نقش جهان بینی در غم یکی از موثرترین روش های درمان غم، ریشه ­یابی غم در اعتقادات بشر است. جهان بینی هر شخص در سبک زندگی او نقش اساسی دارد؛ جهان بینی، نگرش انسان به خویشتن و عالم (دنیا و آخرت) است؛ اینکه چگونه می بیند و چگونه معنا می کند. این شناخت تأثیر مستقیم بر انتخاب، ارتباط، افکار (چینش های فکری) و رفتار هر فرد دارد. مهمترین اصل خلقت، جاودانگی انسان است و این اصل او را ملزم به شناخت بهشت و آخرت و رابطه این دو با دنیا می نماید. جاودانگی یعنی انتهایی وجود ندارد و غایت، فنا شدن در حق تعالی است. حق تعالی بهشت را برای بدن ها آفریده اند و روح در ذات اقدس الهی ذوب خواهد شد. خداوند تبارک و تعالی، انسان را در هیچ مرحله ای از حیات، لحظه ای رها نکرده و بهترین مخلوقاتش اهل بیت علیهما السلام  را همواره، همراه و شاهد انسان قرار داده است تا اینکه در ابتدای زندگی جاودانه به آن ها ملحق شود. وقتی انسان می فهمد، زن نیست، مرد نیست، بدن نیست و اینها تنها جنبه های طبیعی و وسیله ای برای آزمایش بوده، نوع نگاهش به زندگی رنگ ابدیت پیدا می کند؛ یک نگاه نو و مقرون و مملو از شادی و آرامش. چگونه می شود با عوض شدن نگاه، شرایط و زندگی روزمره انسان نیز تغییر کرده و غم جای خود را به شادی بدهد؟ پاسخ این سؤال در شناخت قواعد و فرمول هاست. کفاره گناه درجات آخرتی اجر معنوی(بهشت) تشبه به حق تعالی تقرب به خدا و اهل بیت علیهما السلام محاسبه پر سود با درک نسبت دنیا به آخرت (حداقل یک میلیارد بزرگتر از دنیا) تبدیل سیئات به حسنات دانستن این نکته که نتیجه غم و غصه دنیا، پاداش و اجر معنوی، کفاره ی گناهان و درجات آخرتی است، لحظه به لحظه زندگی را برای انسان معنادار می نماید. وقتی حوادث و تلخی های زندگی، وسیله ای برای تقرب انسان به خدا، کمال یابی اوست حتی یک ثانیه اش ارزشمند می شود؛ و درک نسبت به این دو، انگیزه انسان را چند برابر افزایش می دهد. این قاعده که یک ثانیه غم دنیا معادل حداقل یک میلیارد شادی آخرت است؛ و این گونه است که مصیبت دنیا در کام مؤمن شیرین می شود تا آنجا که حضرت زینب سلام الله علیها در عاشورا می فرمایند: «وَ ما رَأیتُ إلّا جمیلاً». خداوند فقط اله اهل ایمان نیست و برای گناهکاران هم مژدگانی دارد و فرموده ­اند نه تنها امکان جبران گذشته فراهم می باشد؛ بلکه همه را به حسنه تبدیل خواهم کرد. وقتی انسان این توانایی را دارد که شصت سال اشتباه، گناه و معصیت را جبران کند تمام قدرت ها، امیدها و نشاط ها به زندگی انسان راه پیدا می کند. بنابراین شناخت خدا، خویشتن و عالم، دارایی انسان برای داشتن یک زندگی شاد و آرام است. اصل شادی و آرامش مؤمن به علت نوع نگاهش به جهان می­ باشد. نگاه فوق العاده دقیق و عمیق ریاضی که خداوند دنیا را بر پایه همان ریاضیات بنا نموده ­اند. نگاه اشتباه، رفتار، افکار، انتخاب و ارتباط اشتباه را به دنبال دارد. روح مانند بدن با غذای ناسالم بیمار می­ شود. وقتی ماهیت یک اتفاق از جنس شادی واقعی نباشد نمی تواند روح را شاد نماید. روح ساختار ریاضی دارد و انسان با شناخت ساختار آن، می تواند سالم، شاد، امیدوار و آرام زندگی کرده تا به مرحله بعد (آخرت) سالم متولد شود. حقیقت نظام خلقت حقیقت نظام خلقت، سه بخش است که عبارتند از: با خدا بودیم؛ به زمین متولد شدیم و بدن­ گیری کردیم؛ بعد به آخرت وفات پیدا کرده و وارد نظام برزخی و ملکوتی می شویم که خود سه بخش است: برزخ که مرحله اول حیات جاودانه است؛ قیامت پنجاه هزار سال؛ حیات اصلی انسان که بعد از قیامت در کنار خدا شروع می شود؛ این مراحل زندگی انسان است و ناگزیر باید تمام مراحل را طی کند. منشا و منبعی که انسان می ­تواند قدرت و آرامش خود را برای طی مراحل مذکور از آن تأمین نماید، غیب است. حقیقت حیات دو مرحله است: حیات شهودی و حیات غیب. مرحله شهود مرحله ای است که می بینید مانند طبیعت، آسمان، کهکشان، ستاره ها که میلیاردها سال نوری با ما فاصله دارند ولی دیده می شوند، اتم ها که بسیار کوچکند ولی دیده می شوند و ... و یک مرحله، مرحله غیب زندگی است که آن را نمی بینید ولی همواره با آن در ارتباط هستید. ارکان غیب به برخی از ارکان غیب در زیر اشاره خواهیم کرد: فرشتگان فرشته ها متعلق به عالم غیب می باشند که ما در عالم ماده به نام انرژی از آنها یاد می کنیم(به مبحث نقش فرشتگان در اداره عالم مراجعه کنید). دم و بازدم انسان، تشکیل نطفه و ایجاد نوزاد، رویش گیاه از یک دانه و... حاصل تلاش فرشته هاست. اتم به اتم همه چیزهایی که در دنیا وجود دارد توسط فرشته ساخته و رنگ و طعم و طراحی آن هنر آنهاست. میلیاردها سلول را فرشته ها می چینند و میلیاردها نعمت دنیا به دستان پرمهر فرشتگان در اختیار انسان ها قرار می گیرد. خداوند سبحان در بسیاری از آیات قرآن کریم به غیب اشاره می فرمایند: أَفَرَأَیْتُم مَّا تُمْنُونَ، أَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ. آیا از نطفه‌ای که در رحم می‌ریزید آگاهید؟! آیا شما آن را (در دوران جنینی) آفرینش (پی در پی) می‌دهید یا ما آفریدگاریم؟! هُوَ الَّذِی یُصَوِّرُكُمْ فِی الْأَرْحَامِ كَیْفَ یَشَاءُ . او کسی است که شما را در رحمِ (مادران)، آنچنان که می‌خواهد تصویر می‌کند. بدن برزخی انسان بدن برزخی انسان بدنی است که در هنگام خواب با آن همراه می باشد. هم اکنون بدن دوم با ما هست فقط چون توجه انسان به دنیا معطوف می باشد از آن بدن غافل می شود. کسانی که توجه شون بیشتر است با آن بدن در بیداری هم ارتباط برقرار می نمایند و می تونند از آن استفاده نمایند. نظام برزخی وغیب هم اکنون همراه انسان است و این طور نیست که پس از مرگ که روح از بدن خارج شده امکان برقراری ارتباط باشد. خانواده آسمانی (اهل بیت علیهما السلام) خانواده آسمانی انسان، خانواده اصلی اوست. همانطور که جسم فرزند والدین زمینی است؛ روح نیز فرزند خانواده آسمانی است و اصل و ریشه تمام انسانها اهل بیتعلیهما السلام هستند. مهم نیست در زمان تولد به دنیا و یا در طول عمر چه دین یا مذهبی داشته باشند، تمام انسانها فرزند اهل بیت علیهما السلام می باشند و همواره با خانواده اصلی خود در ارتباط می باشند. شاید انسان به دلیل اشتغال به دنیا از آنان غافل شود ولی مهربانی آنها همواره در جریان است. محبت و عاطفه آنها بسیار بیشتر از محبتی است که انسان در تمام عمر از کل اطرافیانش در دنیا دریافت کرده است. عاطفه و مهربانی غیب میلیونها برابر زیباتر و عمیق تر از عاطفه زمینی هاست. انبیا، شهدا، صدیقین، صالحین شهدا هم اکنون ما را می بینند و همراه ما هستند. انبیا، صدیقین و صالحین در نظام برزخ با ما در ارتباط کامل می باشند. در مبحث قرب اهل بیت علیهما السلام تمرین های زیادی آموزش دادیم تا بتوانید ارتباط قوی با ایشان برقرار کرده و لذت ببرید. همانطور که گفتیم برای ارتباط با غیب نیاز نیست منتظر مرگ بشویم، بلکه اصل ارتباط در زمان حیات دنیاست تا بتوانیم شادی و آرامش مورد نیاز برای گذران عمر پر از محدودیت و محرومیت را از آنان تامین کنیم. با انجام تمرین های مذکور به زندگی روزمره تان، رنگ و بوی تازه ای بدهید و آرامش شگفت انگیز حاصل شده از تمرین ها رو به خوبی حس کنید. نقش غیب در شادی فهم این نکته که با وفات وارد فضایی می شویم که بی­نهایت زیباتر، کامل­تر، بزرگتر و پیشرفته تر از دنیاست باعث می ­شود انسان خودش را بدبخت و پست ندانسته و در انتخاب مربی و سبک زندگی هوشمندانه عمل کند. انسان زیرک همانطور که خداوند در حدیث قدسی زیارت عاشور به بنده اش آموزش داده می خواهد که «أن یُبَلّغَنِی مَقامَ المَحمُود لَکُم عِندَالله» قسمت و نصیبش گردد. کسی که قیمتش مقام حضرت زهرا سلام الله علیها است حاضر نیست از کمتر از ایشان دستور زندگی و الگو بگیرد. اصول و قواعد زندگی، اخلاقی، فرهنگی، سیاسی، اجتماعی شان را پدران آسمانی مشخص نموده اند و اجازه نمی دهند انسان های بی مقدار در شکل گیری روح شان نقشی داشته باشند. در ادامه به پاره ای از مشخصات غیب از کلام خداوند و ائمه اطهار علیهما السلام می پردازیم: ذخیره های اخروی ذخیره­ های آخرت مسائلی از جمله: مصیبت و فقدان ها؛ محدودیت و محرومیت ها؛ اذیت و توهین دیگران؛ مشکلاتی که خود یا دیگران باعث ایجاد آن شده اند؛ آرزوهای و دعاهای برآورده نشده؛ هر چه از دست بدهید، ذخیره آخرت می شود، امّا چون ایمان­مان به آخرت ضعیف است؛ غصه خورده و ناآرام و مضطرب زندگی می ­کنیم. با یک سری عقاید بی ریشه که هر کدام ساخته ذهن خود و دیگران است، روح و جسمی بیمار برای خود رقم زده ایم. باور نداریم شرافت در آخرت به کمبودها، شکست­ها و اذیت­هایی که یا خودمان باعث آن شده ­ایم یا دیگران و یا خدا این قضا را برای ما در نظر گرفته است. با این قواعد تلاش کنیم مصداق کلام امام کاظم علیه السلام نباشیم که می فرمایند: «کسی که غصه می­ خورد لیاقتش همان غصه است». دوستی با خداوند و ائمه اطهار علیهماالسلام شاه­راه رسیدن به شادی بزرگترین حسرت انسان در زمان تولد به برزخ این است که در دنیا با خدا رفاقت نکرده و روابط عاشقانه نداشته است. با انبیا و معصومین تنها در موقع خطر و نیاز ارتباط گرفته است در حالیکه خداوند اینگونه انسان را سفارش کرده و می فرمایند: «مَن یُطِعِ اللَّـهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَـئِكَ مَعَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّـهُ عَلَیْهِم مِّنَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِینَ وَحَسُنَ أُولَـئِكَ رَفِیقًا؛ و کسی که خدا و پیامبر را اطاعت کند، (در روز رستاخیز،) همنشین کسانی خواهد بود که خدا، نعمت خود را بر آنان تمام کرده؛ از پیامبران و صدیقان و شهدا و صالحان؛ و آنها رفیق های خوبی هستند». (سوره نساء/آیه 69) این آیه قیمت انسان را مشخص می­ شود که اگر کسی به کمتر از این چهار گروه راضی باشد، خود فروشی کرده و دچار خسران خواهد شد. بذر یک غصه را کاشته و آخرت غصه ای بزرگ برداشت خواهد کرد.   والحمدلله رب العالمین

عناوین مورد بحث در این جلسه: * مهربان و خوش خلقی مستمر، علامت رشد حقیقی است که اگر این طور نباشد یعنی به خدا نزدیک نیستید. * قیمت هر انسانی به تعداد اسمائی است که از حق تعالی جذب می کند. * ثروت حقیقی هر فردی در دنیا و آخرت، اسماء الهی است. * برای مهربان­ شدن باید کارهایی را انجام دهیم از جمله: ترک ظلم و بی ادبی، رعایت اکرام و احترام به دیگران و مهرورزی. * هر ظهور زیبایی که در نفس وجود دارد وسیله ای برای مغفرت الهی است.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۸۳ «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۵/۲9 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: مهربانی، شرط اصلیِ ایمان و قرب به الله است... در بحث سیر انسان به سوی الله، یک قاعدة بسیار مهم و کلیدی وجود دارد که بهتر است با آن آشنا شویم؛ می‌دانیم که حداقلِ سعادت یک انسان در آخرت آن است که به محض تولد به برزخ، به بهشت وارد شود، که اگر چنین اتفاق مهمی برای کسی رخ ندهد، قطعاً دچار خسارت عظیمی شده است. نشانة حرکت صحیح یک انسان در دنیا، به سمت چنین تولد موفقی که منجر به ورودش به بهشت می‌گردد آن است، که روز به روز بر سطح آرامش و شادی او افزوده شده و از سطح تندی‌ها و تیزی‌های نفسش کاسته می‌گردد. به این معنا که انواع بدبختی‌ها، حمله‌ها، حسادت‌ها، بدبینی‌ها، زودرنجی‌ها، حساسیّت‌ها، تکبرها و ... روز به روز از وجود او بیشتر رخت بربسته،  بر حجم مهربانی و رحمت او بر دیگران روز به روز افزوده می‌گردد، به طوری­که هر چه زمان بیشتر می‌گذرد، روح او نرم‌تر و لطیف‌تر می‌گردد. اگر کسی، چنین تغییراتی را در خود احساس نمی‌کند، یعنی در مسیر صحیحی به سوی الله حرکت نمی‌کند. زیرا کسی که در مسیرِ قرب (شباهت) به الله، درست گام بر می‌دارد، باید روز به روز به الله شبیه‌تر گردد. تنها کسی که به الله شبیه‌تر می‌شود، که با گذشت زمان، اسماء بیشتری از الله را در خود تجلی می‌دهد. در حقیقت، تنها سرمایة دائمی و واقعی انسان که با او به برزخ منتقل خواهد شد، همین اسمائی است که از خداوند بزرگ دریافت کرده و در نفس خود تثبیت نموده است. در غیر اینصورت تمام نعمت‌های دنیا، اگر در میزان قربِ انسان به الله مؤثر نبوده باشند، تنها ابزاری برای خسران و عقب گرد او بوده و در برزخ مزاحمان و موانعِ عظیم سعادتِ ابدی او خواهند بود. الله برای جلوه نمودن، اول با اسم رحمان جلوه کرده است. به طوری که اسم رحمانِ الله، مادرِ تمام اسماء الهی بوده و در تمام آن­ها حضور دارد. بنابراین «شرط لازم» برای دریافت هر اسمی از اسماء الهی، دریافت اسمِ رحمان است. رسیدن به رحمت به تمام موجوداغت عالم (انسان­ها، گیاهان، حیوانات، جمادات و...) همان صفت رحمانیّت است. امّا رحمت ویژه و خاص که مخصوص مؤمنان و دوستان خداوند است، صفت رحیمیت نامیده می شود. انسان برای دریافت دو اسم رحمان و رحیم، لازم است چهار مرحلة زیر را به انجام برساند؛ 1- ترک ظلم                2- ترک بی‌ادبی                 3- رعایت احترام و اکرام به دیگران                   4- مهرورزی به بندگان خدا طی این چهار مرحله برای دریافت اسم رحمان و رحیم لازم و ضروری است. اگر کسی این دو اسم را دریافت نماید، جذبِ بقیه اسماء الهی برای او کار آسانی خواهد بود. انسان­های متکبر، حسود، بدبین و خودخواه مَحال است بتوانند مسیر قرب را طی کرده و به سلامت به مقصد برسند، مگر آنکه در دریافتِ اسماء رحمان و رحیم موفق شده و از خودمحوری فاصله بگیرند. توجه داشته باشیم که حتی در مورد انسان­هایی که پیوند عاطفی خاصی با آن­ها نداریم و یا خشونت‌ها و تیزی‌هایشان راهِ پیوند را برای ما بسته است، رعایت ادب و احترام کاملاً ضروری است حتی اگر در قلب‌مان احساسِ صمیمیت با آن­ها نداشته باشیم. اکرام بندگان خداوند، اکرام خود خداست... نبی اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» می فرماید: «مَنْ اَكْرَمَ اَخاهُ فَاِنَّما یُكْرِمُ اللّهَ فَما ظَنُّكُمْ بِمَن یُكْرِمُ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ اَنْ یَفْعَلَ بِهِ؛ هر کس برادرش را گرامی بدارد، در حقیقت، الله را گرامی داشته است. به نظر شما، خداوند با کسی که او را گرامی داشته است، چگونه برخورد می‌کند». می‌دانیم که منظور از «برادر» در این روایت، تمام انسان‌ها و حتی تمام موجودات دیگر از مخلوقات و تجلیات پروردگار در عالم است. تکریم هر موجودی در عالم، در حقیقت احترام گذاردن به خداوند است، و بالعکس هرگونه بی‌احترامی، سرزنش، دریدن، زخم زبان و... نیز به خداوند باز می‌گردد. این حقیقت، نشان می‌دهد، که انسان­ها به خودی خود یک میدان، برای تمرینِ قربِ ما هستند. و هر گونه رفتار ما با دیگران، میزانِ شباهت ما را با الله، مشخص خواهد کرد. شاد کردن دیگران، به ساده‌ترین روش‌ها، اکرام آن­هاست و حجم عظیمی از گناهان انسان را پاک می‌کند. اکرام انسان­ها، آمرزش خداوند را به دنبال دارد... سلمان فارسی تعریف می‌کند که: بر پیامبر اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» وارد شدم، ایشان بر متّکای کوچکی تکیه داده بودند. تا مرا دیدند، متکایشان را به سمت من گرفتند و از من خواستند که من هم تکیه بدهم. سپس علت این رفتارشان را اینگونه توضیح دادند، هیچ مسلمانی نیست که برادر مسلمانش بر او وارد گردد. و او تکیه‌گاهش و متکایش را به او بدهد، و این کار را از روی احترام و اکرام انجام دهد، مگر آنکه خداوند او را می‌آمرزد. تمام ظهورات زیبایی که از نفس انسان صادر می‌گردد، بهانه‌ایست در دستان خداوند برای آمرزش بندگانش. اکرام به اهل محبت، و گذشت از اهل عداوت... امیرالمؤمنین «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «أكرِمْ مَن وَدَّكَ، و اصفَحْ عن عَدُوِّكَ؛ یَتِمَّ لكَ الفَضلُ؛ هر که تو را دوست دارد، گرامی‌اش بدار و اکرامش کن، و از دشمن خودت نیز بگذر و کینه به دل نگیر، که این دو دستورالعمل، فضیلتِ تو را کامل و تمام می‌گرداند». انسان­هایی که قلباً دلشان می‌خواهد، نفس قدرتمند و بزرگی داشته و اهل فضل و کرامت نفس باشند، توجه داشته باشند؛ که مبادا به واسطه صمیمیت و رفاقت با کسی، احترام و تکریم او را زیر پا گذاشته و او را مورد توهین قرار دهند. بعنوان مثال رفقایی که به واسطه صمیمیت، یکدیگر را با الفاظ لغو و زشت مورد خطاب قرار می‌دهند و یا والدینی که احترام فرزندانشان را نگه نمی‌دارند، از جمله این گروهند. همین­طور از کسانی که در حق‌تان بدی می‌کنند، نیز بگذرید... که این دو دستورالعمل، انسان را به تمامِ فضیلت‌ها می‌رساند.   «والحمدلله رب العالمین »  

روش­های اعتقادی مبارزه با غم   همه‌ی امور زندگی ما،‌ در نهایت به نفع ما خاتمه می‌یابند! انسان­ها به واسطه‌ی سعی و تلاش­شان، قادرند دنیای آبادی را بسازند و هم آخرت سعادتمندی را. امّا در زندگی همه‌ی انسان­ها، یک سلسله عوامل وجود دارند که در حیطه‌ی سعی و تلاش آن­ها تعریف نمی‌شوند، بلکه از دایره اختیار انسانی خارج بوده و از بیرون بر او تحمیل می‌گردند. از سویی انسان­های بسیاری در پیرامون انسان زندگی می‌کنند که اختیار و اراده‌ی آن­ها در تقابلِ با اراده و اختیار او قرار گرفته و اموری را بر او تحمیل می‌کنند، که از محدوده‌ی اختیارش خارج می‌باشد. به عنوان مثال جنگی که از سوی دشمنان بر یک جامعه تحمیل می‌گردد، زندگی تک تک افراد آن جامعه را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد. سهم "ما"، و سهم "انسان‌های پیرامون ما" و سهم "خداوند" در زندگی تک تک ما، سهمی مُشاعی است. به این معنا که اشتراک این سه سهم در سرنوشت و سعادت انسان حتمی است، امّا میزانِ سهم هرکدام مشخص و روشن نیست. هر انسان موظف است که در آن سلسله از اموراتی که در اختیار اراده ی او هستند، نهایتِ زحمت و تلاشش را هزینه نماید تا به سرانجام خیر دست پیدا کند. امّا در آن دسته از اموراتی که از سوی دیگران به انسان وارد می‌شود؛ دو حالت زیر ممکن است اتفاق بیفتد؛ حالت اول حوادث و اتفاقاتی است که به نفع ما، مطابق میل ما و هم‌سوی اراده ماست که زیباست و باید از آن­ها استفاده کنیم. حالت دوم حوادث و جریاناتی است که مخالف میل ما بوده و دور از توقع، پیش‌بینی و اراده ما رخ می‌دهند. این دسته از امورات هم کفاره گناهان انسان بوده و هم بر درجات آخرتی او می‌افزایند. البته فراموش نکنیم که حتی مصائب و مشکلاتی که در اثر کوتاهی‌ها، بی احتیاطی ها و تنبلی‌های خودمان نیز رخ می‌دهند، به سبب رحمت بی‌نهایت پروردگار، موجبات آمرزش گناهان و شادی‌های آخرتی را فراهم می‌آورند. بنابراین هیچ سختی، مصیبت، غم و.... در زندگی انسان به وجود نمی‌آید، مگر آنکه به نفع او خاتمه می‌یابد. پس هر انسان زیرکی، با نهایت تلاش، به سمت سعادت و شادی دنیا و آخرتش حرکت می‌کند، امّا از سختی‌ها و غمهایی که در مسیر حرکت او پیش می‌آیند نیز نمی‌هراسد، چرا که نتیجه نهائی‌اش را نیز به نفع خودش خاتمه یافته می‌بیند. از همین رو همیشه با آرامش و شادی زندگی می‌کند. حتی معاصی نیز، در مسیر حرکت به سوی الله، قابل جبران‌اند. و انسان به راحتی می‌تواند با استفاده از رحم‌های قدرتمند (مکانی، زمانی و استاد) تمام عقب ماندن‌های خود را در این مسیر جبران نماید. نگران نتیجه زحماتت نباش!  نبی اکرم «صلّی الله علیه و آله» فرمودند: «لا یَکْثُرْ هَمُّکَ، مَا یُقَدَّرُ یَکُنْ، وَمَا تُرْزَقْ یَأْتِکَ؛ خودت را زیاد به زحمت مینداز، آن­چه که برایت مقدّر شده، اتفاق می‌افتد، و آن­چه که روزی تو است، به تو خواهد رسید». اضطراب­ها، حرص و جوش­ها و زحمات بیش از حدّ برای آینده از انواع حملات شیطان است، که در اصطلاح به آن "حمله از جلو" گفته می‌شود. این حملات، برای رشد و محکِ انسان در مسیر قرب به الله بسیار بسیار مؤثر و مفیدند، زیرا با شروع این حملات، مشخص می‌شود که انسان می‌تواند با داشتن الله و اهل بیت و اعتماد به حمایت‌های آنان، از پسِ این حملات برآید یا نه! اگر کسی بتواند. در نظر اول: بین این روایت با آیة  «لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَی...؛ انسان جز با سعی و تلاش به جائی نمی‌رسد» تناقض و منافات دیده می‌شود. امّا حقیقتِ این دو در کنار هم، این نتیجه را می‌دهد که انسان باید تمام تلاشش را برای رسیدن به سعادت بکار بگیرد امّا به هیچ‌وجه برای نتیجه این تلاش نگران و مضطرب نباشد. چرا که اگر بر فرض مثال، زحمات او نیز به ثمر نرسد، باز هم کفاره گناهان او بوده و بر درجات آخرتی‌اش خواهد افزود. نفس قدرتمند؛ محبوبِ خداوند است... نبی اکرم «صلّی الله علیه و آله» می­فرمایند: «الْمُؤْمِنُ الْقَوِیُّ، خَیْرٌ وَأَحَبُّ إِلَی اللَّهِ مِنَ المُؤمن الضَعیف؛ مؤمن قوی، بهتر و محبوب‌تر است در نزد خداوند از مؤمن ضعیف». طبق این روایت، مؤمنی که قدرت روحی بالاتری دارد، قطعاً به شباهت بالاتری به ربّ حقیقی خود (الله) پیدا کرده است، درنتیجه شبیه‌تر و نزدیک‌تر به الله شده است و اسماء بیشتری از خداوند در او تجلّی یافته است. پس در نگاه خداوند حتماً محبوب‌تر خواهد بود. تلاش بیشتر همراه با استمداد از خداوند، به بهترین نتیجه می‌انجامد. نبی اکرم «صلی الله علیه و آله» فرمودند: «اِحرِص عَلی ما یَنفَعُکَ، وَاستَعِن بِاللّهِ وَلا تَعجَز، وإن أصابَکَ شَیءٌ فَلا تَقُل: لَو أنّی فَعَلتُ کانَ کَذا وکَذا...؛ حریص باش (بکوش) برای آن­چه که برایت مفید است. از خدا کمک بخواه و از خودت عجز نشان نده. اگر به مشکل رسیدی، نگو کاش فلان جور می‌شد و... باید برای اموری که به نفع ماست، بسیار تلاش کنیم، یعنی در نهایت وُسعِ نفسمان، زحمت بکشیم، تا به بهترین نتیجه برسیم. قطعاً نتیجه‌ای که ما دریافت خواهیم کرد، کاملاً به میزان تلاش ما وابسته است. به عنوان مثال تلاش انسان در انتخابِ صحیح همسر، زندگی زیباتری را برای انسان رقم خواهد زد. و یا در مسیر جذب اسماء الهی، یک نفر با تلاش بیشتر، قادر است در زمان کمتری نتیجه‌ای بسیار ارزشمندتر از کسانی به‌دست آورد که سال‌ها با سطح تلاش کمتری در این مسیر حرکت نموده‌اند. هرگونه تنبلی و بی‌حوصلگی در هر کدام از بخش‌های وجودی، انسان را از رسیدن به نتیجه مطلوب باز می‌دارد. امّا انسان به هیچ‌وجه نباید در صورت تلاش و زحمت، نگران و مضطربِ آینده ی تلاش هایش باشد، چراکه با اعتماد به پروردگار و استمداد از او، نتیجه حاصله، هرچه که باشد، قطعاً به نفع او خاتمه خواهد یافت. توکّل و اعتماد به الله، حتماً اضطراب و نگرانی آینده را از قلب انسان خواهد زدود. استفاده از اسباب و علل مادی، در صورتی به نتیجه مطلوب خواهند رسید که تمام قدرت آن­ها را از الله دیده و با اتّکا به خداوند، از آن­ها استفاده کنیم. ایمان حقیقی، آن است که انسان، به آن­چه که در نزد خداوند است، بیشتر از آن­چه که در دستان خودش است، اعتماد داشته باشد. کسانی در عالم موفق‌ترند که ضمن بکار گرفتن نهایتِ تلاش­شان، "از خداوند استمداد می‌طلبند"، و با اتکاء به او شاد و آرامند. دعا، همزمان با تلاش، قطعاً انسان را به موفقیتِ بیشتری می‌رساند. زیرا "دعا" کمک گرفتن از کانون قدرت است، و خداوند کریم و بخشنده..... ممکن نیست دستان دعاگو را خالی بازگرداند.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی   والحمدلله رب العالمین

به گزارش منتظران منجی ، خلاصه متن سخنرانی جلسه ۳۸4 خانواده آسمانی در هفته آینده بارگذاری میگردد.