عناوین مورد بحث در این جلسه: * همه ی انسان ها را براساس خانواده ی آسمانیتان دوست داشته باشید تا فساد، فقر و غم ها از جامعه بیرون برود. * انسان نباید با گناهکارها با خشونت، تحقیر برخورد کند؛ زیرا محب اهل بیت حتی اگر گناه زیاد کرده باشد تنها یک پایش روی صراط لغزیده و پای دیگرش روی صراط است. * طبق آموزه های اهل بیت، انسان حق ندارد بدی های دیگران را ببیند؛ بلکه باید خوبی ها را دیده و با نقاط قوت آن­ها زندگی کند؛ زیرا محاسن انسان ها از ضعف آن­ها بیشتر است. * محب اهل بیت هر جا باشد بالاخره به بهشت باز گشته و مبغض اهل بیت هر جا باشد بالاخره به جهنم برمی گردد. * در خلوت و سکوت بنشینید و چند ساعت به این مساله فکر کنید که اگر خدا یک بار به تو بگوید که دوست دارم، چه حالی به انسان دست می دهد!   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 356 «خانواده آسمانی » مورخ 94/۱/۲0 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   جایگاه محبت در نظام سلوکی انسانی چیست؟ جابربن عبدالله به عطیه که از شاگردان ایشان بود روایتی از پیامبر را نقل کردند که هر کس کسی را دوست اشته باشد با آن‌ها محشور می‌شود و هرکس عمل قومی را دوست بدارد، شریک در آن عمل است. محب آل پیامبر را دوست داشته باش و مبغض آل پیامبر را دشمن بدار.   «وَأرفق بِمُحِبّ مُحَمَّد وآل مُحَمَّد؛ با کسی که محب محمد و آل محمد است مهربان باشید». رفق یعنی مدارا کردن، همراهی کردن و مهربانی. بخاطر گناهان و اشتباهات و خطاهایی که کسی در حق شما کرده به او سخت نگیرید. به عشق اهل بیت و خانواده آسمانی و به‌خاطر این‌که این شخص خواهر و برادر حقیقی توست، عذر او را بپذیر. اعضاء خانواده زمینی ما از نظر بخش حیوانی با ما انتصاب دارند ولی خود این اعضاء و دیگران از نظر خانواده آسمانی با ما پیوند دارند. این‌ها را هم به عشق خانواده آسمانی دوست بداریم و این عشق باعث مستحکم‌تر شدن زندگی‌ها و از بین رفتن اختلافات خانوادگی می‌شود.   طوری با گناهکاران رفتار نکنید که انگار این‌ها ساقط‌اند و هیچ راه برگشتی ندارند. به قول پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم»: «شما گاهی اوقات خار را در چشم دیگران می‌بینید، ولی درخت را در چشم خودتان نمی‌بینید. برای همین عیب‌های دیگران برای شما خیلی بزرگ می‌شود».   «فانّهُ اِنْ تَزلَّ لَهُ قدمٌ بکثرةِ ذنوبه ثبتَتْ لَهُ اُخری بمحبّتهم؛ محب آل پیامبر را سخت نگیرید (خشونت به خرج ندهید) که اگر به‌خاطر کثرت گناهانش یک پایش بلغزد، پای دیگرش (به‌خاطر محبت اهل بیت) روی صراط محکم می‌ماند. آیا روی کره زمین، قلب همه آدم‌ها لایق تابش نور محبت اهل بیت شده یا نه؟   قدر هم را بدانیم و به همدیگر کمک کنیم و همدیگر را دوست بداریم. علت اساسی این‌که امام زمان«علیه‌السلام» تاکنون ظهور نکردند به این دلیل است که محبین و شیعیان به همدلی نرسیده‌اند. همه ما یک پدر داریم، اگر به‌خاطر پدرمان به هم محبت کنیم، موانع ظهور به سرعت برداشته می‌شود. از سنت‌های الهی است؛ کسی که به تحقیر و سرزنش دیگران بپردازد حتماً خودش به بدتر از آن دچار خواهد شد.   ما حق نداریم بدی‌های همدیگر را ببینیم ما فقط باید نگاهمان به خوبی‌های همدیگر باشد. کسی که محب اهل بیت شود مادر همه خوبی‌ها را دارد و کسی که محبت اهل‌بیت را نداشته باشد، تمام خوبی‌های عالم را داشته باشد، جهنمی است.   «فَإِنَّ مُحِبَّهُم یَعودُ إلَى الجَنَّةِ ومُبغِضَهُم یَعودُ إلَى النّارِ؛ محب اهل بیت هرجا باشد بالاخره به بهشت برمی‌گردد و دشمن اهل بیت، بازگشتش به جهنم است». امام باقر«علیه‌السلام» در فرمایش دیگری فرمودند؛ «أنَّ قَوما أتَوهُ مِن خُراسانَ ، فَنَظَرَ إلى رَجُلٍ مِنهُم قَد تَشَقَّقَتا رِجلاهُ، فَقالَ لَهُ: ما هذا؟ فَقالَ: بُعدُ المَسافَةِ یَابنَ رَسولِ ووَاللهِ ما جاءَ بی مِن حَیثُ جِئتُ إلّا مَحَبَّتُكُم أهلَ البَیتِ. قالَ لَهُ أبو جَعفَرٍ علیه السّلام: أبشِر، فَأَنتَ وَاللهِ مَعَنا تُحشَر»   قومی از خراسان خدمت امام باقر«علیه‌السلام» آمدند، حضرت نگاهشان به یکی از این آقایان افتاد، پاهایش شقه شقه شده بود (از مدینه تا خراسان پیاده آمده بود) حضرت فرمودند این چیست که می‌بینیم؟ گفت: مسافت دور بود یابن رسول الله. بخدا قسم چیزی جز محبت و عشق شما مرا تا اینجا نیاورده.   «وَأُوذُواْ فِی سَبِیلِی؛ چه‌قدر خوب است که انسان در راه خدا اذیت شود». (سوره آل عمران/آیه 159) امام باقر«علیه‌السلام» بشارت می‌دهد تو والله قسم با ما محشور می‌شوی. مرد گفت: با شما محشور می‌شویم یابن رسول الله؟ حضرت فرمودند: بله. هیچ بنده‌ای ما را دوست نمی‌دارد مگر این‌که با ما محشور می‌شود».   «هَل الدِّینُ إلّا الحُبّ»؛ آیا دین جز محبت و عشق چیز دیگری است؟ «لا اله الا الله»؛ هیچ محبوب و معشوقی جز «الله» نیست، حتی بهشت. بهشت، خانه شماست قیمت شما خیلی بالاتر است. بهشت، پاداش بدن‌های شماست. مسلمانی که دلش به عشق الله، جهاد و اهل بیت نمی‌تپد، مسلمان شناسنامه‌ای است. دین، اصلا بخش‌های انسانی را محدود نمی‌کند. بخش حیوانی است که محدود می‌شود.   قرآن کریم: «قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللّهُ؛ بگو اگر «الله» را دوست دارید دنبال من بیایید. همین تبعیت باعث می‌شود که شما محبوب خدا می‌شوید. (سوره آل عمران/آیه 31) اگر خدا به کسی بگوید دوستت دارم می‌دانید یعنی چه! اگر یک‌بار بگویی بنده‌ی من / تا آسمان می‌رود خنده‌ی من امام صادق«علیه‌السلام» می‌فرماید: خداوند وقتی می‌خواهد حرف‌هایش را به آدم بزند، اول بی‌نهایت عشق پای بنده‌اش می‌ریزد بعد دعوت می‌کند. «یا ایها الذین آمنوا» این خطاب، تمام سختی عمل را از بین می‌برد.   خمس، صدقه و انفاق، فرصتی است برای هدیه دادن به معشوق. اصلا انسان نیاز دارد برای معشوقش خرج کند. اگر کسی این احساس نیاز را ندارد، دل‌مرده، خشن و بی‌رحم است.   «و مما رزقناهم ینفقون»؛ خدا فرصت داده تا از همه چیزهایی که خودش عطا کرده، ببخشیم. خدا می‌گوید: اگر نمی‌خواهی خرج کنی به من خدا قرض بده «من ذالذی یقرض الله قرضا حسنا» ائمه«علیهم‌السلام» در همه صحنه‌های زندگی ما (در بیماری‌ها و سختی‌ها) حضور دارند. چه‌قدر با گناهانمان امام زمان«علیه‌السلام» را اذیت کردیم؟   والحمدلله رب العالمین

عناوین مورد بحث در این جلسه: * انسان نباید کسی را که اهل معصیت است خود انتخاب کند زیرا با تاثیر پذیری از او آلوده خواهد شد و از اصل و ریشه ی حقیقی اش دور می گردد که این دوستی محبوب خدا نیست بلکه نحس و جهنمی می باشد . * انسان نباید نسبت به اهل معصیت کینه ورزی کند بلکه باید ارتباط موثر با آنها نداشته باشد . * اگر بخواهیم به خانواده آسمانی نزدیک شویم، باید از مظاهر جهنم دور شده و فاصله بگیریم . * برای نزدیک شدن به خداوند تبارک و تعالی و اهل بیت باید روی خواسته های بخش حیوانی پا گذاشت . * هدف از خلقت، رسیدن به اوج سعادت در رشد انسانی . * غفلت یعنی اینکه انسان به آنچه درزندگی می خواهد نزدیک نشود . * اگر واقعا معنویت، عبادت، نماز، روزه و ذکر روی بخش فطری انسان بنشیند بخش های طبیعی کنترل و بخش فطری قوی تر شده و روز به روز از ملاکهای جهنمی ها دور و شادتر و آرامتر می شود . * معیت با اهل بیت ( علیهم السلام) در آخرت امکان پذیر نیست مگر معیت با آنها در دنیا . * محال است کسی الی الله باشد و از دنیا لذت نبرد و روز به روز حجم شادی و آرامشش بیشتر نشود .    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 352 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۳/۱۲/۲۱ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   امام باقر «علیه‌السلام» فرمودند: «اگر می‌خواهی بدانی که در تو خیری هست به قلبت نگاه کن که اهل طاعت خدا را دوست داری و اهل معصیت را دشمن می‌داری، در این صورت خدا هم تو را دوست دارد». دوست نداشتن اهل معصیت به این معنا نیست که حتما آن‌ها دشمن هستند. آن‌هایی که دشمن خانواده آسمانی ما هستند، بغض آن‌ها واجب است. میزان صدق هرکس به محبوب و معشوقش در این است که چه‌قدر از عواملی که باعث می‌شوند بین او و معشوق‌هایش فاصله بیفتد، متنفر است. امکان ندارد کسی سبک زندگی‌ای غیر از سبک زندگی خانواده آسمانی‌اش را دوست داشته باشد با این‌که می‌داند این سبک زندگی او را از اهل بیت «علیهم‌السلام» (محبوب‌های حقیقی‌اش) جدا می‌کند. چیزی که تو را از اصل و ریشه‌ات جدا می‌کند، محبوب خدا نیست و حتماً جهنمی و نحس است. اگر می‌توانید با اهل معصیت طرح دوستی بریزید وکاری کنید که آن‌ها به سعادت برسند، انجام دهید به‌شرط این‌که آن‌ها روی شما ارتباط مؤثر نداشته باشند. ولی اگر علیرغم ادعایی که دارید مؤمن هستید به ارتباط با اهل معصیت و شرکت در مراسم‌های آن‌ها علاقه داشته باشید، ادعای شما دروغی بیش نیست و فقط دارید خودتان را فریب می‌دهید. به بهانه صله ارحام با آن‌ها ارتباط برقرار می‌کنید، صله ارحام زمانی واجب است که معصیت خدا صورت نپذیرد. اطاعت از پدر و مادر زمانی واجب است که نافرمانی خدا در آن نباشد. «لاطاعَة لِمَخلوق فِی مَعصِیة الخالِق» وقتی یک مولکول آب از شنیدن اسم خدا تأثیر می‌پذیرد و زیبا می‌شود و با شنیدن اسم شیطان صورت زشتی پیدا می‌کند، حتماً ارتباط با اهل معصیت و شرکت در مراسم گناه به روح ما آسیب می‌زند. باید مراقب تغذیه روح و نفسمان باشیم. برای نزدیک شدن به خداوند تبارک و تعالی باید روی خواسته‌های طبیعی خود پا بگذارید. امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» فرمودند: «ای مردم غافل! چطور شده درحالی شما را می‌بینم که هر روز دارید از خدا دورتر می‌شوید و به غیر خدا نزدیک می‌شوید؟» غفلت یعنی این‌که انسان در طول زندگیش به آن‌چه که برایش آفریده شده و لایقش هست نزدیک نشود. شما غذا را به هر بخش بدهید همان بخش بزرگ می‌شود. اگر تاکنون نماز و روزه و عبادات شما روی بخش انسانی شما نشسته باشد، باید این بخش چاق‌تر شده باشد. حتماً انسان روز به روز شادتر و آرام‌تر می‌شود و دلدادگی‌ها و وابستگی‌هایش به دنیا کمتر خواهد شد. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «مَنْ بَکَی عَلَى الدُّنْیا دَخَلَ النَّارَ؛ کسی که به‌خاطر دنیا گریه می‌کند، جهنمی است». باید یک چیزی غیر از دنیا داشته باشد و تغذیه کند اگر واقعاً معنویت، نماز، روزه و ذکر روی بخش‌های فطری بنشیند، بخش‌های طبیعی کنترل شده می‌شوند و بخش‌های فطری که اصل شخصیت ما را تشکیل می‌دهند قوی‌تر ‌شده و روز به روز از ملاک‌های جهنمی دورتر می‌شوند. کسی که حجاب، نماز، روزه و کارهای عبادی برایش سخت است درواقع برای بخش طبیعی‌اش سخت است و‌ این اعمال عبادی خوراک بخش انسانی او نشده است. در بحث انسان‌شناسی عرض کردیم که انسان قبل از این‌که به کارهای عبادی بپردازد، باید یک شناخت قوی روی خودش داشته باشد که بداند عبادت‌هایش مربوط به کدام بخش انسان است. تا زمانی که انسان خودشناسی نداشته باشد به شادی و آرامش نمی‌رسد. ملاک در عشق‌ورزی من برای رسیدن به خانواده آسمانی‌ام چه‌قدر از زمین فاصله گرفتم؟ در زیارت امین الله آمده است؛ «اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ.... أَوْلِیَائِكَ مَحْبُوبَةً فِی أَرْضِكَ وَ سَمَائِكَ؛ خدایا کاری کن که من هم در زمین و هم در آسمانت محبوب باشم». اگر حرکت من درست بود، باید بین من و خانواده آسمانی‌ام خیلی انس و رفاقت برقرار باشد. قرآن کریم می فرماید: «وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ؛ این بهشت که به اندازه همه آسمان‌ها و زمین است متعلق به همه شماست». کسی که در دنیا با خانواده آسمانی‌اش رفاقت داشته، با رفتن از دنیا خوشحال می‌شود، چون چسبندگی ندارد. سبک زندگی ما باید «إلی الله» باشد «عَن الله» نباشد. با ازدواج، تغییر شغل، دانشگاه رفتن و... از خدا و خانواده آسمانی‌ام دور نشویم. «إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِینَةً لَهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَیُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا»؛ در حقیقت، ما آنچه را كه بر زمین است، زیورى براى آن قرار دادیم، تا آنان را بیازماییم كه كدام‌یك از ایشان نیكوكارترند. (سوره کهف، آیه 7) امام رضا «علیه السلام» فرمودند: «السَّفِلَةُ مَنْ کَانَ لَهُ شَیْ‏ءٌ یُلْهِیهِ عَنِ اللَّهِ تَعَالَى»؛ آدم پست کسی است که خدا به او چیزی بدهد و همان چیز باعث غفلتش از خدا شود. قاعده عشق و فراق حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» روحی است که خدا با او همه انبیاء و ائمه را درطول نظام خلقت یاری داده است. اگر حضرت را دوست داری می‌توانی به‌خاطر ایشان از کارهای حرام و ... بگذرید؟   «قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللّهُ؛ اگر خدا را دوست می‌دارید از من پیروی کنید تا او نیز شما را دوست بدارد و گناهانتان را بیامرزد، که خداوند آمرزنده و مهربان است». (سوره آل عمران، آیه 31) داستان خلقت انسان، داستان عشق و تنفر است. عشق به الله و تنفر به همه چیزهایی که ما را از خانواده آسمانی‌مان دور می‌کند. همه داستان خلقت انسان این است که به دنیا می‌آید و با وجود انواع وسوسه‌ها به خدا بگوید من به این‌ها توجه ندارم. «قالَ لا أُحِبُّ الْآفِلینَ» من به چیزهای موقت علاقه‌ای ندارم. من چیزهای ماندگار و اصل را می‌خواهم. «قُلْ یَا أَیُّهَا الْكَافِرُونَ»؛ کافر یعنی کسی که اهل پوشاندن است. کسی که «عن الله ذاهبین» است، کافر است و دارد به جهنم نزدیک می‌شود. «لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ»؛ اصلا شیفته چیزهایی که شما می‌پرستید نیستم. هرچه عشق است به پای امام زمان «علیه‌السلام» می‌ریزم. هدف خلقت همین است؛ عشق بازی و ریختن همه چیز پای خدا و خانواده آسمانی.   جامعه کبیره بالاتر از بهشت است. اگر آدم قرار است به دنیا بیاید و یکبار به معشوقش بگوید؛ «بِأَبِی أَنْتُمْ وَ أُمِّی وَ نَفْسِی وَ أَهْلِی وَ مَالِی»، می‌ارزد. سبک زندگی «الی الله» یعنی برای رسیدن به «الله» سرعت داری. گاهی اوقات می‌بینی یک شوهر، قبر زنش می‌شود و او را دفن می‌کند و نمی‌گذارد به سمت «الله» برود و گاهی ‌هم بچه‌ها، شغل، موقعیت اجتماعی و ثروت، آدم را متوقف می‌کند و مانع سرعت آدم می‌شود. محال است کسی «إلی الله» باشد و روز به روز شادی و آرامشش بیشتر نشود. محال است کسی به «الله» نزدیک شود و از دنیا لذت نبرد، چون لذت او از طریق طبیعتش نیست، بلکه با حس‌های الهی با دنیا ارتباط برقرار می‌کند. این شخص اگر همسرش را دوست دارد، خیلی عاشقانه‌تر از کسی است که به‌طور طبیعی به همسرش علاقه دارد. طبق همان قاعده که؛ هرقدر ایمان کسی بیشتر می‌شود، عشقش به همسرش بیشتر می‌شود. چون با روح الهی سراغ همه چیز می‌آید و برایش قشنگ است و همه چیز را آینه و مظهر خدا می‌بیند. دنیا باشگاهی است که خدا درست کرده تا ما قدرت پیدا کنیم. اسم مبدل؛ زباله‌ها را تبدیل به ثروت می‌کند. همه را در بخش طبیعی‌اش می‌ریزد و بخش فطریش به «الله» نزدیک‌تر می‌شود. هم در دادن‌ها و هم در گرفتن‌ها لذت می‌برد. خودش در آغوش خداست. طبیعت را گذاشته وسط تا هر اتفاقی بیفتد ضربه‌اش به طبیعت بخورد. برای همین حضرت زینب کبری «سلام‌الله علیها» بعد از آن همه مصائبی که به بخش طبیعی‌اش وارد شد، فرمودند: «وَ ما رَأَیتُ اِلّا جمیلاً» ما بخش انسانی را گذاشتیم جلو و همه آسیب‌ها به بخش فطری می‌خورد. غصه‌های ما به‌خاطر بخش حیوانی ما بوده است و موقع عبادت که می‌شود یک «من» له شده پیش خدا می‌بریم و اصلا حسی نداریم که با خدا حرف بزنم. درواقع به‌خاطر حفظ طبیعت، ضربه‌ها به فطرت ما می‌خورد. چون می‌خواهیم دنیا را نگه داریم. وقتی که به خانواده آسمانی تکیه کنیم هر چیز از دنیا کم شود یا گم شود برای آخرتت ذخیره می‌شود. ببین علاقه‌ها،‌ میل‌ها، قهر و آشتی‌هایت برای چیست؟ ما اگر باور کنیم یک موجود جاودانه هستیم همه چیز سر جای خودش قرار می‌گیرد و دیگر هیچ چیز برایمان سخت و تلخ نیست. چون تکلیف‌ها روی بخش حیوانی می‌نشیند هرقدر بخش حیوانی را کنترل کنی، فطرتت روز به روز اوج می‌گیرد و بالا می‌رود. «وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ؛ و بال‌های تواضع خویش را از محبّت و لطف، در برابر پدر و مادرت فرود آر!» (سوره اسراء، آیه 24) بعضی‌ها روزه می‌گیرند، نماز می‌خوانند ولی از دست خدا عصبانی‌اند. به‌جای این‌که بگوید خداوند روزه را قرار داده که طبیعت پایین بیاید و «من» ی که از جنس خداست بالا برود. چرا از بهشت رفتن و به چادر حضرت رفتن می‌ترسم؟ مودت یعنی وفاداری و یار بودن، همه چیز را پای حضرت ریختن. «وَاجعَلنا مِن خَیرٍ أعوانِهِ وَ أنصارِه؛ خدایا مرا از بهترین دوستان و یاران حضرت قرار بده.» خدایا مرا از کسانی قرار بده که برای آرزوهای مادرم حضرت زهرا «سلام‌الله علیها» و پدرم امام زمان «علیه‌السلام» تلاش ‌کنم. مرا از کسانی قرار نده که بر سر دشمنان حضرت از همان چیزهایی که می‌ترسند بلا بیاورم. حد آرزوهای ما در همین بخش‌های طبیعی و حیوانی گیر کرده و آزاد نیستیم که پای خانواده آسمانی‌مان عشق بریزیم. قیمت و لیاقت خودت را بشناس و به کم‌تر از لیاقتت تصمیم نگیر.   والحمدلله رب العالمین

عناوین مورد بحث در این جلسه: * دنیای کسانی که الله را به عنوان ربّ خود انتخاب کردند، نیز حتماً با شادی و آرامش همراه خواهد بود. *قیمت هر انسان به مربّی او بستگی دارد، اینکه در زندگی خود، تحت ربوبیت چه کسانی، در حال رشد بوده است. * هر گونه اعتراض به خداوند و یا اهل بیت «علیهم‌السلام»، نشانه جهل انسان است. *کسی که الله را به عنوان الگوی خود برگزیده است، حقیقتاً ارزشمندترین انسان است. * اجر کسی که عمل صالح انجام می‌دهد سلامت نفس اوست. روش‌های اعتقادی در درمان غم یکی از عوامل برطرف کننده غم، ایمان است. ذات ایمان، به گونه‌ای است که به محض ورود به قلب انسان، با خود آرامش و شادی را به همراه می‌آورد. اگر ایمان چنین نتیجه‌ای را در درون کسی تولید نکرده باشد، نشان می‌دهد که ایمان او، ایمانی ضعیف و تقلیدی بوده و باید با کسبِ معارف الهی و شناخت حقیقت دین و امداد از معصومین به تقویت ایمان خود بپردازد.   «فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ؛ هر که ایمان بیاورد و خود را اصلاح کند، ترس و اضطرابی ندارد و غمگین نخواهد شد». (سوره انعام، آیه 48) چنین بشارت بزرگی به مؤمنان (عدم ترس و غم برای مؤمنان) فقط منوط به آخرت نیست؛ بلکه دنیای کسانی که الله را به عنوان ربّ خود انتخاب کردند، نیز حتماً با شادی و آرامش همراه خواهد بود. ربّ به معنای مالک مدبّر است؛ کسی که تمام عوالم را تدبیر و اداره می‌کند. می‌دانیم که قیمت هر انسان به مربّی او بستگی دارد، اینکه در زندگی خود، تحت ربوبیت چه کسانی، در حال رشد بوده است. وقتی انسان، الله را به عنوان ربّ یگانه خود بر می‌گزیند، قطعاً با اعتماد کامل با او در زندگی‌اش حرکت می‌کند و هیچ قدرت دیگری قادر به تغییر سبک زندگی او که از الله دریافت نموده است، نمی‌باشد. او هرگز تحت تأثیر نق و غرهای دیگران و یا نگاههای تمسخرآمیز شان قرار نمی‌گیرد، چرا که دین خود را، تخصصی‌ترین و علمی‌ترین روش برای رسیدن به باطن انسانی می‌داند. خداوند در قرآن در توصیف پیامبرش می‌فرماید: «آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْهِ؛ پیامبر به آنچه بر او نازل می‌شود، ایمان آورد.»(سوره بقره، آیه 285) و به سبب همین یقین است که می‌فرماید: «به خداوند قسم اگر خورشید را در دست راست من و ماه را در دست چپ من بگذارید، هرگز از دعوتم دست بر نخواهم داشت».   هر گونه اعتراض به خداوند و یا اهل بیت «علیهم‌السلام»، نشانه جهل انسان است. حال ممکن است چنین شخصی، بسیار با سواد تحصیل کرده باشد اما عقل قدرتمندی نداشته باشد. عقل در انسان نیروی درایت و فهم اوست. آیا انسانی که با عقل کوچک خود که آن هم توسط الله آفریده شده است قادر است. منبع علم مطلق را زیر سؤال برد؟   یک مسلمان واقعی یقین دارد که دین (مسیر لازم برای رسیدن به باطن انسانی) را از تخصصی‌ترین مرجع آن یعنی سازنده کل عالم، دریافت می‌کند. از همین رو اگر فلسفه بعضی از احکام را هم نداند، به سبب این یقین با افتخار و اعتماد به آن احکام تن می‌دهد و هیچگاه به ضعف در اعتماد به نفس دچار نمی‌گردد.   اما به راستی آیا در هنگام یک بیماری، از پزشک معالج خود، فلسفه نسخه‌ای که بر ایمان پیچیده است را می‌پرسیم؟ این پرسش نشان می‌دهد که بسیاری از انسان ها که به دین و قوانینش معترف اند، به اندازه یک پزشک نیز به خدا اعتماد ندارند.   استقامت در ایمان؛ عامل اصلی قدرت و شادی مؤمن «إِنَّ الَّذینَ قالوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ استَقاموا فَلا خَوفٌ عَلَیهِم وَلا هُم یَحزَنونَ؛ همانا کسانی که گفتند، خداوند ربّ ماست و سپس ایستادگی کردند، نه ترسی بر آنان وارد می‌شود و نه غمگین می‌شوند». (سوره احقاف، آیه 13) منظور از استقامت در این آیه، اعتماد به قوانین الهی است به طوری که تحت تأثیر هیچ سبکی، از سبک الله روی بر نگردانید و با افتخار و اعتماد به دین به سوی الله حرکت کنیم. به آیه 139 سوره آل عمران دقت کنید: «وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِینَ؛ هرگز سست نشوید، و غمگین نگردید، شما همیشه برترید در برابر دیگران، اگر مؤمن باشید». این آیه تأکید می‌کند که اگر الله را به عنوان رب العالمین، پیامبر را به عنوان واسطه الله با خود و قرآن را به عنوان تخصصی‌ترین کتاب عالم برای رسیدن به انسانیت باور کنید، محال است که در ادامه مسیر، دچار سستی شوید.   باید به این یقین برسیم که مربیِ حقیقی ما الله تکیه‌گاه ماست، تا در برابر نق و غرهای دیگران و جهت‌های منفی و مخالف، هرگز اعتمادمان را به الله از دست نداده و در مسیر حرکت به سوی الله دچار سستی و غم نشویم. این اعلام برتری در آیه 139 سوره آل عمران، یک برتری تخصصی را متذکر می‌شود  نه یک برتری تعصبی را.   زیرا بارها ثابت کرده‌بودیم که قیمت هر انسان به ربّ او وابسته است. قطعاً کسی که الله را به عنوان الگوی خود برگزیده است، حقیقتاً ارزشمندترین انسان است. کسی که به واسطه یک انسان کامل که مظهر تمام نمای الله است به سوی رب خود حرکت می‌کند، انگیزه‌ای برای سست شدن ندارد، چرا که تخصصی‌ترین اطلاعاتِ عالم در دست متخصصان معصوم است.   آئینی را که الله تأیید کند، بهترین روش برای سرسپردن است. باید بیاموزیم که به علم مطلق الله تکیه کرده و به «دین» به عنوان تنها مسیر تخصصی و قابل اعتماد برای انتخاب سبک زندگی‌مان افتخار کنیم. عمل صالح، جبران کننده خطاها و قدرت دهنده ایمان «مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَلاَ هُمْ یَحْزَنُونَ؛ هر که به خداوند و روز قیامت ایمان بیاورد و عمل صالح انجام دهد، پس اجرِ عملشان در نزد خداوند است و هیچ ترس و حزنی بر آنها وارد نمی‌گردد». (سوره بقره، آیه 62)   عمل صالح (درست)، به عملی اطلاق می‌شود که صلاحیتِ رساندن انسان را به سعادت دنیا و آخرت در خود دارد و می‌تواند نفس انسان را به سلامتی برساند.   عمل صالح، عملی است که معصوم آن را تأیید می‌کند، نه عملی که خودمان و یا دیگران تصور می‌کنیم خوب است. چرا که معصوم به ساختار تمام عوالم از الله تا انسان، و از انسان تا الله آگاه است و تنها اوست که می‌توانداز سوی خداوند عملی را تأیید نماید.   کسی که عملی صالح را انجام دهد، اجر آن عمل را نیز همراه با خودی عمل به دست می‌آورد. اجر به معادلِ یک عمل اطلاق می‌شود. به عنوان مثال اَجرِ کسی که مسواک می‌زند، سلامت دندانهایش است و یا اجر کسی که ورزش می‌کند، سلامت بدنش است. اجر کسی که عمل صالح انجام می‌دهد نیز، سلامت نفس اوست به طوری که روز به روز به تقرب و شباهت به الله و معصومین نزدیک‌تر می‌شود.   کسی که به منش الله و الگوهای الهی (اهل‌بیت) زندگی می‌کند، چون مسیر حرکتش را درست انتخاب نموده است، اگر گاهی به گناهی نیز آلوده شود، با اعمال خیر و صالحش، می‌تواند آنها را جبران کند.   پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» اهل‌بیت را کشتی نجات می‌خواند که در نهایت انسانها را به ساحل نجات خواهند رساند.   به حضور اهل‌بیت «علیهم‌السلام» در کنار انسان به عنوان الگو و مربی، حتماً انسان به سلامت به مقصد می‌رسد و با مدد گرفتن از آنان می‌تواند، گناهان و اشتباهات خود را جبران نماید. درست مانند بیماری که با اعتماد به یک پزشک حاذق و قدرتمند بر بیماریش پیروز شده و به سلامتی می‌رسد.   اما ّکسی که به چنین مربیانی اتصال ندارد، چون در یک مسیر اشتباه در حال حرکت است، با کوچکترین بیماری در نفسش، ضربات سنگینی را به سعادتِ د نیا و آخرتش وارد می‌کند. او چونان بیماری است که به طبیبان قدرتمندی برای درمان خود متصل نیست و روز به روز به عمق بیماری‌اش افزوده خواهد شد.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی والحمدلله رب العالمین

عناوین مورد بحث در این جلسه: * دل انسان به هر چیزی تعلق گیرد حشر انسان هم با همان چیز خواهد بود . * معیت در هر مرحله باید در دنیا صورت گیرد تا در آخرت حاصل شود . * حشر انسان در آخرت همراه با محبوب های دنیاست . * لذات حاکم بر نفس تعیین کننده نوع وفات، نظام برزخی، قیام و حیات بعد از قیامت است . * غصه ها، احساس ترس ها و کمبودها به خاطر سبک بودن خود فرد است . * همه ی زیبایی های یک انسان این است که بتواند در زندگیش با غیب ارتباط برقرار کند .    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 353 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹۳/۱۲/28 برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ملاقات‌های انسان در لحظه وفات در جلسات گذشته آموختیم که قاعده اصلی و مهم در معیّت آن است که اگر قلب انسان، عاشق کسی، چیزی و یا کمالی شود، به این معنا که حبِّ واقعی آن در دلش وارد گردد، حشر او نیز با معشوقش خواهد بود.   انسانی که حقیقتاً محبّت غیب را در دل دارد، حتماً با محبوب هایش محشور خواهد شد. وقتی سخن از معیّت به میان می‌آید «أن یَجعَلَنِی مَعَکُم فِی الدُّنیا وَ الأخِرَة». فراموش نکنیم که معیّت باید ابتدا در دنیا به وجود بیاید و بعد در آخرت، زیرا دنیا مزرعه آخرت است. این یک قاعده ریاضی است؛ نمی‌توان در دنیا عاشقِ چیزهای دیگری بود امّا در آخرت با محبوب‌هایی غیر از آن‌ها محشور شد. حشر ما در آخرت، کاملاً وابسته به محبوب‌های دنیایی ماست. این نکته مهم را از خاطر نبریم که معشوق‌ها، محبوب‌ها و لذاتی که نفس ما به آنها مشتاق است، تعیین‌کننده نوع وفات ما، نظام برزخی ما، حشر قیامتی ما و حیات جاودانه بعد از قیامت ما هستند.   درست در لحظه قبل از وفات که انتقال به برزخ صورت می‌گیرد، معشوق‌های حقیقی هر کس بر او ظاهر می‌شوند، و این مسئله، حقیقتی است که در روایت معصومین کاملاً مؤکّد و مسلّم است. بنابراین تمام انسان ها قبل از ورود به برزخ، به لقاء محبوب‌های قلبی خود که قرار است در آخرت نیز با آنها محشور شوند، روبرو خواهند شد. در این هنگام، بعضی‌ها با اموال و ثروت‌های خود، بعضی‌ها با عزیزان و فرزندان خود، گروهی با مقامات و شهرت‌هایشان و دسته‌ای دیگر با فرشتگان و معصومین «علیهم‌السلام» ملاقات می‌کنند. بسته به این که معشوق‌های حقیقی انسان در دنیا چه کسانی بوده‌اند و قلب انسان در کنار چه کسانی آرامش یافته و از هم آغوشی با آنان به لذت می‌رسید، در لحظه وفات نیز با آنان ملاقات خواهد کرد. حال کمی بیندیشیم؛ قلب ما از ذکر و تکرار یادِ چه کسانی به آرامش می‌رسد!؟   دغدغه حقیقی و محبوبِ اصلیِ قلب ما از کدام گروه می‌باشد؟ حشر ما، وابسته به نوع محبت ماست. پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» می‌فرمایند: «وَ اللهِ لَوْ أَحَبَّنَا حَجَرٌ حَشَرَهُ اللهُ مَعَنَا...؛ قسم به خداوند، اگر یک سنگ هم ما را دوست بدارد، با ما محشور می‌شود». استفاده از کلمه «والله» در آیات و روایات گوناگون، حاکی از یک قانون و قاعده تغییرناپذیر است و به این معناست که خبری که بعد از کلمه والله می‌آید، یک قاعده حقیقیِ خارجی در عالم است که سنت الهی بوده و هرگز تغییر و تبدیل نمی‌یابد.   سنگ‌ها، یکی از مظاهر خداست و از همین رو دارای آگاهی، علم و شعور بالایی هستند. تمام موجودات در عالم (گیاهان، اشیاء، حیوانات و ...) دارای شعوراند، امّا ما درکی از شعور آنها نداریم. برای اثبات این مسئله همین بس که خداوند در قرآن، تمام موجودات را صاحبِ نماز و تسبیح می‌داند ... «كُلٌّ قَد عَلِمَ صَلاتَهُ. وَ تَسبیحَهُ».   طبق بررسی مولکول های آب، آموختیم که شکل هندسی مولکول های تمام موجودات در برخورد با اسماء گوناگون متفاوت هستند. به طوری که مولکول های همه موجودات، در کنار اسم الله و مظاهر آن به زیباترین شکل هندسی خود، و در کنار اسم شیطان و مظاهر آن به بدترین و زشت‌ترین ترکیبِ خود تغییر شکل می‌دهند.   روایات گوناگون ما، «عقیق» را شریف ‌ترین سنگ بر شمرده‌اند؛ زیرا زودتر از بقیه سنگ ها به ولایت امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» شهادت داده و به اهل‌بیت «علیهم‌السلام»، اعلام محبت نموده است. این مسئله یک حقیقت خارجی و واقعی است، از همین رو مستحب است که مؤمنین انگشتر عقیق را در دست داشته باشند.   اکنون با توجه به این توضیحات، این فرمایش پیامبر، جمله عجیب و غیرقابل فهمی نخواهد بود. حتی امروزه علم، حالتهای عاشقانه اشیا را کشف کرده است. بنابراین طبق این روایت می‌توان گفت که اگر واقعاً محبّت اهل‌بیت «علیهم‌السلام» در قلب ما رسوخ نماید، حشر ما نیز با آنها خواهد بود.   نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «مَنْ اَحَبَّنا کانَ مَعنا یَوْمَ القیامَهِ وَ لَوْ اَنَّ رَجُلاً اَحَبَّ حَجَراً لَحَشَرَهُ اللهُ مَعَهُ؛ هر که ما را دوست بدارد، حتماً در قیامت با ماست. و اگر کسی حتی یک سنگ را دوست بدارد، با آن محشور خواهد شد».   «معیّت» به معنای در کنار هم بودن، برای هم بودن، به یکدیگر تعلق داشتن، و مودّت یکدیگر را در دل داشتن است. شکل معیّت در دنیا با معیت در آخرت متفاوت است. تنها مودّت به اهل‌بیت در دنیا به معیّت با اهل‌بیت در قیامت منجر می‌شود. بدون اهل‌بیت تصمیم نگرفتن، در فرازهای مختلف زندگی با اذن و اجازه و رضایت آنان وارد صحنه شدن (ازدواج، انتخاب رشته، انتخاب شغل، انتخاب رفیق، سفر، مسکن، لباس و ...)، برای تحقق اهداف اهل‌بیت حرکت کردن، از علامت‌های مودّت در یک زندگی یک مؤمن است. معیّت، همان سبک زندگی همراه با اهل‌بیت است.   همانگونه که در یک خانواده، همه اعضاء با هم و به خاطر هم تصمیم می‌گیرند و با میلِ همدیگر دست به انتخاب می‌زنند کسانی که خود را جزئی از خانواده آسمانی‌شان می‌دانند نیز قطعاً در تمام انتخاب‌ها، ارتباطات، افکار و رفتارشان با نظر اهل‌بیت تصمیم‌گیری می‌نمایند. به دنبال چنین معیّتی در دنیا، معیّت با اهل بیت در آخرت برای انسان حاصل می‌شود. این مژده، بشارت بسیار بزرگی است که قلب انسان را از عزت، آرامش و شادی سرشار می‌کند. بنابراین اگر حقیقت محبّت در مودّت اهل‌بیت در قلب ما رسوخ کرده باشد، به طوری که سبک زندگی‌مان بر اساس آنان تنظیم گردد، ما حتماً در برزخ و قیامت با آنان و در کنارشان خواهیم بود.   اگر این قاعده را باور کنیم که قبر ما، همان نفس ماست، با یک پرسش ساده از خودمان می‌توانیم بفهمیم که ما در قیامت در کنار آنان خواهیم بود یا نه؟ اگر الان اهل‌بیت در نفس ما حضور دارند و مایة آرامش و قدرت نفس ما در لحظات سختی، مصیبت، حملات شیطان، بیماری، فقر، فقدان و ... هستند، حتماً در قیامت نیز، آرام ‌بخش و یاور ما خواهند بود. کسی که آموخته است با اهل‌بیت در دنیا شاد زندگی کند، در لحظه وفات هیچ غمی او را نخواهد آزرد.   شاد و آرام، در دنیا و آخرت، در آغوش اهل‌بیت «علیهم‌السلام» بیان شد که حضرت عزرائیل «علیه‌السلام» در لحظه وفات هر انسان، با چهره باطنی همان انسان، بر او نازل می‌گردد. اگر انسان یک عمر با سختی و شکنجه زندگی کند، تا چهرة زیبا و مهربان حضرت عزرائیل را در لحظه وفاتش ملاقات کند، حتماً می‌ارزد. بعد از این صحنه باشکوه مؤمن را به دیدن صحنه دیگری دعوت می‌کند و آن ملاقاتِ وجود نازنین پیامبر، امیرالمؤمنین، حضرت زهرا و حسنین «علیهم‌السلام» است. تنها کسانی قادر به چنین تشرّفی می‌باشند که در دنیا با اهل‌بیت زندگی کرده باشند. انسان هایی که در دنیا در آغوش الله و اهل‌بیت «علیهم‌السلام» آرام و شاد زیسته اند. در آخرت هیچ ترسی تهدیدشان نمی‌کند. فراموش نکنیم که تمام ترس‌ها و اضطراب‌های ما، به خاطر فقر نفس ماست. حسادت‌ها، پرخاشگری‌ها، کینه‌ها، زودرنجی‌ها، خودشیفتگی‌ها و ... نشان می‌دهد که انسان در نفس خود هیچ سرمایه‌ای ندارد.   «فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَّاضِیةٍ؛ کسی که ترازوی نفسش سنگین است، همواره شاد و راضی زندگی می‌کند». تمام قشنگی زندگی یک انسان به این است که بتواند غیب را در زندگی خود وارد کند. زیرا بدون حضور غیب در زندگی انسان، حتی قرآن نیز قادر به هدایت نخواهد بود: «ألَم ذَلِكَ الْكِتَابُ لَا رَیْبَ فِیهِ هُدًى لِلْمُتَّقِینَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ وَ...» (سوره بقره) باید برای رفت و آمد با اهل‌بیت سرمایه‌گذاری نمود و وقت گذاشت. نمی‌توان بدون زحمت و تلاش، به قُرب با اهل‌بیت رسید. فراموش نکنیم که آنان که آسمان و معشوق‌های بالاتر را در دست دارند، از دنیا و محبوب ‌های دنیایی بیش از دیگران لذت می‌برند، زیرا بدون وابستگی به آنها، از آنان لذت می‌برد.   چنین کسی آنقدر از آسمان سرشار است که هیچ حادثه‌ای قادر به لِه کردن او نخواهد بود. او نیز هرگز توانِ تحقیر کسی را نخواهد داشت.   والحمدلله رب العالمین