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه هشتم «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. خداوند بر صراط مستقیم است، می‌داند چه كسی گمراه و چه كسی در راه او است. 2. رهبر انتسابی است چون: الله یعلم حیث یجعل رسالته. 3. رسول كسی است كه ما را هدایت می‌كند. 4. خداوند می‌داند برای اینكه مخلوقش در سیر تكامل به آن برسد، چه موانعی بر سر راه اوست. 5. دوست یعنی كسی كه در حركت كمك كند، دشمن یعنی كسی كه در حركت مزاحم باشد. 6. خداوند هر چیز كه با ساختار وجودی سازگار نیست و هست به آن عالم است. 7. (كفی بالله ولی) یعنی، تو مطمئن باش اگر از ولایت خدا خارج شوی (یضل عن سبیله) هستی. 8. اگر كسی بخواهد تحت ولایت الهی به هدف خود برسد بدون هدایت او نمی‌شود. 9. خداوند فرمود: اگر بنده من آنقدر گریه كند كه كور شود و... من خواسته‌اش را نخواهم داد اگر بخواهد از غیر روشی كه من می‌گویم عبادت كند. 10. اگر خواستید با علم خود و بدون راهنمایی من به مقامی برسید این تكبر در مقابل خدا است. 11. ممكن نیست كسی خود را از هدایت الهی خارج كند و به نتیجه برسد. 12. خداوند مستقیماً كاری را انجام نمی‌دهد، واسطه‌ها كار انجام می‌دهند. 13. هر فكری كه با متن قرآن و اسلام نخواند، باید طرد شود. 14. رب یعنی همانی كه تدبیر امور انسان‌ها در دست او است. 15. انسان باید به قدری فطرت‌مدار شود كه، خودش را به كمتر از معصوم نسپارد. 16. جامعه آرمانی ما جامعه‌ای است كه غیرمعصوم بر آن حاكم نیست. 17. بالاترین منزل مقربین ائمه هستند. 18. جامعه‌ای كه خداوند برای انسان لایق می‌داند كامل‌ترین جامعه است. 19. امام باقر «علیه‌السلام» فرمودند: جامعه‌ رشد یافته جامعه‌ای است كه همه انسانها در سطح زمین (فی مشارقها و مغاربها) سر بر آستان معصومین «علیهم‌السلام» می‌سایند.

اگر تجزیه و ترکیب نیز برای موجودی تعریف شد، او دیگر ازلی نمی تواند باشد چرا که موجودی ازلی است که بی نهایت، بی نیاز و غیر وابسته به موجودات دیگر باشد. وقتی موجودی ازلی نباشد و تمام این محدودیت ها را نیز داشته باشد آیا می توان نام خالق را بر او نهاد؟ هرگز؛ چرا که در اینصورت و با این تعاریف، او قطعاً مخلوقی بیش نخواهد بود. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه سیزدهم «شرح خطبه امام رضاع (۳)»، استاد محمد شجاعی به  ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: فراز سی ام: اذاً لتفاوتت ذاته و لتجزّأ کنهه و لامتنع من الازل معناهُ و لمّا کان للبارئ معنی غیر المبروء. چون در این صورت ذات او متفاوت و تجزیه شده و ازلی معنا نمی شود. پس معنایی جز آفریده برای آفریننده نمی ماند. اگر «حرکت» که نشانه ی فقر و محدودیت است در خداوند راه داشت، بدین معنا بود که ذات او فاقد کمال و یا خصوصیتی است که برای رسیدن به آن باید حرکت و تلاش نماید و همین حرکت و تلاش لحظه به لحظه ذات او را دچار تغییر و تفاوت می کند تا در نهایت به کمالی که به دنبال آن است رسیده و آنرا جذب وجودش نماید. در اینصورت تجزیه و ترکیب نیز برای ذاتش تعریف می شود. اگر تجزیه و ترکیب نیز برای موجودی تعریف شد، او دیگر ازلی نمی تواند باشد چرا که موجودی ازلی است که بی نهایت، بی نیاز و غیر وابسته به موجودات دیگر باشد. وقتی موجودی ازلی نباشد و تمام این محدودیت ها را نیز داشته باشد آیا می توان نام خالق را بر او نهاد؟ هرگز؛ چرا که در اینصورت و با این تعاریف، او قطعاً مخلوقی بیش نخواهد بود.

افراد جاهل به قرآن یا افرادی که بسیار متکبر و مغرور هستند، می‌دانند قرآن چیست، نمی‌خواهند از آن بهره برداری کنند. سفره انسانیت قرآن است، کسی نیاید سرسفره بنشیند می‌میرد، باید از این سفره بخورید تا حیات داشته باشید. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه ششم «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. پیامبر «صلی الله علیه وآله» می‌فرمایند: (القرآن مأدبة اللَّه فتعلم مأدبه مستطعتم)؛ قرآن سفره آماده خداست پس بیاموزید از سفره آماده او، هر چه می‌توانید. 2. انسان یک نفخه الهی دارد، آن نفخه الهی که از روح خدا دمیده شده جفتش، قرآن است. 3. ضیافت یعنی پذیرایی، چه کسی می‌تواند در این ضیافت شرکت کند؟ انسان طبیعت‌گرا، ممنوع الورود است. 4. افراد جاهل به قرآن یا افرادی که بسیار متکبر و مغرور هستند، می‌دانند قرآن چیست، نمی‌خواهند از آن بهره برداری کنند. 5. سفره انسانیت قرآن است، کسی نیاید سرسفره بنشیند می‌میرد، باید از این سفره بخورید تا حیات داشته باشید. 6. قرآن یک ملاکی است که هرکس بخواهد خصوصاً در علوم انسانی مطالعه کند، سر و تَهْ و اصل و فرع کلام شخص را بفهمد، باید در قرآن ببیند. 7. مفسرین گفتند وقتی ما تفسیر نوشتیم و تمام شد، دیدیم که؛ می‌توانیم یک تفسیر دیگر برایش بنویسیم. 8. سوره فصّلت آیه 42: به الحق انزلناه و به الحق نزل، ما قرآن را با حق نازل کردیم و با حق نازل شده است. 9. قرآن از ناحیه خدا به مصاحبت با حق نازل شده پس از باطل مصونیت دارد. 10. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» در نهج‌البلاغه می‌فرماید: قرآن بهار دل است، بهار مظهر شکوفایی است. 11. برای قلب جلایی غیر از قرآن نیست. 12. دعواها، درگیری‌ها و گرفتاری‌ها یک سراب بیشتر نیست، لهو و لعب است که ما مشغول آن هستیم. 13. طبیعت مؤمن این‌گونه است که، گرفتار است؛ ولی فطرت مؤمن همیشه در لقاء است. 14. بهشتی‌ها به زمینی‌ها حسرت می‌خورند، می‌گویند: ای کاش ما برمی‌گشتیم. 15. حضرت علی«علیه‌السلام» می‌فرمایند: إنّ الجهاد باب من ابواب الجنة، خداوند برای دوستان ویژه‌اش در جهاد را قرار داده است. 16. ما زمانی فطرت‌مان زنده است که، وقتی به آیات مرگ می‌رسیم، شادی سراغ‌مان بیاید. 17. حضرت علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: قرآن آب شیرینی است که، علما عطش‌شان را با آن برطرف می‌کنند. 18. ظلم عظیمی است که انسان، خودش را از قرآن محروم کند. 19. وقتی انسان دست از خود بر ندارد و سراغ قرآن برود، قرآن با او راه نمی‌آید.

انسان این‌گونه است كه ‏وقتى خلوت می ‏كند، عقربه ذهنش سریع سراغ محبوب خودش می رود، با او خلوت كند، حتى اگر به آن دسترسى نداشته باشد. سمیر یعنى همنشین، امّا نه هر همنشینى، همنشین شب را سمیر می ‏گویند. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه چهارم «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. حضرت رضا «علیه‌السلام» می‌فرمایند: هر چقدر از قرآن را مى‏توانید با خشوع قلب‏ و صفاى سر بخوانید. 2. حضرت صادق‏ «علیه‌السلام» می‌فرمایند: (عَنْ ‏النَبى فى وَصیَّتِهِ لِعَلى)؛ لازم است بر تو در هر حالى قرآن بخوانى. 3. هر مقدار درجات معنوى و ایمانى انسان بالاتر می ‏رود نیاز او به ‏قرآن بیشتر مى‏شود، هر مقدار انسان دور است به قرآن بی ‏نیازتر است. 4. سمیر یعنى همنشین، امّا نه هر همنشینى، همنشین شب را سمیر می ‏گویند. 5. انسان این‌گونه است كه ‏وقتى خلوت می ‏كند، عقربه ذهنش سریع سراغ محبوب خودش می رود، با او خلوت كند، حتى اگر به آن دسترسى نداشته باشد. 6. انسان وقتى فراغت پیدا می كند دلش به سمت محبوبش می ‏رود، وقتى خلوت می كند بیشتر هر جایى كه شخصیّتش اقامت دارد، در هر موطنى به سمت آن می ‏رود. 7. قرآن عهد خداست به سوى خلق، یعنى خداوند با فرستادن قرآن؛ عهد گرفته است، شایسته است بر انسان مسلمان كه به عهد خود نگاه كند، حداقل در روز 50 آیه بخواند. 8. على‏ «علیه‌السلام» می‌فرمایند: خدا رحمت كند كسى را كه بداند از كجا آمده؟ دركجاست؟ و به كجا می ‏رود؟ قرائت قرآن این علوم سه‏ گانه را به یاد انسان می آورد. 9. كسانى كه اهل تدبّر نیستند به خاطر قفل هایى است كه خود با معصیت هایى كه نمودند بر قلب خود زده ‏اند، كه توان تدبّر و تعمّق در قرآن را از اینها گرفته ‏اند. 10. افراد جامعه رشد عقلى زیادى می ‏كنند، صاحبان خرد می شوند به خطاب الهى، اینان كسانى هستند كه وقتى سراغ كتاب الهى می ‏روند و از آن متذكّر می ‏شوند. 11. امام صادق ‏«علیه‌السلام» می‌فرمایند: بر شما باد به قرآن، اگر پیدا كردید در قرآن آیه ‏اى كه گذشتگان شما با آن آیه نجات پیدا كرده‌اند، شما هم به آن قرآن عمل كنید. 12. در قرآن خبر قبلى‏هاى شما هست و آنچه كه در بعد اتّفاق می ‏افتد همه آنها را در قرآن ما ذكر كردیم. 13. امام صادق‏ «علیه‌السلام» می‌فرمایند: در قرآن خبر زمین هست، یعنى آنچه كه بر روى زمین اتفاق می ‏افتد و اتفاق افتاده و بعداً اتفاق خواهد افتاد، قرآن تبیان كل شى‏ء است. 14. پیامبر «صلى الله علیه وآله» می‌فرمایند: من شما را ترك می ‏كنم و براى شما دو چیز گرانبها می گذارم یعنى دو چیز سنگین و گرانبها، ثقل اكبر، كتاب پروردگار و ثقل اصغر را عترت و اهل‏بیت می ‏فرماید. 15. دنیا هرجا كه فساد، گرفتارى و ظلم هست براى این است كه از این دو ثقل جدا شدند و اگر بخواهد به تعادل، عدالت، رشد برگردد، این دو در اجتماع باید حاكم شوند. 16. اگر محصول كار شما این است كه در خط پیامبر هستید، پا جاى پای پیامبر دارید می گذارید و وارث پیامبر هستید، مطمئن باشید به او ملحق خواهید شد. 17. این دو (قرآن و عترت) ملاك خوبى است براى اینكه فعالیّت‏ها و كارهاى خود را بسنجیم، ببینیم كه چقدر با این دو ثقل پیوند داریم. 18. هركس بنشیند به سخن ناطق گوش دهد، ناطقى براى او سخن بگوید عبادت ناطق را كرده است، عابد آن گوینده است، پس اگر گوینده از خدا بگوید او عبادت اللّه را نموده است و اگر از ابلیس بگوید، شنونده عبادت ابلیس كرده است. 19. همه مشكلات بشر به این فرمایش پیامبر، جدایى از این دو ثقل است و رفع مشكلات بشر هم بازگشت و تمسك به این دو ثقل است. 20. اگر انسان حقیقتاً در راه خدا تلاش كند و خود را به خداوند بسپارد خداوند او را هدایت می كند. 21. حضرت صاحب «عجل‌الله ‌تعالی ‌فرجه‌الشریف» فرمودند: ما هرگز غافل از احوال شما نیستیم و یاد شما را فراموش نمی كنیم. 22. امام زمان ‏«علیه‌السلام» آینه ‏اى است كه وقتى دلتان را متوجه او می ‏كنید همه دلتان را در آن می ‏بینید، و اصلاً نفس صدا كردن او یعنى دیدن خودتان.