جملات ناب در این جلسه:  دلیل ندیدن عیب ها و ضعف های خودمان، نوعی گرفتاری به حبّ ذات و خوشیفتگی است. همان طور که انتظار داریم خدا از گناهان و خطاهایمان بگذرد ما هم از دیگران به راحتی بگذریم که موجبات شادی و آرامش خود را فراهم نمودیم.  به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۴۰1 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۸/۲۱ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ادامه‌ی شرح روایت امیرالمؤمنین: نرم باشیم... مثل خدا ابتلای این روایت با کلمه‌ی «علیک» آغاز شده است. در فرمایشات متخصصان معصوم هرگاه با کلمه‌ی علیک روبرو شدیم، باید، دستورالعملِ بعد از آن را، امری «واجب و ضروری» در سلوکِ خویش به سمت الله بدانیم. امیرمؤمنان بعد از این کلمه چند دستور‌العمل را به ترتیب بیان می‌فرمایند: 1- مدارا با مردم             2- اکرام علما        3- گذشت از لغزش‌های دیگران یکی از موانعی که جلویِ گذشت انسان را از لغزش‌های دیگران می‌گیرد، عدم توانایی انسان در عیوب خودش می‌باشد. نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در این باره می‌فرمایند: «شما چگونه درخت را در چشم خودتان نمی‌بینید، اما خار را در چشم دیگران می‌بینید»؟! حبّ ذات (خودشیفتگی)، سبب می‌شود که انسان عیب‌های بزرگ خودش را نمی‌بیند، امّا ضعف‌ها و لغزش‌های کوچک دیگران را براحتی می‌بیند. علت بسیاری از طلاق‌هایِ همسران، وجودِ خودشیفتگی زیاد در زوجین است، بطوری که قادر نیستند عیب‌های یکدیگر را تحمل کرده و یا از کنار آن به سادگی عبور کنند. اگر انسانها، به عیوبِ خودشان مشغول باشند، عموماً از دیدن عیوب دیگران راحت می‌شوند. سیدالشهداء (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «طوبى لِمَن شَغَلَهُ عَیبُهُ عَن عُیوبِ النّاسِ؛ خوشا به حال کسی که مشغول شدنش به عیوب خودش، او را از عیوب دیگران باز می‌دارد». کمی بیندیشیم؛ آیا عیبی که از دیگران ما را می‌آزارد، واقعاً در وجود ما نیست؟ آیا مطمئنیم که در آینده به آن مبتلا نخواهیم شد؟ کسی که مشغول عیب‌ها، و آلودگی‌های دیگران می‌شود، در حقیقت از خودش غافل است. نرم‌خویی به سبک پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) پیامبر رحمت سه جمله‌ای را که از امیرمؤمنان (علیه السلام) در این روایت نقل کرده‌اند را روی دسته‌ی شمشیرشان حک کرده بودند؛ از کسی که به تو ظلم کرده، بگذر؛ با کسی که با تو قطع رحم کرده، ارتباط برقرار کن؛ به کسی که از تو دریغ کرد، عطا کن؛ مردم حریف‌های تمرینی ما در دنیا هستند. باید بیاموزیم جوری زندگی کنیم که اِله حقیقی ما می‌خواهد، نه آن طوری که دیگران با ما رفتار می‌کنند. باید به عشق الله، با دیگران رفتار کرد، با دیگران مدارا کرد، با دیگران نرم بود، از آن­ها گذشت، آنان را بخشید، با آنان رابطه برقرار کرد و ... خداوند لطیف است، و اگر ما می‌خواهیم شبیه خدا شویم، باید با لطافت با انسان­ها رفتار کنیم. خوش به حال کسانی که فقط و فقط بخاطر خداوند روی بخش حیوانی خود پا می‌گذارند، ظلم‌های دیگران را می‌بخشند، به دیگران سخت نمی‌گیرند، با مردم نرم خو هستند، اهل مدارا می‌باشند، و ... چرا که چنین کسانی عزت آرامش، یقین و قدرت را از خداوند دریافت خواهند کرد و پادشاهی و سلطنتِ قیامت، با آنان خواهد بود. تحمل عیوب و بداخلاقی دیگران، قیمت انسان را در نزد خداوند بالا برده و به نورانیت او در دنیا و قیامت می‌افزاید. زیرک‌ترین انسان‌ها کسانی هستند، کمک و عطای خود را از هیچ کس دریغ نمی‌کنند، حتی از کسانی که روزی آن­ها را تنها گذاشته و محبت‌شان را از آنان دریغ کرده اند. کسانی که عدم مهرورزی‌های دیگران، روح بخشش و مهرورزی را از آنان سلب نمی‌کند. کسانی که اهل انتقام و جبران نیستند؛ بلکه به عشق خداوند، باران رحمت خود را بر گستره‌ی وجود همه‌ی بندگان خدا، می‌بارند؛ درست مثل خدا... و اینگونه است که شبیه خداوند می‌شوند.      «قُلْ إِنَّ صَلاَتِی وَنُسُكِی وَمَحْیَایَ وَمَمَاتِی لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ؛ بگو: نماز من و قربانی من و زندگی من و مرگ من برای خدا آن پروردگار جهانیان است». (سوره انعام/آیه 162) اینان کسانی هستند که تمام لحظه‌ لحظه‌ها و روابط زندگی‌شان را خرجِ عشق بازی با الله کرده، و در لابه‌لای همه‌ی روابط‌شان، فقط و فقط با خداوند معامله می‌کنند. و علامتِ این معامله، شادی و آرامشِ قلب آنان است که روز به روز بیشتر و افزون‌تر می‌گردد. نزدیکان و دوستانِ آنان، نهایتِ استفاده را از مهربانی و رحمت آنان می‌برند. از ساده‌ترین روش‌ها برای مهرورزی به دیگران استفاده می‌کنند و بسیار زیرکانه به دنبال موقعیتی می‌گردند که خود را در دلِ خداوند، بیشتر جای دهند... .   «والحمدلله ربّ العالمین»

«صبر، و انواع صبر» از جمله عواملی که در دفع غم‌های دنیایی و آخرتی بسیار مؤثر است، مجهز شدن به سلاح صبر است. صبر در لغت به معنای خویشتن داری است که به سه محور‌ِ اصلی زیر، تعلق می‌گیرد. 1- طاعت؛ (صبر بر طاعت)، برای بخش حیوانیِ انسان، تحملِ طاعت خداوند، سنگین و سخت می‌باشد. و این در حالی است که بخشِ انسانی، از طاعتِ الله به لذت، شادی و آرامش می‌رسد. انسان، موظف است در صورتی که طاعتی بر او واجب شد، بر بخش حیوانی (طبیعی) خود غلبه کرده و از بی‌تابی و جزع و فزع بپرهیزد تا این واجبِ خداوند را به عرصه‌ی عمل برساند. بهترین و مؤثرترین عامل در موفقیت انسان برای «صبر در طاعت»، خودشناسی است. خودشناسی ریشه‌ی اصلی تمام شادی‌ها، آرامش‌ها و شیرینی‌های زندگی است. کسی که خودش را خوب می‌شناسد، باور دارد که این بخش حیوانی اوست که در زمان طاعتِ الله، دچار بی‌تابی می‌شود، و از انجام آن سرباز می‌زند، ولی بخش انسانی او، درست برخلاف بخش حیوانی، از طاعتِ الله لذت برده و تغذیه می‌کند. او خوب می‌داند، که یاد خداوند و طاعتِ او، غذای بخش انسانی او بوده و او قطعاً بدون این خوراک، به شادی و آرامش نخواهد رسید. چنین فهم صحیح و عاقلانه‌ای از خویشتنِ خویش، انسان را به اسلحه‌ی صبر مجهز نموده و او را در طاعتِ الله یاری می‌کند. تا جایی که چنین فردی، به مقامی نائل می‌گردد که به طاعتِ خداوند، کاملاً عاشقانه تن می‌دهد. وقتی بخش انسانی، به بلوغ عاشقی می‌رسد، دیگر تلخیِ انجام طاعت، جای خود را به لذا می‌دهد، لذا سختی‌های مسیر طاعت را اساساً احساس نخواهد کرد... کسانی که با گذشت زمان طولانی از عمرشان، هنوز باید خود را وادارِ به انجام طاعتِ خداوند نمایند، یعنی هنوز به بلوغ عاشقی نرسیده‌اند. هنوز خود حقیقی‌شان را باور نکرده و طاعتِ الله را به عنوان غذای بخش انسانی خود نپذیرفته اند. چنین کسانی که حتی با سالها دینداری (نماز، روزه، و ...) نتوانسته اند به اطاعتِ عاشقانه دست پیدا کنند، در حقیقت، به حیات بخش انسانی نائل نشده‌اند. بلکه سالها دینداریِ آنان، به بزرگتر شدن بخش حیوانیِ آنان خواهد انجامیده و از آنان یک مرد یا یک زنِ متدین خواهد ساخت، نه یک انسانِ متدیّن !!! آنان قطعاً اعمال عبادی خود را عاشقانه و با لذت به انجام نخواهند رسانید ... و در نتیجه، رنگِ شادی و آرامش حقیقی را به خود نخواهند دید. لذا شاید بعد از شصت سال، عبادت، حج، سفرهای زیارتی، روزه‌های رمضان، عزاداری‌های محرم و ... هنوز انسان‌هایی عصبی، پرخاشگر، غمگین، بدبین، متکبر، و ... بوده و دیگران در کنار آنها احساس امنیت و آرامش نمی‌کنند. تا وقتی که انسان، خودِ حقیقی‌اش را باور نکرده و خوراک‌های بخش انسانی‌اش را با همین بخش دریافت نکند، قطعاً به بلوغ عاشقی نخواهد رسید، لذا آرام و شاد نخواهد بود. 2- معصیت (صبر بر معصیت)؛ در هنگامی که انسان با معصیت، مواجه شود، بخش حیوانی دچار رغبت و علاقه شده و بخش انسانی از آلوده شدن، به اضطراب و هراس می‌افتد. اما اگر بخش انسانی پیروز شده و مانع ابتلای انسان به گناه گردد، نورانیتِ زیادی در او تولید شده و حجمِ عظیمی از شادی و آرامش در وجود او پدیدار می‌گردد. یکی از تمرین‌های، غلبه‌ی بر گناه، آن است که انسان در مواقعی که توانایی غلبه‌ی بر بخش حیوانی‌اش را ندارد و نمی‌تواند از گناهی دوری کند، قبل از ابتلای به آن، چند دقیقه با خودش به این نکته فکر کند؛ «من اکنون تصور می‌کنم که این گناه را انجام داده‌ام و چند ساعت از آن گذشته است، احساس من الان چگونه است؟ عذاب وجدانم، کلافگی‌ام، حال ناخوش و ناآرامم... آیا این گناه به این احساس می‌ارزد؟ خودِ این سؤال، در بسیاری از مواقع، مانعِ بسیار بزرگی از ارتکاب به گناهان است. خودِ ترک گناه، یک عمل صالحِ بسیار بزرگ است، که به نورانیت و شادیِ زیادی ختم می‌شود. فراموش نکنیم که بدون این قدم اول، قادر به برداشتن قدم‌های بعدی در مسیر حرکت به سوی الله نخواهیم بود. 3- مصیبت (صبر بر مصیبت)؛ می‌دانیم که مصیبت‌ها، از سوی ربِّ ما طراحی می‌شوند. ربّ به معنای مربّی ... و کسی که الله را به عنوان یگانه مربّی خود می‌پذیرد، یقین دارد که هر آنچه که از سوی ربّ او به او می‌رسد، به نفع او بوده و به رشد و قدرت او می‌انجامد. چنین کسی، در تمام مصائب زندگی‌اش صبور و آرام است، چون به انتهای آن دلخوش است. فراموش نکنیم که کلمه‌ی ربّ، کلید رمز صبر است. یعنی ما در کلاس مربّی خود هستیم و در حال تربیت شدن به دستان او ... لذا هر اتفاقی را لازمه‌ی ربوبیت خود می‌داند. هرگز از خاطر نبریم که همه‌ی ما در باشگاه دنیا، به سر می‌بریم. کسانی که خود را در سطح کمالات جمادی محدود می‌کنند، در حقیقت استعداد بی‌نهایت‌طلبیِ خود را در این باشگاه نادیده گرفته و تلف کرده‌اند، در نتیجه، درست، با ارزش یک سنگ می‌میرند. بعضی از انسانها نیز خود را به کمالات گیاهی و حیوانی محدود می‌کنند، و با همین کمالات نیز به برزخ منتقل می‌گردند. تنها کسانی در باشگاه دنیا موفق و شاد هستند که خود را یک انسان معرفی می‌کنند و خود را در این باشگاه، تحت ربوبیتِ الله قرار داده و تمام میادینِ تمرینیِ این مربی را با جان و دل می‌پذیرند. لذا در میدانِ تمرینیِ مصائب نیز، جزع و فزع و بی‌تابی نمی‌کند، زیرا آن را لازمه‌ی تربیتِ انسانیِ خود می‌داند. او می‌داند که الله، به عنوان تنها مربی او، و تنها اِله او در عالم است، و او در فرصتِ کوتاه دنیا، باید روز به روز، به این اِله نزدیک‌تر و شبیه‌تر شود. همان دلبری که منشأ همه‌ی کمالات و زیبایی‌هاست و بدون حول و قوّه‌ی او، هیچ خیری در عالم اتفاق نمی‌افتد... پس برای شبیه شدن به چنین دلبری، صبر کردن، می‌ارزد... فراموش نکنیم که اساساً مکانیسم صبر، «شادی‌آفرین» است. هر سه نوع از انواع صبر، در ذات خود، تولیدکننده‌ی حجم عظیمی از شادی و آرامش اند. شادی حقیقی، درست در همان لحظه است که در جریاناتِ مخالفِ زندگی‌مان، درست تصمیم می‌گیریم و بدون جزع و فزع، صبر می‌کنیم تا به نتیجه‌ای که مورد نظر خداوند است دست یابیم. صبر؛ عامل خوشبختی انسان هم در دنیا و هم در آخرت نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «وَ انَّ الصَّبْرَ فى مَواطِنِ الْبَأْسِ مِمَّا یُفَرِّجُ اللَّهُ بِهِ الْهَّمَ وَ یُنْجى بِهِ مِنَ الْغَمِّ وَ تُدْرِكُونَ بِهِ النِّجاةَ فِى اْلاخِرَةِ؛ همانا «صبر در سختی‌ها»، از جمله چیزهایی است که خداوند بواسطه‌ی آن، همّ‌های انسان را برطرف می‌کند و از غم‌ها رهایش می‌کند، و با همین صبر، او را در آخرت نجات می‌دهد». انسان با صبر، در سختی‌ها، به قدرت می‌رسد، به طوری که نه تنها در نگاه اهل آسمان، که در درون خودش نیز به احساس شرافت می‌رسد. صبر به انسان، وقار، سنگینی و ارزش می‌بخشد و قیمت انسانیِ او را بالا می‌برد. انسان‌هایی که جزع و فزع زیادی دارند، به تنش‌ها، زودرنجی‌ها و حساسیت‌ها دچار اند، بی‌تاب و بی‌قرار اند، انسانهای سبک و کم ارزش هستند، که خیلی زود به هم می‌ریزند. شخص صبور، به الله شبیه‌تر است. و عیار جاودانه و انسانی‌اش نسبت به دیگران بالاتر است. این شخص عموماً نسبت به بقیه‌ی انسانها شادتر، آرام‌تر و قدرتمندتر خواهد بود. هر انسان به اندازه‌ی میزان صبرش، از جهنم فاصله گرفته و به شرایط زیستی بهشت، نزدیک‌تر می شود. اساساً میزان صبر یک انسان، دارایی‌ حقیقی او در حیاتِ جاودانه‌اش است، هر چه انسان صبورتر می‌شود، به اهل‌بیت و اهل بهشت شبیه‌تر می‌شود. بنابراین صبر، هم دنیای انسان را آرام و شاد نگه‌ می‌دارد و هم آخرت او را به سعادت می‌رساند. خروجِ موفّق از سختی‌ها و مصائب نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» در فرمایش گهربارشان فرمودند: «اَدخِل نَفسَك فِی هُمُوم الدُّنْیَا واخرج مِنْهَا بالصبّ؛ خودت را در سختی‌های دنیا داخل کن و سپس به وسیله‌ی صبر از آنها خارج شو». منظور از داخل شدن در غم‌ها و سختی‌های دنیا چیست؟ یک سِری از امورات دنیا، که همراه با همّ و غم است، بر همه‌ی انسانها عرضه می‌گردد و همگی ناگزیر از ورود به این نوع میادین هستند. مانند میدان ازدواج که در نگاه اول، آسان به نظر می‌رسد، اما با حجم عظیمی از مشکلات و سختی‌ها همراه می‌باشد. انواع شغل‌ها، که هر کدام سختی‌های مربوط به خود را دارند و هر انسانی ناگزیر است که شغلی را برای خود برگزیند... در این روایت، نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» همه‌ی ما را به حضور در این میادین، تشویق کرده‌اند، اما از ما خواسته‌اند که به وسیله‌ی «صبر» از این میادین، موفق و قدرتمند خارج شویم. هدف خداوند از خلق این میادین و سختی‌های مربوط به آن، فقط و فقط، رشدِ انسانیِ ما، و رسیدن به کمالِ بی‌نهایت است. و «صبر»، تنها اسلحه‌ای است که ما را با نیل به هدف، از این میادین خارج می‌سازد. بی‌تابی‌ها، جزع و فزع‌ها، بی‌قراری‌ها، مانعِ انسان، از نیلِ او، به هدفِ خداوند، بوده و از او یک انسان قدرتمند و بزرگ نخواهند ساخت؛ بلکه تنها با بی‌قراری‌ها و بی‌تابی‌ها، پاداش‌ِ عظیمی را که هر مصیبت به سختی، با خود به دنبال دارد را از دست خواهیم داد. سختی‌ها و مشکلات ازدواج، سختی‌های تربیت فرزند، سختی‌های کسب حلال و ... با هیچ عبادتی قابل مقایسه نیستند. میزان رشدی نیز که در پس این مشکلات، حاصل می‌شوند. با میزان رشدی که به دنبال عبادات حاصل می‌گردد، قابل مقایسه نخواهد بود.   «والحمدلله رب العالمین»  

جملات ناب در این جلسه:  نهی از منکر یکی از واجبات مهم الهی و از حقوق ضروری اعضای خانواده آسمانی به یکدیگر است که ضامن سلامت و سعادت جامعه است. امر به معروف یعنی عشق انسان­ها به یکدیگر؛ امر به چیزهایی که برای سعادت و سلامت دنیا و آخرتی من ضروری است که خداوند امر به آن­ها کرده و منکر به چیزهایی گفته می شود که برای حرکت به سمت هدف زندگی مان و تأمین حیات دنیائی و آخرتی­مان ضرر داشته باشد.  به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۹9 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۸/14 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   روابط اعضای خانواده آسمانی با یکدیگر امر به معروف و نهی از منکر منکر؛ به معنای، عمل زشتی است که از ارتکاب به آن، نهی شده‌ایم. از آنجا که روحِ انسان، درست مانند بدن او، ساختاری کاملاً ریاضی است؛ هر آنچه که با این ساختار، هماهنگی و سازگاری ندارد، برایش خطری محسوب شده که از آن به عنوان منکر، تعبیر می‌کنند. در حقیقت، منکر، عملی است، که سلامتِ روح را تهدید کرده و آرامش و شادیِ آن را سلب می‌کند. شادی و آرامشِ انسان، با عواملِ خاصی تأمین شده و استمرار می‌یابد. این گونه نیست که انسان قادر باشد در هر شرایطی خودش را شاد و آرام نگه دارد. از سویی، شادی و آرامش، ملاک و مبنای سلامت روح است، و عدم شاد و آرام بودن انسان، هم یک بیماری ریشه‌ای برای روح است و هم گناه محسوب می‌شود. شادی و آرامش، در گروی تنظیم صحیح ورودی‌ها و خروجی‌های نفس انسان است، لذا نمی‌توان با هر نوع ورودی، به شادی و آرامش دست یافت، درست مانند سلامت بدن که در گروی تغذیه‌ی صحیح آن است و استفاده از مواد تغذیه‌ایِ ناسالم و مضر، سلامت آن را تهدید می‌کند. بنابراین با توضیحات بالا درمی‌یابیم که امر به معروف، به معنای امر به چیزهایی است که برایِ سلامتِ روح و تأمین شادی و آرامش آن ضروی می‌باشند و انسان را به سعادت حقیقی می‌رسانند. و نهی از منکر، نهی از اموری است که سلامتِ روح را به خطر انداخته و او را از رسیدن به حقیقت باز می‌دارند. لذا کاملاً واضح است که امر به معروف و نهی از منکر، برای رسیدن به سعادت حقیقی، عملی واجب و ضروی است، به طوری که هیچ عملی، برای حفظ سعادت جامعه، به پای آن نمی‌رسد. امر به معروف و نهی از منکر، در حقیقت، علامتِ عشق انسان‌ها به یکدیگر است، و به هیچ وجه به معنای تجسس و دخالت در امور یکدیگر نیست، بلکه حساسیت انسان را به سعادت انسان های دیگر نشان می‌دهد. درست مانند پدر و مادری که دائماً از فرزندشان مراقبت می‌کنند تا بواسطه‌ی جهل و عدم توانایی شان، به سعادت و سلامت دنیا و آخرت‌شان آسیب وارد سازند. امر به معروف و نهی از منکر در جامعه مانند منعِ استعمال سیگار در اماکن عمومی است، درست است که سیگار کشیدن، عملی شخصی است، اما استعمال آن در حضور دیگران، مسبّب آسیبِ به دیگران می‌باشد. لذا کسی نمی‌تواند به چنین قانونی اعتراض نموده و آن را مخالفِ آزادیِ انسانی بداند. هر گناهی که سبب آسیب به جامعه می‌گردد، نیز، مشمولِ همین قانون است. به عنوان مثال، گناه بدحجابی که آسیب‌های جدّی بر پیکره‌ی جامعه وارد می‌سازد، قطعاً باید مورد کنترل قرار گیرد. و این مسئله درست مانند منع مصرف دخانیات در جامعه، اصلاً با حفظ آزادیِ انسان، مغایرت ندارد. پدر و مادری که اساساً به نوع ورودی‌ها و خروجی‌های نفسِ فرزندان‌شان توجهی ندارند، در حقیقت، او را تنها به اندازه‌ی مسائل محدود حیوانی دوست داشته و سعادت ابدی فرزندان‌شان، اهمیتی در نگاه آنان ندارد. پدر و مادر عاقل و زیرک، کسانی هستند که خط قرمز‌های زندگی خانوادگی خود را براساس واجبات و محرماتِ خداوند ترسیم می‌کنند.   امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «مَن رأى أخاهُ عَلى أمرٍ یَكرَهُهُ فَلم یَرُدَّه عَنهُ وَ هُو یَقدِرُ علَیهَ فقد خانَهُ؛ هر که برادرش را در حال ارتکاب امر ناپسندی ببیند، و بداند که می‌تواند جلوی او را بگیرد، اما این کار را انجام ندهد، خیانت نموده است». دوست داشتن حقیقی، توجه به سلامت و سعادتِ ابدیِ دیگران است، نه کنار آمدن با هر شرایطی، به بهانه‌ی دلسوزی و محبت. هر گونه کوتاه آمدن در مقابل کسی که در حال ارتکاب منکر است و انسان احتمالِ اثر می‌دهد، قطعاً خیانت در حق او و در حق دیگران محسوب می‌شود. علاوه بر این، کوتاه آمدن ما، سبب می‌شود، گناه او را در نامه‌ی عمل ما هم می‌نویسند، یعنی نفس ما نیز، به آن میزان، تأثیر می‌پذیرد. ما حق نداریم، کسی را بیشتر از الله دوست بداریم و به خاطرِ محبتِ کاذبِ به او، با گناهی که مرتکب می‌شود، کنار بیاییم. اما فراموش نکنیم که ما باید فنونِ امر به معروف و نهی از منکر را بشناسیم و به هیچ وجه با تندی و یا قوانین سخت، کسی را وادار به انجام واجبات و یا ترک محرمات نماییم، زیرا قطعاً تأثیراتِ منفی آن، از نتیجه‌ی مطلوبش بیشتر خواهد بود. فراموش نکنیم که شرط اول و اساسیِ انسان برای ورود به امر معروف و نهی از منکر، آن است که انسان، احتمالِ اثر در فرد مقابل بدهد، در غیر این صورت امر به معروف و نهی از منکر جایز نیست، و انسان باید در مورد روابط خودش با فرد مورد نظر، تجدید نظر نماید. اما اگر انسان، احتمال می‌دهد که می‌تواند دیگران را از جهنم برهاند، و به این عمل تن ندهد، خیانتی بزرگ را مرتکب خواهد شد. به عنوان مثال، مضرّاتِ شبکه‌های اجتماعی، امروزه گریبانگیر زندگی‌های مردم شده و حیاء و عفتِ جامعه را مورد حمله قرار داده‌اند. باید برای آگاهی مردم تلاش کنیم و آنان را از گرفتار شدن در منجلابی که زائیده‌ی دست شیطان است برهانیم... . «والحمدلله رب العالمین» 

جملات ناب در این جلسه:  دعا در حق دیگران و مقدم داشتن نیاز دیگران یعنی خارج شدن از خود، یعنی من به فکر دیگران هستم، غصه دیگران را دارم، شادی و سرنوشت دیگران برایم مهم است، و آنقدر دعا کردن دیگران قشنگ است که انسان مورد ستایش فرشتگان قرار می گیرد، به صفت رحمان و رحیمیت می­رسد و تشبه به الله پیدا می­کند.    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۹7 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰8/07 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   دعا کردن برای یکدیگر دعا کردن برای یکدیگر، از جمله صفات بسیار نیک، سازنده، مؤثر و لازم است. می‌دانیم که هدف از خلقت انسان، تشبّه به خداوند تبارک و تعالی است. و مهمترین صفت خداوند که مادر تمام اسماء اوست رحمانیت (مهربانی) او می‌باشد. به این رحمت الله، وقتی همه‌ی موجودات را در بر می‌گیرد، واژه‌ی رحمانیت اطلاق می‌گردد و زمانی که مشمول مؤمنان و دوستانِ خاص خداوند است، از آن به رحیمیت یاد می گردد. اما هر دوی آنها، رحمتِ خداوندند، رحمتِ عام و رحمتِ خاص. اسم رحمان خداوند، به قدری عظیم است که می‌توان از آن به جای «الله» نیز استفاده نمود؛ «قُلِ ادْعُواْ اللَّهَ أَوِ ادْعُواْ الرَّحْمَنَ أَیًّا مَّا تَدْعُواْ فَلَهُ الأَسْمَاء الْحُسْنَى؛ چه الله را بخوانید و چه رحمان را (تفاوتی ندارد)، او صاحبِ اسماء نیکوست...» (سوره اسرا/آیه 110) همه‌ی اسماء خداوند، از اسمِ رحمان خداوند سرچشمه می‌گیرند، بطوری که این اسم، ریشه و مادر، همه‌ی اسماء خداوند است. رحمت خداوند همه‌ی موجودات و مخلوقات را در بر گرفته است و همه‌ی مراتب عالم، جلوه‌های رحمانیت و رحیمیت خداوند هستند. اگر هدف انسان، تشبّه بیشتر به الله است، باید روز به روز از درجات خشونت، تندی، تیزی و بدخلقی‌های نفس خود کاسته و بر سطح مهربانی و رحمانیّتش اضافه کند. هر چقدر به میزان مهربانی شخصی افزوده شده و از سطح خشونت‌های نفس او کم می‌شود، سرعت او در حرکت به سمت الله بیشتر شده و روز به روز به الله شبیه‌تر می‌شود. زیرا او بستر دریافت اسم‌های دیگر الله را که همان صفت رحمانیت خداوند است، دریافت نموده است. گاهی اوقات، میزان مهربانیِ انسان، به اندازه‌ای است که قادر به دریافت تنها دو یا سه اسم از اسماء خداوند است، زیرا سطح مهربانیِ نفس او، تحملِ دریافت اسماء بالاتر را ندارد. به عنوان مثال دریافت اسم «عفوّ» خداوند درجه‌ی مهربانی بالایی را می‌طلبد، و یا اسم «غفور» خداوند به سطح مهربانی بالاتری از اسم «عفوّ» نیاز دارد. فراموش نکنیم، کسانی که به صفت «بُخل» مبتلا هستند، در اوج دوری از الله دست و پا می‌زنند. انسان هایی که نمی‌توانند به دیگران محبت کنند. با زبانشان، نیش می‌زنند، دیگران را می‌دَرند، به دیگران حسادت دارند، نسبت به دیگران متکبّر و خودبرتربین هستند. زودرنجی‌ها و حساسیت‌های بی‌مورد دارند، به شرایط زیستیِ جهنم شبیه‌ترند، تا به شرایط سلامتِ بهشت. خروج از پوسته‌ی حیوانی بوسیله‌ی دعا برای دیگران خداوند بزرگ به عنوان تنها ربّ (مربّی) عالم، دین و احکام و قوانین آن را، برای رسیدن انسان به هدف خلقت، وضع نموده است. نظام طریقتی و اخلاقی دینِ اسلام به گونه‌ای طراحی شده است، که هر چه قدر انسان از آن بیشتر تبعیّت می‌کند، به خداوند بیشتر شبیه می‌شود، و هر چقدر در مقابل احکام دین، مقاومتِ بیشتری نشان می‌دهد، از الله دورتر شده و به شرایط زیستیِ جهنم شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌شود. گاهی، یک مقاومتِ انسان در اجرای یک حکم، سبب می‌شود، بقیه‌ی زحمات انسان هدر رفته و سایر اطاعت‌ها و رعایت‌هایش، نتواند او را به سلامتِ مورد نیاز بهشت، رسانده و از جهنم برهاند. اصرار روی یک گناه، خوبی‌ها و زحمات انسان را هدر می‌دهد. لذا بزرگان دین، توصیه کرده‌اند که انسان به یک عمل خیر، دائماً استمرار بورزد، تا اگر در مواقعی لغزش پیدا کرد، این استمرار خیر، سبب نابودیِ لغزش او گردد. مثلاً استمرار در وضو، استمرار در استفاده از انگشتر عقیق و ... . از سویی استمرار در یک گناه، نیز در حقیقت به همراه داشتن دائمیِ آتش است. مثل استمرار در استفاده از انگشتر طلا در آقایان، استمرار بدحجابی و ... کسی که تلاش می‌کند با استمرار اعمال نورانی و خیر به سمت الله حرکت کند، در حقیقت مانند کسی است که سوارِ بر کشتی نجات شده و به سمت ساحل در حرکت است. حال اگر در این کشتی، ناخواسته دچار لغزش‌هایی گردد، باید خسارتِ مربوط به لغزش را بپردازد، اما حرکت او به سمت ساحل متوقف نمی‌گردد. اما اگر جریان عمومی حرکت انسان رو به الله نباشد. یعنی در کشتی نجات حاضر نشده است، لذا اساساً به سمت هدف خلقت در حال حرکت نیست، و در این مسیر اعمال خیر او نیز تباه خواهد شد. دعای در حق دیگران، و نیکو سخن گفتن از دیگران در زمان غیبت آنها، از جمله صفاتی است که سازندگی بسیاری در انسان ایجاد می‌کند، زیرا انسان را از پوست خودش خارج نموده و به الله نزدیک‌تر می‌کند. کسی که می‌تواند به غیر از خودش، به سعادت، سلامت، شادی، خوشبختی و ... دیگران فکر کند، لحظه به لحظه بیشتر به الله شبیه‌تر و نزدیک‌تر می‌شود، زیرا دائماً مثل الله در حال خروجی برای دیگران است. امّا کسانی که دائماً در محدوده‌ی خود و خانواده‌ی خود فکر می‌کنند و تمام دغدغه‌هایشان در همین محدوده، محصور می‌شود. انسانهایی بسیار کوچک و محدود بوده و به جهنم نزدیک‌تر اند تا الله. انسان‌های سخت‌گیر و بی‌گذشت که در دیدن عیوب دیگران ریزبین هستند، امّا ایرادهای خودشان را نمی‌بینند، بسیار بسیار از الله فاصله دارند، زیرا دائماً در نفس خود دچار تنگی و فشارند، و اصلاً به وسعت نفس نرسیده‌اند. انسان هایی که بسیار منظم و مرتب اند به طوری که تغییراتی هر چند کوچک در پیرامون‌شان، آرامش آنها را بر هم می‌زند، فشارِ نفس بالایی داشته و اساساً از الله و وسعتِ الله، بسیار بسیار فاصله دارند. دعا کردن در حق دیگران در حقیقت، خارج شدن انسان از نفس خودش برای انسان‌های دیگر و از علائم جذب اسم رحمان است. وقتی انسان در محضر الله و اهل آسمان حضور می‌یابد، و به جای اینکه تمام برکاتی را که در این حضور، بر وی نازل می‌شود، برای خودش طلب کند، برای دیگران خواسته و آرزو می‌کند. فرشتگان، را نیز به وجد می‌آوری؛ اگر ... امام زین العابدین (علیه‌السلام) می‌فرمایند: ملائکه وقتی می‌نگرند؛ مؤمنی دل نگران مؤمن دیگر است و در غیاب او برایش دعا می‌کند، و یا در حال بازگوی خوبی‌های اوست، می‌گویند؛ تو چه برادر خوبی، برای برادر مؤمنت هستی... دعا نمودی برایش، درحالیکه او غایب بود و از او به نیکی یاد کردی، خداوند دو برابر آنچه را که برای برادرت خواستی به تو عطا کرد و دو برابر او، از تو تعریف نمود، و اکنون تو از او بهتر شدی. و اگر ملائکه ببینند کسی پشت سر دیگری در حال نفرین و یا غیبت است، می‌گویند؛ چه بد برادری برای او هستی. ای کسی که خداوند عیب‌هایت را پوشانده، زبانت را نگه دار و حیا کن از فاش کردن عیوب دیگران و خدا را به خاطر ستّاریتش شکر کن. فرشتگان، صاحبانِ قدرت در عالم­اند و به اذن خداوند تمامِ امور عالم را اداره می‌کنند. حتی حرف زدن‌های ما، دیدن‌های ما، حفظ تعادل ما، و ... نیز بر عهده‌ی فرشتگان است. نقش فرشتگان در عالم به قدری عظیم است که خداوند، چندین فرشته را در شبانه روز برای مراقبت و محافظت از ما، می‌گمارد. عدم تمرکزِ ما به نقش فرشتگان «عِبادٌ مُکرَمُون» در عالم، سبب می‌شود که ما از آنها و یاری‌های مداوم آنها غافل شده و اساساً هیچ انس و رفاقتی میان ما و آنان برقرار نمی‌گردد. و ما زمانی، اوجِ خسارت چننی غفلتی را در می‌یابیم که دیگر، بسیار دیر شده است. تشویق فرشتگان، تنها یک تشویق لسانی (زبانی) نیست، بلکه رضایت فرشتگان، همان رضایتِ خداوند است. و رضایت الله، اوجِ دارایی‌های انسانیِ یک انسان است. اینکه در نماز شب، توصیه شده برای چهل مؤمن دعا کنید، فقط به منظور خروج از خود، و جلبِ نگاهِ آسمان و تشبّه به الله است. و امّا ملائکه اگر کسی را نفرین کنند، صرفاً یک نفرین زبانی نیست؛ بلکه چنین شخصی مورد لعن خداوند نیز خواهد بود. اینکه انسان که خودش سرشار از عیب است و خداوندِ ستّار، عیوب او را پوشانده است، شروع به فاش کردن عیب‌های دیگران ‌کند، گرفتار آتش سوزاننده خودش خواهد شد.   «والحمدلله رب العالمین»