عناوین مورد بحث در این جلسه: - ایثار، ترجیح دادن مصلحت خدا بر مصلحت زندگی خود است که توأم با عشق و شور است. - انسانی که ایمان به آخرت، جهنم و بهشت دارد از انتقاد به او ناراحت نمی شود. - خودشیفتگی اجازه نمی دهد که عیب هایمان را ببینیم چون حب ذات داریم و کمتر عیب های خود را می بینیم و دیگران بهتر ضعف های ما را می بیند. - خودشیفتگی های مذهبی یعنی پاک تر از دیگران بودن که باعث می شود عیب هایمان را نبینیم. - در پیوند و ارتباط با دیگران مهم این است که همیشه طرف مقابل را درک کنیم و خود را جای او بگذاریم؛ بفهمیم که چه می گوید و چه می خواهد.    به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 393 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰7/23 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   اهل ایثار، آسان محاسبه می‌شوند... در جلسه‌ی گذشته روایتی پیرامون مکالمه‌ی حضرت موسی (علیه­السلام) و خداوند آشنا شدیم و آموختیم که خداوند، درجاتِ عظیمِ پیامبر اسلام و امت ایشان را در گروی صفت ایثارِ آن ها معرفی می‌کند و نیز آموختیم که خداوند در پایان این مکالمه‌ی زیبا به حضرت موسی (علیه­السلام) فرمودند: «هیچ یک از بندگانم زمانی که عمر خود را به ایثار گذرانده باشند بر من وارد نمی‌شود، مگر آنکه من حیا می‌کنم از این که آنان را محاسبه و مؤاخذه کنم». ایثار، انسان را به عالی‌ترین درجات انسانیت می‌رساند. خوش به حال کسانی که بخشی از عمر خود را به ایثار گذرانده اند. همه‌ی ابعاد ایثار، زیبا و اوج دهنده اند... اما مقوله‌ی ایثار در راه خدا، در راه دین، در راه امام زمان (علیه­السلام) با هیچ بُعدی از ابعاد ایثار قابل قیاس نیست و برای رسیدن به این مقام باید تمرین کنیم، تا روح ما عادت کند، با بال های ایثار به پرواز درآید. حفظ الغیب حفظ الغیب، به معنای حفاظت از منافع دیگران در زمانِ عدم حضور آنان است. بطوری که جز نیکی از دیگران یاد نکرده و حتی اگر کسی را در حال غیبت برادر مؤمنش ببیند، از او دفاع می‌کند. امام صادق (علیه‌السلام) می فرمایند: «اذْكُرُوا أَخَاكُمْ إِذَا غَابَ عَنْكُمْ بِأَحْسَنِ مَا تُحِبُّونَ أَنْ تُذْكَرُوا بِهِ إِذَا غِبْتُمْ عَنْهُ؛ در نبودی برادرتان، به بهترین شیوه‌ای که دوست دارید، در نبود شما، از شما یاد کنند، از او حرف بزنید». دیدن زیبایی‌های دیگران و توصیف کمالات آنان در غیاب‌شان، نوعی، گذشتنِ از خود بوده و بزرگی و شجاعتِ خاص خود را می‌طلبد. البته عموماً این اتفاق بیشتر در زمان‌هایی شایع‌تر دیده می‌شود که مؤمنان، به رحمت خداوند رفته و زندگی دنیا را ترک می‌کنند. این عمل، زیباست، امّا زیباتر آن است که انسان در زمان حیات دیگران، قادر به دیدن زیبایی های آن ها و بیانِ کمالاتشان باشد. اهداء العیب  (هدیه کردن عیب‌ها) می‌دانیم که مؤمنان، آینه‌ی یکدیگرند، و وظیفه واجب‌شان آن است که عیوب یکدیگر را به هم گوشزد نموده و همدیگر را در جهت رفع آنها یاری نمایند. امام صادق (علیه‌السلام) می‌فرمایند: «محبوب‌ترینِ برادران من، کسی است که عیب‌های مرا، به من هدیه می کند». عیوب ما، عوامل سقوط دهنده‌ی ما در دوزخ هستند، بنابراین کسانی که ما را به عیوب‌مان آگاه می‌کنند، در حقیقت ما را از لبه‌ی پرتگاه جهنم به عقب می‌کشانند. آیا لطفی، بزرگتر از این سراغ داریم!!! گاهی خودشیفتگی‌های، سبب می‌شود که ما از شنیدن عیوبمان ناراحت ‌شویم. حتی اگر عیبی که شنیده‌ایم در ما وجود ندارد، نباید از شخص ناراحت شده و کینه به دل بگیریم؛ زیرا او تفکر و تصور خودش را بیان کرده است. نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) می‌فرمایند: «خیرُ إخْوانِكُم مَن أهدى إلیكُم عُیوبَكُم؛ بهترینِ برادران شما، کسی است که عیوب شما را به شما هدیه می‌دهد». باید تحمل شنیدن تذکرات و انتقادات دیگران را داشته باشیم. باید اجازه بدهیم که دیگران با ما انس گرفته و ایرادهای ما را به ما متذکر شوند. اگر ما واقعاً به آخرت ایمان داریم، باید از چنین کسانی تشکر کرده و برای رفع عیوبمان، بصورت جدّی اقدام کنیم. عموماً کسانی که از سطح خودخواهی و خودشیفتگیِ بالایی برخوردارند، همواره انگشتِ اتهام به سمت دیگران گرفته و حاضر نیستند عیوب و تقصیراتِ خودشان را بپذیرند. لذا در هر اختلاف و درگیری، همیشه دیگران را مقصّر می‌دانند. اساساً انسان ها به سبب «حبّ ذات» که خداوند در درون آنها نهادینه کرده است، به درجاتی از خودشیفتگی مبتلا بوده و کمتر قادر به دیدن عیوب خود هستند. بنابراین دیگران راحت‌تر و بهتر می‌توانند ضعف‌های او را دیده و به او متذکر شوند. انسان های زیرک کسانی هستند که از این شرایط استفاده کرده و عیوب خود را با آغوش باز می‌پذیرند. خودشیفتگی‌ها در انسان‌ها، مانع از دیدنِ عیوب‌شان می‌شوند، بطوری که ناگاه به برزخ متولد شده، و متوجه‌ِ آلودگی‌ها و خرابی‌های نفس خود می‌گردند. در حالیکه در دنیا تصور می‌کردند انسان منزه و بی‌عیبی بوده‌اند. خودشیفتگی‌های مذهبی، خطرناک‌ترین نوع خودشیفتگی‌ است. عموماً کسانی که در جمعی خاص، خانواده خود، محیط کار و ... بعنوان فردی مذهبی و پاک شناخته شده اند، نباید خود را بی‌عیب بدانند، بطوری که انتظارِ هیچ انتقادی را از دیگران نداشته باشند. بطور کلی، نگاهِ هیچ انسانی، به خودش، نگاهِ دقیقی نیست، زیرا حتماً توأم با درصدی از خودشیفتگی است، و این نسبتِ خودشیفتگی در انسان های مختلف، متفاوت است. حبّ ذات، مانع از دیدن واقعیت‌ها می‌شود، همیشه نظرِ دیگران دقیق‌تر از نظرِ خودِ انسان است. بنابراین نگاه کردن به خودمان، از پنجره‌ی نگاه دیگران، رشد دهنده‌تر و دقیق‌تر خواهد بود. انسان هایی که مشغول ضعف‌های خودشان هستند و با آغوش باز عیوب خود را می‌پذیرند، راحت‌تر دیگران را تحمل می‌کنند و با آنان انس می‌گیرند. البته توجه داشته باشیم که هیچ کس نباید در عیب‌های دیگران دقیق شده و آنها را در ذهن خود نگه دارد؛ بلکه هر انسان موظف است مشغولِ عیب خود شده و در رفع آنها بکوشد. امّا اگر عیبی از خودش را نیز از کسی شنید، ناراحت نشده و آن را در جهت اصلاح خود بکار بگیرد. دقیق شدن در عیوب دیگران، خود یک ضعف بزرگ است. انسان‌های بزرگ، عموماً ضعف‌های دیگران را حتی اگر ببینند، در ذهن نگه نمی‌دارند، و به سرعت از آن می‌گذرند. از همین رو، براحتی با کسی درگیر نمی‌شوند، و یا براحتی با کسی قطع ارتباط نمی‌کنند. آنان دائماً در حال کاوشِ نفس خود هستند تا عیوبشان را بشناسند و در جهت رفع آن تلاش کنند. آنان همواره به لحظه‌ی تولد به برزخ خود می‌اندیشند، و در هراسند که نکند آماده‌ی تولد سالم نباشند. چنین کسانی، عموماً دیگران را براحتی درک می‌کنند و برای قضاوتِ عملکرد و واکنش آنها، کاملاً انصاف را رعایت می‌کنند. بی‌انصافی در قضاوت کردنِ دیگران، ارتباط‌ها را به تنش و درگیری می‌کشاند. مهمترین سؤال قیامت، سؤال از رفتار ما با امام زمان (علیه السلام) است. و فقط دو چیز از ما خواسته اندَ؛ وفاداری و همدلی ... آیا به این دو اصل رسیده‌ایم!!! مراقب باشیم این دو هدف را در لا‌به‌لای سینه زدن‌ها، زنجیر زدن‌ها، غذا دادن‌ها، مجلس به پا کردن‌ها گم نکنیم ... اگر به وفاداری و همدلی نرسیم، عزاداری‌های ما، راه نجات را برایمان باز نخواهد کرد. تمام فجایع کربلا، امروز هم در حال تکرار است ... آیا واقعاً نمی‌بینیم؟ پس کجاست غیرتِ آزاد مردیِ ما؟ کجاست عاطفه‌ی انسانی ما؟ چرا هنوز درگیر اختلافات کودکانه‌ایم؟ و چرا غربت امام زمان را نمی‌فهمیم؟ محرم و صفر، ماه حسینی شدن است، ماه کربلایی شدن است، ماه زینبی و عباسی شدن است... باید الگوپذیری کرده و برای شبیه شدن، تلاش جدی خود را آغاز کنیم.ددر غیر این صورت، با مشکی پوشیدن و عزاداری ها، جان ما آرام نخواهد گرفت. باید تکلیف‌مان را با زندگی‌ مشخص کنیم... تنها اینگونه به قدم صدق خواهیم رسید و صادقانه از خداوند بخواهیم خونخواهی حسین را به همراه امام زمان (علیه السلام) روزیِ ما کند.. . « فَأَسْأَلُ اللَّهَ الَّذِی أَكْرَمَ مَقَامَكَ وَ أَكْرَمَنِی بِكَ أَنْ یَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِكَ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ».   «وَالحَمدُللهِ رَبِّ العالمین»  

عناوین مورد بحث در این جلسه: هر چه سطح گذشت، فداکاری و مبارزه با نفس تان بیشتر باشد «من» حقیقی تان آرام و شادتر و ارتباط با غیب آسان تر خواهد شد. اگر نمی توانی با غیب در ارتباط باشی درحالی­که غیب همراه ماست و در حضور آنها زندگی می کنیم، برای این است که ناخالصی داریم و بخش های الهی مان محکوم سایر بخش هاست. کسانی ایثار می کنند که از چیزهایی که حق خودشان است می گذرند، و دیگران را بر خود ترجیح می دهند که مشمول محبوبیت آسمان و زمین می­شوند. ملاک قرب به الله و اهل بیت به درجه­ی فداکاری و ازخودگذشتگی ات بستگی دارد و اینکه چقدر از خودخواهی و زودرنجی ها به دور هستی. ایثار یعنی پرمصرف ترین آدم ها باشی از این جهت که برای دیگران مصرف می کنی و کم مصرف ترین آنها برای خودت. دراینجاست که انسان شبیه الله می شود. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۹1 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۶/۱۲ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   از ایثار تا الله... در جلسات گذشته آموختیم که ایثار، به معنای مقدم داشتن دیگران بر خود می‌باشد. این کار، تنها از کسی بر می‌آید که خودِ حقیقی‌اش را شناخته باشد. چنین کسی یقین دارد، که اگر کسی را بر خود مقدم بدارد، در حقیقت به رشد خودِ حقیقی و جاودانه‌اش کمک نموده است. کسانی که در دنیا بیشتر از خودهای جمادی، گیاهی، حیوانی و یا عقلانی بهره برده و با آنان انس دارند. بدونِ توجه و تغذیه‌ی خودِ الهی، فقط بر حجم بدبختی‌ها، اضطراب‌ها، ناامیدی‌ها، تلخی‌ها، افسردگی‌های روحی خود می‌افزایند. و هر چه در چهار بخش پایینی، موفق‌تر می‌شوند، از سطح آرامش و شادی آنان کاسته می‌شود. امّا اگر قدرت یافتنِ بخش‌های پائینی، همراه با تغذیه و رشد بخش پنجم (بخش الهی) باشد. هر چه بر سطح قدرت این بخش‌ها افزوده می‌شود، میزان شادی و آرامش فرد هم بیشتر می شود. زیرا این چهاربخش، تحت تسلط بخشِ پنجم قرار گرفته و تمام روابط و انتخاب‌ها و فعالیت‌های این شخص، او را به سمت تقرب به الله پیش خواهد بُرد. و از آنجایی­که، مسئولیت تأمین شادی و آرامشِ وجود انسان با بخش فوق عقلانی اوست، چنین افرادی دائماً به سمت شادی و آرامش بیشتر پیش خواهند رفت. اگر کسی حقیقتاً به دنبال شادی و آرامش در دنیا و آخرت می‌گردد، باید بخش فوق عقلانی خود را دائماً تغذیه کرده و آن را به قدرت برساند. ایثار، عملی بسیار برجسته برای قدرت بخشیدن به بخش فوق عقلانی است، ایثار از بخش‌های پائینی، قطعاً به بزرگتر شدن و قدرتمندتر شدن بخش الهی وجود انسان منجر می‌شود. سنگی را تصور کنید که بارها و بارها در کوره مورد حرارت و تراش قرار می‌گیرد تا طلای خالص از آن آزاد شود. این آتش، در عین اینکه، سنگ را می‌سوزانده، به ناب‌تر شدن و قیمتی‌تر شدن آن کمک می‌کند. ایثار، راهی است برای سوزاندن ناخالصی‌های نفس انسان و بالا بردن عیار او در نگاه اهل آسمان. هر چه سطح ایثار انسان بالاتر می‌رود، عیار نفس او نیز افزایش یافته و مَنِ الهی او نیز قدرتمند می‌گردد. لذا ارتباط او با غیب نیز آسان‌تر می‌شود. عدم ارتباط مَحرمانه و رفت و آمدِ ما با غیب، نشان­دهنده وجود ناخالصی‌ها در نفس ماست، به طوری­که یک یا چند بخش از بخش‌های پائینی وجود ما، بر بخش فوق عقلانی ما سایه انداخته و غلبه کرده‌اند. محبوبیت انسان در نگاه اهل زمین و اهل آسمان به میزان قدرت و غلبة بخش فوق عقلانی او مربوط می‌شود و ایثار، رساننده‌ترین و مهم­ترین راه برای این منظور است. ایثار، میدانی است برای حذفِ من‌های بخش‌های پائینی و رشد یافتن منِ الهی ... و زیبایی ایثار به آن است که تولید کنندة این میدان، خود ما هستیم، که با اختیار و انتخاب‌مان برای جلوه کردن در نگاه معشوق، آن را مهیا می‌کنیم. ایثار استحمام قدرتمندی برای نفس است، به گونه‌ای که آن را از بسیاری از پلیدی‌ها پاک می‌کند. هدیه دادن لباس عروس، در شب عروسی حضرت زهرا به فقیر، از آن سبب ماندگار شده است که از جنس ایثار بوده است. و یا نازل شدن سوره برای بخشیدن سه افطار به مسکین، در حالی­که خود در منزل طعامی نداشتند، به این خاطر بوده است که از جنس ایثار است. فراموش نکنیم که؛  ایثار، فقط برای بلند شدن از زمین و درخشیدن در نگاه اهل آسمان است، که انسان را به آسمان می‌رساند... چرا محمُد و آل او، محبوب خدا هستند؟ حضرت موسی )علیه السلام) به خداوند عرض می‌کند: خداوندا، درجاتِ محمد (صل الله علیه و آله) و امت او را به من نشان بده. خداوند به او می‌فرماید: ای موسی، تو طاقت دیدن درجات پیامبر اسلام و امت او را نداری. ولی من یکی از منازل بزرگ و جمیلِ پیامبر و امتش را (که به آن واسطه او را بر تو و امتت برتری دادم) نشانت می‌دهم. از همین رو خداوند پرده را کنار زده و ملکوت را به او نشان می‌دهد... در همین حال موسی، نزدیک بود که قالب تهی کند، سپس به خداوند عرض می‌کند: پروردگارا، به چه دلیل، محمّد و آل او را به چنین کرامت و مقامی رسانیدی؟ خداوند می‌فرماید: به یک خُلقی که در میان آفریدگان من، او را بدان آراستم و آن خُلق ایثار است. می‌دانیم که پیامبر، انسانی در اوج ایثار و از خود گذشتگی بود و هر چه انسان به پیامبر و اهل‌بیت او نزدیک‌تر می‌شود، این صفت در او بارزتر می‌گردد. اساساً میزان قرب انسان به اهل آسمان، به میزان ایثار او بستگی دارد. چقدر توانسته است از خودخواهی، منیّت، تکبّر، زودرنجی و ... فاصله بگیرد. هر چه انسان از منیّت بیشتر فاصله می‌گیرد، به اهل بیت (علیهم السلام) نزدیک‌تر می­شود، به گونه‌ای که شادی، آرامش، قدرت‌های معنوی و روحی اهل بیت بیشتر در او تجلی می‌یابد. توصیف مؤمنان کامل امام صادق (علیه السلام) می­فرماید: «هُمُ البَرَرَةُ بِالإِخوانِ فی حالِ العُسرِ وَالیُسرِ، المُؤثِرونَ عَلى أنفُسِهِم فی حالِ العُسرِ؛ مؤمنان کامل کسانی هستند که در حالت سختی و آسایش، اهل نیکی و مهربانی هستند نسبت به برادران خود، و آنان را به خود ترجیح می‌دهند». باید برای رسیدن به چنین نقطه‌ای که در همه حال، از ما خروجی‌های نیک صادر شود، تمرین کنیم. ایثار در شرایط سختی، واقعاً نیاز به تمرین‌های جدی و مکرر دارد. باید تمرین کنیم پرمصرف‌ترین انسان برای دیگران باشیم نه مصرف کننده‌ترین آن­ها. ایثار یعنی، انسان بیشترین سود و نفع را برای دیگران داشته باشد. بیشترین سطح گذشت را در خود داشته باشد. همه ما در زندگی روزمرة خود، دائماً در حال برخورد با صحنه‌هایی هستیم که می‌توانیم از آن­ها میادینی قدرتمند برای تمرینِ ایثار بسازیم ... فقط باید کمی جدّی باشیم... .   «وَالحَمدُلِله رَبِّ العالَمِین» 

عناوین مورد بحث در این جلسه: * کسانی که بخواهند در نزد خداوند و اهل بیت (علیهم السلام) خاص و ویژه باشند بدون ایثار امکان پذیر نیست. * به هر میزان بخواهید نسبت به دیگران در کمالات جمادی، گیاهی، حیوانی و علمی روحیه برتری طلبی داشته باشید از خدا و اهل بیت (علیهم السلام) دور می شوید. * عاقل کسی است که در زندگی ­اش نسبت به همسر و فرزندانش از خودگذشتی و ایثار بیشتری داشته باشد. * ایثار راهی است هم برای آمرزش گناهان و هم قرب به حق تعالی. * در نزد خداوند و اهل آسمان پس از ایمان هیچ عملی برتر از ایثار محبوب نیست.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۸9 «خانواده آسمانی » مورخ 94/06/12 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   ایثار آموختیم که «مواسات» بدین معناست که انسان هر آنچه را که برای خود می‌پسندد، برای دیگران نیز بپسندد. و هر آنچه را که از پذیرش آن اکراه دارد، برای دیگران نیز ناپسند بداند؛ ایثار، به معنای مقدم داشتن دیگران بر خود می‌باشد. با مواسات (انصاف) به سوی الله، سرعت بگیرید!!! در میدان مواسات، انسان به سوی الله، سرعت می‌گیرد. اساساً کسی به مواسات مزیّن می‌گردد، از مصادیق آیه «وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ» می شود. بطوری که با سرعت به سمت قرب به الله پیش می‌رود. بنابراین اگر کسی دوست دارد جزء سارعین إلی الله باشد. باید خود را به «مواسات» تجهیز نماید. یعنی حقیقتاً با دیگران مانند خودش رفتار کرده و قاعده «هو أنت» را به طور کامل درک کرده و رعایت نماید. به طوری که قبل از انتقاد به دیگران، خودش را جای آنها گذاشته و از خود سؤال کند؛ آیا اگر من هم در شرایط او بودم، همین عکس العمل را نشان نمی‌دادم؟ و یا آیا خودم در گذشته به چنین رفتارها و یا صفت‌هایی مبتلا نبوده‌ام! فراموش نکنیم که در بسیاری از انتقادها و اعتراض‌هایی که میان اشخاص ردّ و بدل می‌گردد، اگر طرفین خود را جای دیگری می‌گذاشتند، همین واکنش را بروز می‌دادند. خودشیفتگی، سبب می‌شود که انسان‌ها از اشتباهات و ضعف‌های نفس خود راحت می‌گذرند، اما نوبت به دیگران که می‌رسد، بر آنها سخت می‌گیرند و یا آنان را مورد هجوم اعتراضات و انتقادات خود قرار می‌دهند. کسی که اهل مواسات است، در انتقادات و اعتراضات خود، به شدت دقت می‌کند تا نهایتِ انصاف را رعایت نماید. او همواره خودش را در شرایط دیگران قرار می‌دهد و هیچ کس را به خاطر عکس العمل و واکنش نامطلوبش زیر سؤال نمی‌برد. کسی که اهل انصاف است، به مقام مواسات خواهد رسید، در این صورت هرگز کسی را از خودش پایین‌تر نمی‌داند؛ بلکه یقین دارد که دیگران حتماً بهتر از او عمل کرده و از او باتقواتر می‌باشند. او هرگز براحتی زندگی دیگران را نقد نمی‌کند، چرا که می‌داند اگر او نیز در شرایط دیگران قرار بگیرد، همان عکس العملی را نشان خواهد داد که آنان از خود نشان داده‌اند. مقام ایثار؛ مقام سبقت‌گیری به سوی الله است! «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ» کسانی که دوست دارند در نزد خداوند مقام ویژه‌ای را کسب کرده و به جایگاه خاصی در نگاه اهل‌بیت D برسند، باید تمام تلاش خود را برای رسیدن به مقام ایثار هزینه کنند. با صفت انصاف (مواسات)، انسان در نزد خداوند و اهل‌بیت D خیلی عزیز می‌شود، اما بواسطه این صفت، به جایگاه ویژه و خاصی در نزد آنها دست نمی‌یابد. ویژه شدن، مخصوص کسانی است که اهل ایثارند، یعنی دیگران را بر خود ترجیح می‌دهند. قرآن در توصیف چنین حالتی، برای انسانها مثالی روشن بیان می‌کند؛ «وَ یُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْکیناً وَ یَتیماً وَ أَسیراً؛ و طعام را با آن که دوستش دارند، به مستمند و یتیم و اسیر دهند». (سوره انسان/ آیه 8) این آیه در شأن امیرالمؤمنین و حضرت زهرا و حسنین و فضّه نازل شده است. انسان‌هایی که روحیه‌ی ایثار و فداکاری دارند و دیگران را به خودشان ترجیح می‌دهند، در مسیر قرب به الله، با سرعت فوق‌العاده‌ای حرکت می‌کنند. ایثار؛ راه میان‌بُر و سریع برای رسیدن به خدا امیرالمؤمنین g می فرماید: «الإِیثارُ أفضَلُ عِبادَةٍ، و أجَلُّ سِیادَةٍ؛ ایثار، بالاترین عبادت است». در روایت ایثار تاجِ مکرمت‌های اخلاقی است و نقطه اوجِ حرکت انسان است که سرعت فوق‌العاده‌ای به او می‌بخشد. برای رسیدن به مقام ایثار، باید از مسائل خیلی کوچک مثل رانندگی، تمرین‌هایمان را آغاز کنیم. سعی کنیم، در همه جا، دیگران را به خودمان مقدّم بداریم. فراموش نکنیم که هرگونه برتری‌جویی نسبت به دیگران، انسان را از حرکت در مسیر الله باز می‌دارد. بسیار روشن است که انسان هایی که تلاش می‌کنند در چهار بخش پایینی از دیگران جلوتر باشند، در بخش فوق‌عقلانی از دیگران عقب خواهند ماند. چنین انسان هایی، به هر میزانی که از دیگران سبقت می‌گیرند، از چشم خداوند خواهند افتاد. هر گونه استکبار و علوّ در قلب انسان، او را از آغوش الله و خانواده آسمانی‌اش دور خواهد کرد. علامتِ یک انسان موفق و رشد یافته، این است که هرگز خودش را نسبت به کسی بالاتر ندانسته و به فخرفروشی و برتری‌جویی مبتلا نیست. هدف از همه عبادات، تقرّب و تشبّه به الله است، و ایثار، بیشترین سطح تقرّب و تشبه را در انسان نسبت به الله ایجاد خواهد کرد. از همین رو در روایت بالا، ایثار را بالاترین عبادت معرفی کرده‌اند. کسی که دغدغه اصلی زندگی‌اش، رسیدن به آغوش الله و خانواده آسمانی‌اش می‌باشد، و دائماً به سرعت گرفتن و یا سبقت گرفتن به سوی آسمان می‌اندیشد، براحتی و با آغوش باز برای رسیدن به مقام ایثار، تمرین نموده و زحمت می‌کشد. چنین کسی به سبب مهندسی معشوقِ صحیح در زندگی خود، هر چه قدر در بخش‌های پایینی به ثروت و قدرت بیشتری می‌رسد، در بخش فوق عقلانی‌اش نیز قدرتمندتر می‌گردد، چرا که بدون احساس علوّ و تکبّر از امکانات و سرمایه‌های بخش پایینی خود در جهت حرکت به سوی الله استفاده می‌کند. چنین کسی براحتی برای رسیدن به آغوش محبوبش، از تمام تعلقات بخش‌های پایینی‌‌اش، هزینه کرده و می‌گذرد. باید تمرین‌هایمان را برای ایثار، از امور کوچک آغاز کنیم؛ از هنگام صرف غذا در منزل و در مهمانی‌ها، در هنگام رانندگی، در سفرها، در محبت کردن به دیگران و ... اساساً تمام عرصه‌های زندگی، صحنه‌های رقابت انسان ها برای تقرب به الله می‌باشند، و کسانی در این میادین پیروزترند، که دیگران را به خود ترجیح می‌دهند. ایثار، گناهانِ انسان را به سرعت در خود ذوب کرده و سرعت حرکت انسان را فوق‌العاده افزایش می‌دهد. ایثار یک شستشوی کامل و سپس یک قرب زیبا را به دنبال دارد. سیادت به معنای بزرگی و آقایی است. این روایت، اهل ایثار را کسانی می‌داند به زیباترین و بالاترین بزرگی‌ها دست می‌یابند. و این بزرگی، مخصوص نگاه اهل آسمان است. قطعاً کسی که در نگاه اهل آسمان عزیز است در میان اهل زمین نیز، عزیز و بزرگ خواهد بود. پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بزرگترین انسانِ هر جمع را، کسی می‌داند که به دیگران خدمت بیشتری داشته باشد. اگر انسان در نگاه خداوند عزیز شود، حتی دشمنان و بدخواهانِ او نیز در نهادشان برای او عزت و احترام ویژه‌ای قائل اند. بنابراین، ایثار، راه میانبُر و سریع برای محبوب شدن در آسمان و زمین است. مراقب باشیم که ابعاد گوناگون خودشیفتگی، ما را از دریافت صفت رحمانیت و رحیمیت پروردگار باز ندارد، تا بتوانیم به مقام ایثار رسیده و با سرعت و سبقتِ فوق العاده به سوی الله حرکت کنیم. «والحمدلله رب العالمین»

عناوین مورد بحث در این جلسه: * آن کس که در نگاهش الله و ابدیت عزیزتر است، احترام بیشتری در روابط با دیگران خواهد داشت؛ چون پیوندی آسمانی با آنها دارد. * مواسات یعنی آنچه که برای خود می پسندد برای دیگران هم بپسند و آنچه برای خود نمی پسندی برای دیگران هم نپسند. * همه ریشه های فساد، ظلم، خودخواهی، تجاوز از جامعه کنده خواهد شد وقتی افراد با یکدیگر مواسات داشته باشند. * زن و شوهری که نسبت به یکدیگر مواسات دارند، عشق شان پاینده خواهد بود.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 387 «خانواده آسمانی » مورخ 94/06/05 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   تکریم دیگران، تابع عشق انسان به اهل آسمان است... در جلسه گذشته با روایتِ زیر از امام صادق (علیه‌السلام) آشنا شدیم: «مَن عَظَّمَ دینَهُ عَظَّمَ إخوانَهُ، ومَنِ استَخَفَّ بِدینِهِ استَخَفَّ بِإِخوانِهِ؛ هر که دینش در نزد او بزرگ باشد، برادرانش را گرامی می‌دارد، و هر که دینش در نزد او کوچک باشد، برادران دینی‌اش را سبک می‌شمارد». در حقیقت، امام صادق (علیه‌السلام) رفتار اخلاقی و انسانی را تابع عشق و نگاه یک انسان به دینش می‌داند. می‌دانیم که نوع رفتارهای همه انسان­ها با کسانی که دارای رابطه‌ای خاص با آن­ها می‌باشند (همسر، فرزندان، پدر و مادر، خویشاوندان، دوستان و...) نسبت به بقیه انسان­ها متفاوت است. امّا اسلام، این رابطه خاص را به محدوده ارزشمندتر و بالاتری از ارتباطاتِ زمینی اختصاص داده است. اسلام، با معرفی یک ریشه آسمانی واحد برای همه انسان­ها که همان نفخه‌ی الهی (نور محمد و آل محمد s) است، دایره ارتباطاتِ خاصِ انسان­ها را وسیع‌تر و قیمتی‌تر می‌کند. از نگاه خداوند، خانواده حقیقی ما، کسانی نیستند که بدن ما را به وجود آورده­اند؛ بلکه کسانی هستند که اصل و حقیقت ما را به وجود آورده‌اند و در همه مراحل حیاتمان حضور دارند. اصل و حقیقت یک انسان، باید به اندازه یک انسان بزرگ باشد، بنابراین اصل ما، نمی‌تواند پدر و مادر زمینی ما باشند، چرا که آنان از نیمه‌ی راه حیاتمان (آغاز سفرمان به زمین) به زندگی ما ملحق شده‌اند. اصل و ریشه حقیقی ما، نور اهل بیت (علیهم السلام) است که در تمام طول حیات­مان، از الله تا زمین، و از زمین تا الله حضور دارد. چنین اصالت عظیمی سبب می‌شود که انسان به بلندای ابدیت به خود نگریسته و به همین بلندا، به خود و دیگران عشق بورزد. چنین نگاه بلندی، نوع روابط ما را، به روابطی فراتر و عمیق‌تر از روابط زمینی تبدیل می‌کند. گاه ممکن است میان انسان و اعضای خانواده زمینی‌اش اختلاف بوجود بیاید، زیرا ریسمان متصل کننده انسان­ها در روابط زمینی، درست مانند عوامل دیگر زمینی، سست و ناپایدار است. اما آنچه که سبب اتصال انسان به برادران دینی‌اش می‌گردد، حقیقتی جاودانه و عمیق است که از جنس روابط ناپایدار زمینی نمی‌باشد. امیرالمؤمنین علی (علیه­السلام) می‌فرمایند: «رُبَّ أخٍ لَم تَلِدهُ اُمُّكَ؛ چه بسیار برادرانی داری که مادر تو آن­ها را نزاییده است». بنابراین برادران حقیقی ما، مؤمنانی هستند که با ریسمان الهی، انسانی به ما متصل شده‌اند. هر چقدر انسان به اصل و ریشه‌ی خودش وفادارتر است، به روابطی که براساس این اصل بوجود آمده‌اند نیز وفادارتر و متعهدتر می‌باشد. انسان­هایی که عاشق الله و ریشه خود هستند، به انسان­هایی که در این ریشه با او مشترک هستند، احترام بیشتری گذارده و آن­ها را عزیزتر می‌شمارد. در قرآن، سوره فتح آیه 29 آمده است: «مُحَمَّدٌ رَسولُ اللَّهِ وَالَّذینَ مَعَهُ أَشِدّاءُ عَلَى الكُفّارِ رُحَماءُ بَینَهُم؛ محمد فرستاده خداوند است و آنان که با او هستند، سخت‌گیر بر کافران بوده و مهربانان میان خود هستند». رحمتِ مورد نظر در این آیه، رحمتِ رحیمیه است. یعنی مهربانی خاصی که فقط مؤمنان نسبت به یکدیگر دارند. مؤمنان یعنی کسانی که بخش انسانی (فوق عقلانی) خود را شناخته و به حقیقت لا اله الا الله رسیده‌اند. بطوری که معشوق مشترک همه آن­ها در بخش انسانی الله است. لذا نگاه آن­ها به بقیه مؤمنان، از دریچه نگاه زمینی نیست؛ بلکه از دریچه عشقی عظیم و آسمانی است، از همین رو، آنان که در عشق با او مشترکند، در نگاه او و قلب او جایگاه با عظمت و ویژه‌ای دارند. چنین کسانی به سطح بالاتری از رحمت دست می‌یابند که به آن رحمت رحیمیه اطلاق می‌شود، بطوری­که تمام مهربانی‌ها، کارگشایی‌ها، گذشت‌ها و فداکاری‌هایش، رنگ و بویی الهی گرفته و از سطح رحمانیت به رحیمیت می‌رسد، و انسان به اسم رحیم نزدیک می‌شود. رحیمیت، یعنی اینکه انسان علیرغم اینکه می‌داند، طرف مقابل او غرق گناه است، اما چون او را فرزند علی (علیه السلام) دانسته و برای خانواده آسمانی‌اش مهم می‌داند، با مهربانی و رأفت با او رفتار می‌کند. او به همه مؤمنان از نگاه حضرت زهرا (سلام‌الله علیها) نگاه می‌کند. انسان­هایی که به دیگران از نگاه الله می‌نگرند، در نزد خداوند از محبوبیت ویژه‌ای برخوردارند. کسانی که می‌خواهند در گروه «سابقون» قرار گرفته و با سرعت و سبقت به سوی الله حرکت کنند. باید به این مهارت برسند که بتوانند به دیگران از نگاه الله و اهل‌بیت D بنگرند. در این صورت به مقام عنداللهی رسیده و از کنار او به دیگران می‌نگرد، و دیگران به بلندای ابدیت برای او عزیز م مهم می‌شوند. با چنین معریفی، کاملاً روشن می‌شود که چرا امام صادق (علیه السلام) انسان‌های قدرتمند و دیندار را کسانی می‌داند که دیگران را بیشتر مورد اکرام خویش قرار می‌دهند. مواسات مواسات، در حقیقت همان رعایت قاعده «هو أنت» می‌باشد. در جلسات گذشته آموختیم که حداقل نگاهِ الهی و انسانی در روابط میان اعضای خانواده آسمانی، رعایت قاعده «هو أنت» می‌باشد. به این معنا که انسان، آنچه را که برای خود می‌پسندد، برای دیگران نیز بپسندد و آنچه را که دوست نمی‌دارد، برای دیگران نیز ناپسند بداند. با چنین نگاهی تمام رقابت‌های دنیایی و چشم و همچشمی‌های گوناگون از زندگی انسان رخت بر می‌بندد، او هرگز، خیال‌ فخرفروشی و برتری‌جویی نسبت به دیگران را ندارد، و در هیچ کمالی، حتی کمالات انسانی نیز، خودش را برتر از هیچ انسان دیگری نمی‌داند. انسانی که وارد مسابقات چشم و همچشمی می‌شود، دقیقاً از شیطان فرمان برده و او را اطاعت می‌کند، حتی اگر ظاهر مذهبی را رعایت نموده و به سبک زندگیِ مذهبی، روزگار بگذراند. کسی که به مواسات رسیده است، از کینه و رقابت و حذف دیگران و ... خالیِ خالی است. برای او، میانِ مؤمنان هیچ تفاوتی وجود ندارد، او همه را اهلِ خود می‌داند. آنان که گرفتاری‌های دیگران را نمی‌بینند، و مشکلات انسان­های دیگر برایشان اهمیتی ندارد، اساساً تنها به دیده‌ی حیوانی به خود می‌نگرند و به خوی انسانی نرسیده‌اند. مواسات یعنی در مشکلات دیگران به گونه‌ای رفتار کن که دوست داری دیگران در مشکلات تو به یاری‌ات بشتابند. مواسات، تمام فسادها، حسادت‌ها، رقابت‌ها، خودبرتربینی‌ها و ... را از وجود انسان برخواهد کند. امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) فرمودند: «ما حَفِظَتِ الْأُخُوَّةَ بِمِثْلِ الْمُواساةِ؛ هیچ چیز، مانند مواسات، برادری انسانی را حفظ نمی‌کند». نه تنها در برادری‌های انسانی، مواسات، سبب تحکیم و حفظ این روابط می‌گردد، که حتی در روابط زمینی نیز ریسمانِ تحکیم کننده این پیوندها، مواساتِ میان اعضای می‌باشد. همدرد بودن با دیگران و شاد بودن در شادی‌های آنها به یقین، از نشانه‌های مواسات یک انسان است که رفاقت میان انسان‌ها را محکمتر و عمیق‌تر می‌کند. طلاق‌ها، درگیری‌ها، فتنه‌ها، آشوب‌ها، اختلافات و قطع ارتباطات، از خودخواهی انسان‌ها و عدم رعایتِ مواسات ناشی می‌شود. بطوری که وقتی یک نفر، خواسته‌های خودش را به روابطش با دیگران، ترجیح می‌دهد دیگران را به بی‌تعادلی در روابط و ایجاد تنش و اختلاف دچار می‌کند، تا جایی که ممکن است کار به جدایی برسد. فراموش نکنیم که اگر ما دیگران را به خاطر خودمان نیز دوست داشته باشیم، باز هم پای منیّت در میان بوده و این ارتباط در نهایت به فساد خواهد انجامید. چرا که در زمان اختلاف، ممکن است به خاطر خودمان، او را له کرده و یا نابود کنیم.