عناوین مورد بحث در این جلسه: * همه افراد مسئول اند که خانواده خود را بهشتی کنند و هیچ کس حق ندارند به خاطر میل‌های خود جهنم را به محیط خانه وارد کند. * اگر در خانه شعائر الهی تعظیم نشود و به آنها بی‌احترامی شود راه شیاطین باز می‌شود. * در خانواده مرد و زن در اولین قدم باید سه وظیفه را انجام دهند: 1- مهندسی اقتصاد، 2- مهندسی عاطفی، 3- مهندسی معنویت در خانواده. * آسمان زمانی راه روزی خود را به روی شما باز می‌کند که شما راهِ روزی را به روی اطرافیان خود باز کنید. * در مراسم شهادت یا ولایت ائمه شما مهمان نیستید بلکه صاحب مجلسید. * اهل بیت در تربیت افراد از شعر استفاده می‌کردند چون شعر آهنگین است و تأثیرگذارتر است. * والدین در خلال بازی و نقاشی با بچه‌ها، انسانیت او را شکوفا کنند. * شما حق مقایسه بچه‌ات با دیگران را نداری چون بچه‌ی تو ژن تو و همسر توست پس آن را بپذیر و دوستش داشته باش.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 357 «خانواده آسمانی » مورخ 94/1/27 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   معیت با اهل بیت «علیهم‌السلام» و جایگاه آن در سعادت دنیا و آخرت وجود مقدس پیامبر اکرم فرمودند؛ «ایُّها النّاس عَلَیکُم بِحُبِّ اهل بیتی عَلیکُم بِحُبَّ علمائِکُم وَ لا تبغضُوهُم وَ لا تُحسِدوهُم وَ لا تتعنوا فیهم ألا من احبهم فقد احبنی؛ بر شما باد به حب اهل بیت من، این‌ها حاملان قرآن هستند. حب علماء که متخصصان معصوم هستند را در دل داشته باشید. بغضشان را در دل نداشته باشید، حسادت به آن‌ها نکنید، عیبجویی از آن‌ها نکنید. هرکس اهل بیت را دوست داشته باشد ما را دوست دارد. «و من احبنی فقد احب الله»؛ هرکس مرا دوست داشته باشد حتما خدا را دوست دارد. پیامبر اکرم با آوردن کلمه «فقد» قصد دارد قاعده‌ای را بیان کند؛ هرکس اهل بیت را دوست اشته باشد، قاعدتا مرا دوست داشته و هرکس مرا دوست بدارد، قاعدتا خدا را دوست دارد. یعنی این حب‌ها مترتب بر هم هستند. رابطه ریاضی و علی و معلولی باهم دارند. اهل بیت «علیهم‌السلام» به خاطر اسلام و دین پیغمبر عزیز هستند و دین را به‌صورت جاودانه تا قیامت حفظ می‌کنند. پیامبر هم برای این‌که خلیفه‌الله و مظهر خداست، عزیز است. خدا هم چون اصل ما و اله ماست عزیز است. پیامبر برای این‌که خوب فهمیده شود، بُعد دیگری را هم ذکر می‌کند. تا اینجا سخن از محبت کردند حالا به سراغ بغض می‌روند. هرکس اهل بیت را دشمن بدارد حتما دشمن من است. مسئولین حرم نبوی نسبت به پیامبر بغض دارند و اجازه نمی‌دهند شیعیان عشق‌بازی کنند. اعتقاد غلطشان این است که پیامبر از دنیا رفته و قدرتی ندارد که حاجت بدهد و توسل به ایشان شرک است و فقط از خدا درخواست داشته باشید، قرآن بخوانید، نماز بخوانید، دعا بخوانید. در صورتی‌که قرآن ما را دعوت به توسل کرده است. پیامبر به‌طور یقین می‌خواهد این توهم را اصلاح کند که کسی که به اهل بیت احترام نمی‌گذارد و عشق به اهل‌بیت ندارد، حتما پیغمبر را هم دوست ندارد. هرکس بغض اهل‌بیت را داشته باشد، حتما بغض مرا هم دارد. باور نکنید یک نفر با اهلبیت خوب نباشد با پیامبر خوب باشد. پیامبر می‌فرماید: این‌ها جان من هستند. هرکس می‌خواهد دین من حفظ شود، باید مودت اهل بیت را داشته باشد. مودت از محبت بالاتر است یعنی محبتی که توأم با فداکاری است. کسی که بگوید فقط حب اهل بیت را دارد، دروغ است. فقط حب پیامبر دروغ است،‌ فقط حب «الله» دروغ است. این‌ها بهانه‌های یک نفس سرکش،‌ متعصب و حسود است. «وَمَنْ أَبْغَضَنِی فَقَدْ أَبْغَضَ اللَّهَ؛ محال است کسی بغض مرا داشته باشد و بغض خدا را در دل نداشته باشد». کسی که به حضرت مسیح احترام بگذارد، محال است به پیامبر اسلام یا قرآن توهین کند. چون مسیح در انجیل مژده داده به پیامبر بعد از خودش، او را ستوده و ستایش کرده و برتر از خودش دانسته است. اگر می‌خواهید دین پیغمبر و دین من و راه من را نگه دارید و به من برسید باید با مودت اهل بیت باشد. یعنی عشق، همراه با مودت اهل بیت باشد. عشق‌ورزی به دین پیامبر با مودت اهلبیت امکان‌پذیر است. « قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَاء أَن یَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا». قرآن صریحا می‌فرماید: هیچ‌ دانشمند یا عاقلی که کمی از قرآن را بفهمد، نمی‌تواند منکر این باشد. خداوند می‌فرماید: اگر می‌خواهید راه مرا بیایید باید با عشق اهل‌بیت بیایید. (محبت همراه با اطاعت و فداکاری) امام «رحمه‌الله علیه» فرمودند: اگر عوام اهل سنت در قیامت بگویند ما نمی‌دانستیم قطعا علماء آن‌ها معذور نیستند چون همه این ها را خوانده‌اند و علم دارند. پیامبر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: روز قیامت هیچ‌کس خدا را به گناهی بزرگ‌تر از جهالت خانواده و فرزندانش ملاقات نمی‌کند. یکی از وظایف قطعی و مسلم هر زن و شوهری که زندگی مشترکشان را شروع کردند این است که اطلاعات لازم در مورد تربیت بهشتی فرزندانشان را کسب کنند. «كُلُّكُمْ راعٍ، وَ كُلُّكُمْ مَسْؤُولٌ عَنْ رَعِیَّتِهِ؛ همه ی شما راعی هستند و همه مسئول هستید و از شما سؤال خواهد شد که چرا حریم و عفت و حیاء و ادب خانواده را حفظ نکردید؟   خانواده ای که در آن نسبت به خانواده آسمانی بی‌حرمتی شود در جهنم و شیاطین روی آن‌ها باز می‌شود. وقتی حرمت‌شکنی کردید، باید منتظر غم و غصه و دعوا و درگیری و اختلاف باشید. نبی اکرم «صلی‌الله علیه و آله و سلم» فرمودند: «أَدِّبوا أولادَكُم عَلى ثلث خِصالٍ: حُبِّ نَبیِّكُم وَحُبِّ أَهلِ بَیتِهِ وَ قِراءَةِ القُرآنِ؛ پیامبر امر کرده که ما فرزندانمان را به سه خصلت تربیت کنیم. وقتی می‌فرمایند «خصلت» یعنی ظاهرسازی نیست و باید این حرمت‌ها در فرزندان نهادینه شود. مهم‌تر از هر چیز دیگری این است که حیات جاودانه فرزندمان تأمین شود. محبت و عشق، انسان را ملحق می‌کند. مهندسی اقتصاد خانواده (گاهی پدر یا مادر در اثر یک برخورد اشتباه در مورد مسائل اقتصادی فرزندشان را بی‌دین می‌کنند) وقتی شما می‌خواهید عشق و عاطفه و اخلاقیات و معنویت را در خانواده بگذارید و درخت جاودانگی را بکارید باید لقمه حلال باشد. باید کرامت، بزرگواری و محبت در خانه باشد. آسمان زمانی از نظر رزق و روزی‌های معنوی راه را باز می‌کند که شما در را باز بگذارید. بچه‌هایتان را به محبت اهل بیت تأدیب کنید و عشق اهل بیت را در دلشان بریزید. حرمت سه پدر واجب است؛ «الآباءُ ثَلاثَةٌ: أبٌ وَلَّدَكَ، و أبٌ زَوَّجَكَ، و أبٌ عَلَّمَكَ» همه باهم در یک خانواده به سراغ خانواده آسمانی‌تان بروید. عقاید دینی را با شعرها و کتاب‌ها به فرزندانتان آموزش دهید. فرزندانتان را با قرآن آشنا کنید. در کودکان به هیچ‌عنوان اجبار نکنید تا جاییکه کشش دارد آهسته آموزش دهید. دوستان خوب برای فرزندانتان انتخاب کنید. 

عناوین مورد بحث در این جلسه: * انسان اشتیاق به چیزی داشته باشد با آن اتحاد وجودی برقرار می کند. * انسان بخاطر فراموش کار بودنش، نیاز به موعظه دارد. * با عفونت کینه نمی توان حضور قلب کسب کرد. * نشانه آدم های بهشتی اینست که بودن در کنارشان ما را به بخش های فوق عقلانی مشتاق می کنند.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۶3 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۲/۱۷ ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   چگونه می‌توان منشأ تأثیرات خیر در دیگران بود؟ دو نفر که با هم خیلی رفیقند، حتی اگر در نزد هم نباشند، به‌واسطه محبت، بر نفوس همدیگر تأثیر می‌گذارند. کسانی که اهل آسمان را به رفاقت برگزیده‌اند نیز در تمام احوالاتِ دنیا با رفقای خود نفس می‌کشند،‌ و از آنان انرژی و قدرت دریافت می‌کنند. آیا ما شیفته‌ی اهل آسمان هستیم تا قدرت شیفتگی در دیگران را ایجاد کنیم؟ شروع همه گناهان از تعلق به دنیا سرچشمه می‌گیرد. هرچه این تعلق در وجود انسان کم‌تر باشد، بهتر می‌توان در یادآوری آخرت و ایجاد عشق به ابدیت در دیگران موفق‌تر شد. علامت انسان‌های بهشتی آن است که اساساً درگیری‌های بخش‌های پایینی را در نفس دیگران تولید نمی‌کنند، بلکه آن‌قدر نفس خودشان مشتاق و درگیر بهشت و بالاتر از بهشت است که این اشتیاق را در دیگران نیز تولید می‌کنند.  مؤمن آن‌قدر قدرت دارد که به راحتی می‌تواند دست دیگران را بگیرد و تا بهشت برساند. کمی بیاندیشیم، نوع رغبت‌هایی که ما در دیگران تولید می‌کنیم، جزء کدام دسته از رغبت‌های پنج قوه وجودی انسان‌هاست. رغبت‌های حسی، خیالی، وهمی، عقلی و یا فوق عقلی؟؟؟ آن‌قدر ارتباط مؤمن با خداوند تنگاتنگ است که به محض سرد شدن انسان‌های دیگر، زود به فریادشان می‌رسد و دستشان را می‌گیرد، و خمودی‌های معنوی را از روح دوستانش می‌زداید. آیا ما در اطرافمان دوستانی داریم که وقتی ارتباطمان با خداوند به ضعف می‌گراید به سراغش برویم و حالمان رو به راه شود؟ آیا خودمان آن‌قدر قدرت داریم که در چنین حالاتی از دیگران به فریادشان برسیم و قلبشان را راه بیاندازیم!؟ باید تمام همّت‌مان را ابتدا برای کسب قدرت در وجود خودمان به‌کار بگیریم تا بتوانیم منشأ اثر خیر در وجود دیگران باشیم. برای این کار ابتدا باید قلبمان را خالی کنیم؛ خالی از هر آن‌چه که خداوند آن‌را نمی‌پسندد. لذا برای رسیدن به رفاقت با غیب باید مسئله خودسازی را جدی بگیریم. باید دائماً قدرت روح خودمان را ارزیابی کنیم و از خودمان بپرسیم من چه کسی هستم؟   دوستانی که به ما قدرت می‌دهند، بهترند یا آنان که از ما قدرت می‌گیرند؟ حضرت امیرمؤمنان علی «علیه‌السلام» فرمودند: «أخٌ تَسْتَفیدُهُ خَیْرٌ مِنْ أخ تَسْتَزیدُهُ؛ دوستی که از او قدرت می‌گیری، از دوستی که به او خیر می‌رسانی بهتر است». دوستان سه گروهند؛ گروه اول کسانی هستند که به ما قدرت می‌دهند، گروه دوم کسانی هستند که از ما قدرت می‌گیرند و هم به ما قدرت می‌دهند. امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» به ما توصیه می‌کنند که با دوستانی بیشتر رفاقت کنیم که از ما قوی‌تر و قدرتمندترند و می‌توانند ما را به رشد و قدرت برسانند. آنان همان کسانی هستند که مصداق «أعانکَ عَلَی طاعَةِ المُولی» می‌باشند، یعنی ما را در اطاعت الله یاری می‌کنند. ضعف‌هایمان را دفع کرده و در رفاقت با آسمان به ما قدرت می‌دهند. تمام سردی‌ها، قساوت‌ها، سستی‌ها و موانع نفسمان را به‌واسطه قدرت نفسشان از نفس ما می‌زدایند و بوی بهشت را به ما نیز هدیه می‌کنند.  

عناوین مورد بحث در این جلسه: * حل شدن در مسائل زندگی و بی مهری به مسائل ظهور، قساوت قلب می آورد . * بسیار خطرناک است که کسی دغدغه های دنیاییش او را از امام زمانش غافل کند. * کسی که ایام بر او بگذرد و یاد امام زمانش نیفتد دچار فاجعه ی بزرگ و خطرناکی به نام غفلت است. * نجات و رستگاری انسان در گروی ارتباط با امام زمان (علیه السلام) است. * انسان باید سبک زندگی و روابط اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی خود را طوری تنظیم کند که از بودن در چادر حضرت محروم نشود .   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۶1 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹۴/۰۲/۱۰ برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   در جلسه گذشته از نبی اکرم (صلی‌الله علیه و آله و سلم) روایتی بیان شد که فرمودند؛ «أَرْبَعَةٌ أَنَا لَهُمْ‏ شَفِیعٌ‏ یَوْمَ الْقِیَامَةِ- الْمُکْرِمُ لِذُرِّیَّتِی وَ الْقَاضِی لَهُمْ حَوَائِجَهُمْ- وَ السَّاعِی لَهُمْ فِی أُمُورِهِمْ عِنْدَ مَا اضْطُرُّوا إِلَیْهِ- وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ‏» من چهار کس را شفاعت می‌کنم؛ 1 ـ «الْمُکْرِمُ لِذُرِّیَّتِی؛ کسی که خانواده مرا اکرام کند و احترام بگذارد». کریم یعنی کسی که عطا می‌کند بدون این‌که طرف مقابلش استحقاق داشته باشد. «یا مَنْ یُعْطی مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ» 2 ـ «وَ الْقَاضِی لَهُمْ حَوَائِجَهُمْ؛ کسی که نیاز ذریه مرا برآورده کند. امام حسن «علیه‌السلام» در اعتکاف بودند و نیازمندی خدمت ایشان رسیدند و حضرت فرمودند: من چیزی ندارم که قرض تو را بدهم و در همین حین از اعتکاف خارج شدند و فرمودند: پدرم از جدم رسول خدا نقل کردند: کسی که حاجت نیازمند و برادر مؤمنی را ادا کند، خداوند 9000 سال عبادت برای او می‌نویسد. همچنین در روایت آمده که از خدا می خواهیم ما را از کسانی قرار بده که به قضاء حاجت امام زمان «علیه‌السلام» توجه دارند. بالاترین کسی که ما را به کمک خودش فرا می‌خواند، امام زمان «علیه‌السلام» است. کسی که نسبت به مسائل نهضت امام زمان «علیه‌السلام» بی‌خیال است، دچار قساوت قلب شده است. امام زمان «علیه‌السلام» سیدالسادات است و ما باید به‌عنوان فرزندانشان نسبت به ایشان رحم و عاطفه داشته باشیم. آن‌قدر دلتنگ شویم که بی‌تاب و گریان شویم. قطعا اوضاع حضرت، از فقیرترین فرزندانشان بهتر نیست و در سختی زندگی می‌کنند. آیا تنهایی و آوارگی حضرت برای ما عذاب‌آور هست یا خیر! این خیلی خطرناک است که کسی دغدغه‌های مسائل دنیایی‌اش برایش مهم‌تر از فریادخواهی امام زمانش باشد و از دلتنگی و دلسوزی و دعای مضطرانه برای حضرت غافل شود. این شخص در نزد همه‌ی وجدان‌های بیدار، محکوم است. غفلت از حضرت یعنی غفلت از کسی که نجات و رستگاری ما نزد اوست. و این ظلمت وحشتناکی است. از این رو، ما باید سبک زندگی، شغل و روابط سیاسی اجتماعی، خانوادگی و فرهنگی‌مان را طوری تنظیم کنیم که ما را از رفتن به چادر حضرت بازدارد. آیا ما جزء کسانی هستیم که به امام زمان مان توجه داریم یا غافل و دور از حضرت هستیم؟ آیا سبک زندگی ما طوری تنظیم شده است که برطرف‌کننده موانع ظهور حضرت باشد؟ چقدر خوب است که امام زمان به ما امید داشته باشد و از ما راضی باشد. ما باید خودمان و نفسمان درگیر مسائل امام زمان «علیه‌السلام» باشد. باید خودمان جزء مجاهدین، مبارزین و کسانی که برای حضرت دل می‌سوزانند و وقت می‌گذارند باشیم. پول قسمتی از کار است و وظیفه داریم که هرقدر می‌توانیم برای برطرف کردن موانع ظهور پدر آسمانیمان خرج کنیم. امام زمان «علیه‌السلام» در کجای زندگی ما قرار دارد؟ آیا انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتارها و افکارمان مطابق میل امام زمان «علیه‌السلام» می‌باشد؟ کدام کارهای ما رنگ مهدوی دارد؟ مهم‌ترین مسئله ما در قیامت، جوابگویی به وظایفی است که در قبال امام زمان «علیه‌السلام» داشته‌ایم. آیا تولید کننده هستیم یا مصرف کننده؟ بار هستیم یا یار؟ وقتی عشق بیاید، انسان در هر شرایط سنی، شغلی و تحصیلی می‌تواند کمک کند. 3 ـ «وَ السَّاعِی لَهُمْ فِی أُمُورِهِمْ عِنْدَ مَا اضْطُرُّوا إِلَیْهِ؛ آن‌جا که یک عالم، یا یک امامزاده یا یک ولی خدا در زندگی‌هایشان مضطر شدند، برای رفع اضطرارشان تلاش کند.   قرآن فرمودند: «إِنَّمَا یَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ؛ فقط کسانی به عمران و آبادانی مساجد و مشاهد شریفه اقدام می‌کنند که واقعاً به خدا و روز قیامت ایمان آورده باشد. این شخص ترجیح می‌دهد که خانه‌اش خراب باشد ولی امامزاده یا مساجد بهترین وضعیت را داشته باشد. چون با خانواده آسمانی‌اش ارتباط دارد مسجد برایش خیلی مهم‌تر از خانه خودش است. ما نباید طوری زندگی کنیم که خودمان و خانواده‌مان در اوج رفاه باشد ولی جریان نهضت امام زمان «علیه‌السلام» به پول و امکانات و آبروی ما احتیاج داشته باشد. امام باقر «علیه‌السلام» فرمودند: مصداق اتمِّ «مضطر»، امام زمان (علیه‌السلام) است. هیچ‌کس نیست که به ما بگوید من چیزی ندارم که فدای امام زمانم کنم. خداوند این‌قدر به ما نعمت داده که بتوانیم این نعمت‌ها را به حضرت هدیه کنیم. در حالی‌که حضرت هیچ نیازی به این‌ها ندارد. درست است که ایشان غریب و تنها و مضطر هستند ولی به‌خاطر ما در این‌ شرایط قرار دارند. حضرت فرمودند: اگر ما به شما طلب نیاز می‌کنیم به خاطر خود شماست، نه به‌خاطر خودمان. در فرمایشات معصوم داریم: «نَحْنُ صَنائِعُ رَبِّنا، وَ الْخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعِنا؛ ما ساخته خداییم، مستقیما به دست خود خدا ساخته شدیم و خلق ساخته روح ما هستند. مردم از نفس و روح اهل بیت خلق شدند. اظهار نیاز اهل‌بیت مثل اظهار نیاز خداست که فرمودند: «مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ» یا « إِن تَنصُرُواْ اللَّهَ یَنصُرْكُمْ» وقتی می‌فرماید: به خدا قرض دهید بلافاصله می‌فرماید: 700 برابر به شما جزا می‌دهم. وقتی می‌گوید: بیایید خدا را کمک کنید، بلافاصله می‌گوید: خدا به شما کمک می‌کند. خداوند اظهار نیاز می‌کند تا ما را رشد دهد. امام زمان «علیه‌السلام‌» فرمودند: «کسی که کوچک‌ترین ذره‌ای خمس در مالش باشد، خداوند او را لعنت می‌کند». از سهم خمس باید به سادات فقیر رسیدگی کنیم. کسی که سال خمسی ندارد، دارد در حق امام زمان و سادات جنایت می‌کند. کسی که مازاد مصرف خودش و دون شأن خودش هزینه می‌کند باید خمس پرداخت کند. 4 ـ «وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ‏؛ کسی که حقیقتاً فرزندان مرا با قلبش دوست دارد و این دوست داشتن را به زبان اظهار می‌کند».  مثل صلواتی که در آن عشق و اظهار علاقه است. هزینه کردن برای خانواده آسمانی فرصت عشق‌بازی است. متأسفانه ما این فرصت‌ها را یک به یک با بی‌رغبتی و کم محبتی از دست می‌دهیم. در زیارت امام حسین «علیه‌السلام» داریم؛ «فِی مَقَادِیرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَیْكُمْ؛ تقدیرهای الهی در کارهایش بر شما نازل می‌شود و از بیوت شما به همه جا می‌رسد». امام واسطه رزق و فیض همه موجودات است. کسی که به محبّت بیفتد در طول شبانه‌روز چیزی به اسم غم و غصه و معطلی وجود ندارد. یعنی پرده‌ها کنار می‌رود و می‌بیند که همیشه خانواده آسمانی کنارش هستند. امام زمان «علیه‌السلام» فرمودند: «أنا غَیْرُ مُهْمِلینَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لاناسینَ لِذِكْرِكُمْ؛ ما از مراعات شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از یاد خودمان نمی‌بریم». همیشه و هر لحظه به یاد شما هستیم. ما به‌ خاطرشما غصه می‌خوریم، مریض می‌شویم. با گریه‌های شما گریه می‌کنیم. خداوند در قرآن فرمودند: «وَ كُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ»؛ ما همه چیز را به امام سپردیم. اداره همه چیز دست اوست. هر وقت با کسانی که مخالف ما هستند روبه‌رو شدید سوره قدر را برایشان بخوانید و سؤال کنید که «ملائکه و روح» در آیه «تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ» درکجا نازل شده است. قطعاً به فرمایش قرآن «کل أمر» را پیش صاحب امر می‌برند. ما چنین پدر مهربانی داریم که بین ما غریب و آواره و تنهاست. اما از بس مشغول شئونات پایینی هستیم، کودک عزیز روان ما دارد از دست ما می‌میرد و روز به روز ضعیف می‌شود.    

عناوین مورد بحث در این جلسه: آسایش مخلوق بهشت است . شنیدن اولین قدم برای رسیدن به آرامش کسب آرامش با تغذیه فوق عقل (عمل به شنیده ها) می باشد . تعلق به دنیا مانع آرامش می شود اتصال به کانون آرامش سپر مقابله با رفاه زدگی است . روح بی نهایت طلب مانع رسیدن به آسایش دنیا می شود . مخالفت با هوای نفس قدم دوم برای رسیدن به آرامش است . مدیریت کمالات جمادی, گیاهی, حیوانی و عقلی توسط فوق عقل قدم سوم برای رسیدن به آرامش می باشد . چینش محبوب قلب ، قدم چهارم برای رسیدن به آرامش است .   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 5 «آرامش » مورخ ۹4/۱/15 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   آسایش مخلوق بهشت امام زین العابدین علیه السلام به یکی از دوستانشون فرمودند: «اِتَّقِ اللّه َ و أجمِلْ فی الطَّلَبِ و لا تَطلُبْ ما لَم یُخلَقْ فَقالَ الرَّجُل: و كیف یُطلَبُ ما لم یُخلَقْ؟ فقال: مَن طَلَبَ الغِنى و الأموالَ و السَّعَةَ فی الدنیا فإنّما یَطلُبُ ذلكَ لِلرّاحَةِ و الراحَةُ لَم تُخلَقْ فی الدنیا و لا لِأهلِ الدنیا، إنّما خُلِقَتِ الراحةُ فی الجَنَّةِ و لِأهلِ الجَنَّةِ؛ شخصی از دوستان امام زین العابدین علیه السلام نزد ایشان آمد و فرمودند: تقوی الهی داشته باشید و در طلب دنیا رعایت اعتدال را بکنید و چیزی را که خلق نشده نخواهید. اصحاب پرسیدند: چگونه ممکن است چیزی که خلق نشده بخواهیم؟ حضرت فرمودند: هر کس بی نیازی و اموال و گشایش در دنیا را بخواهد، در حالیکه راحتی در دنیا و برای اهل دنیا آفریده نشده، آسایش و راحتی فقط و فقط برای بهشت و اهل بهشت است.   حکمت این عدم قرار در دنیا، بخش فوق عقلانی است؛ فطرت بی نهایت طلبی انسان، جز با رسیدن به تنها معشوق خویش آرام نمی‌گیرد. کسب کمال در بخش‌های پایینی، فوق عقل را آرام نمی ‌کند. در طول تاریخ بشر شیطان با استفاده از این حربه، ضربه‌های زیادی به انسان‌ها زده و با تحریک حرص و طمع انسان، به او تلقین می‌کند که فطرت بی نهایت طلب را باید با بیشتر خواستن دنیا آرام کرد و این خیال باطل انسان را به قهقرا می‌کشاند. آمار جهانی نشان داده که بیشتر ناهنجاری‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی در ثروتمندان و قشر تحصیلکرده می‌باشد؛ انسان‌هایی که به جای پرداختن به روح، آرامش را در آرامش ذهنی می‌جویند، در واقع کانون آرامش را گم کرده اند. در حالیکه آرامش دنیا تنها با اتصال به کانون آرامش میسر می‌باشد و آسایش تنها در بهشت.   معجزه شنیدن حال با دانستن این قاعده و فرمول مهم، این سوال مطرح می‌شود که کانون آرامش کجاست و چگونه می‌توانم به آن متصل شوم؟ برای رسیدن به پاسخ، باید با ساختار نظام خلقت آشنا شویم. پایه نظام خلقت بر جاودانگی و تشبه به خداوند تبارک و تعالی بنا شده است. این مقام جاودانه با سختی، مبارزه و تضاد به دست می‌آید. قدرت و کمال در تضادهاست. هر حرفه و صنعتی با سختی‌های زیادی روبرو است که با آموزش و تمرین آسان می‌شود و فرد در آن تبدیل به قهرمان، پهلوان، نخبه و دانشمند می‌شود. به قول امام باقر علیه السلام فقط تنبل‌ها و بی حوصله‌ها هستند که سعادت دنیا و آخرت را از دست داده اند. دنیا و رفاهیات دنیا باید به قدری جذب شود که مانع و مزاحم حرکت بخش فوق عقلانی نشود. دریافت کننده این لذت‌ها بخش جمادی، گیاهی و حیوانی انسان بوده و این بخش‌ها مرکب بخش عقلانی و فوق عقلانی می‌باشند. همانطور که اتومبیل که به روغن، بنزین، آب و نظافت نیاز دارد باید نیاز بخش‌های پایینی را نیز به اندازه تامین کرد تا مرکبی باشد برای رسیدن انسان به سرمنزل مقصود. تغذیه، تفریح و شادیِ بخش‌های پایینی باید به شکلی باشد که مزاحم فعالیت‌های عقلانی و فوق عقلانی نشوند. مزاحم شنیدن؛ انسان برای فعال کردن بخش عقلی و فوق عقلی نیاز به شنیدن دارد. انسانی که دغدغه رسیدن به مقام انسانیت و شباهت به الله را دارد، باید گوش شنوا داشته باشد. شنیدن موثر، شنیدنی که به عمل منجر شود. حضرت به اصحاب می‌فرمایند: برای من صحبت کنید، اثری که در شنیدن هست در دانستن نیست. وجود نازنین حضرت بر تمامی سخنان اصحاب تشرف کامل داشتند ولی این درسی برای ماست که بدانیم اثر شنیدن و تکرار آن بیش از دانستنی است که در ذهن باشد.   قرآن نیز گوش را اولین عضو مسئول انسان معرفی می‌نماید: «ان سمع و البصر و الفواد» داشتن حوصله و تمرکز در شنیدن منجر به توان عمل نمودن، می‌گردد. پس مراقب باشید بخش‌های پایینی مزاحم شنیدن، فهمیدن، مطالعه و تغذیه بخش‌های عقلانی و ارتباطات فوق عقلانی شما نگردد.   آسایش و تعلقات دنیا مانع آرامش دنیا و ابدیت به هر میزان انسان در بخش‌های پایینی گسترده‌تر شود، روح تعلق بیشتری به دنیا پیدا کرده و آسیب پذیری آن افزون می‌گردد. زمانی که نفس به دنیا تعلق بیشتری دارد، بیشتر به دنبال آن می‌رود و در مسیر پیمودن این مملکت بدون مرز آرامش گم می‌شود. هر چه سطح مادیات، پول، تحصیلات و امکانات بیشتر می‌شود، تعلق و آسایش بیشتر شده و آرامش کمتر. اما هر چه فعالیت فوق عقلانی بیشتر شود، وسعت و قدرت انسان بالا رفته و این وسعت فرصتی برای رشد بخش‌های پایینی است. این چنین است که فردی ثروتمند، دانشمند یا عالم تمام ثروت، علم و دانش خویش را در خدمت فوق عقل گرفته و چون تعلقی به آنها ندارد، از دست دادن هیچ کدام تاثیری در روح ایشان ندارد. او به واسطه داشته‌هایش طبق فرمایش حضرت رسول صلی الله علیه و آله جهنمی نمی‌گردد. «مَنْ بَکی عَلَی الدُّنیا دَخَلَ النّار؛ کسی که دنیا به گریه بیاندازدش جهنمی است». دغدغه‌ها، آرزوها، میل‌ها و معشوق‌هایی بالاتر از دنیا داشته و غصه و دلشوره دنیا فقط ذهن او را مشغول می‌کند نه دل و روحش را.   اولین قدم در رسیدن به آرامش؛ اتصال به کانون آرامش انسانی که ارتباط قلبی خویش را با کانون آرامش برقرار ننموده است، هر میزان به دارایی و آسایش بیشتری دست یابد، ناآرام تر، مضطرب‌تر و غمگین‌تر می‌گردد. زیرا تمام دارایی اش، ثروت، مسکن، فرزند، ویلا، شغل و ... می‌باشد؛ و هر لحظه ممکن است که همه یا قسمتی از آن را از دست بدهد. این تفکر مانع آرامش شخص می‌گردد. همانطور که حضرت هم فرمودند در دنیا آسایش وجود ندارد؛ مکانیزم دنیا مانند قلب است، چند لحظه آرامش برای دم و بازدم بعدی و تلاش و حرکت بیشتر است. متاسفانه برخی به جای درمان قطعی به دنبال درمان موقت رفته و با مراجعه به روانپزشک و خوردن قرص‌هایی که تنها توان به خواب بردن انسان را دارد، تلاش می‌کنند که خود را از این وضعیت رها کنند. برخی دیگر درمان را در به کام رساندن بخش‌های جمادی، گیاهی یا حیوانی می‌جویند و می‌خواهند با ورزش، سفر و ... آن را آرام نمایند. اما همه موقت است و اگر راه حل مباح نباشد انسان بعد از آن احساس افسردگی حادتری دارد. مشکل اساسی این جاست، عدم اتصال به کانون آرامش. تا زمانی که روح به منبع متصل نگردد بخش‌های پایینی به آرامش نخواهند رسید.   مگر انسانی که به حقیقت ابدی، جاوادانه و آخرتی خویش ایمان داشته باشد. شخصی که به الله و خانواده آسمانی اعتقاد دارد، چیزی به نام از دست دادن در زندگی اش وجود ندارد. لذا همه سرمایه اش، سود است.   دومین قدم در رسیدن به آرامش؛ ارتباط با غیب خداوند به انسان‌هایی که ایمان آورده اند مژده می‌دهد که آنان در دنیا چگونه خواهند زیست؛ «لاخوف علیهم و لا هم یحزنون». و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در مورد انسان مومن می‌فرمایند که مومن نشاطش دائمی است.   قاعده این است که دارایی مؤمن ابدی است و می‌داند که چگونه از آن برای آرامش دنیا و آخرت استفاده نماید. روح مومن برای بودن در بهشت تربیت شده و در دنیا با بهشت و غیب در ارتباط است. مؤمن با تقویت ایمان خود با ریشه و خانواده آسمانی اش ارتباط برقرار نموده و به آرامش می‌رسد. مؤمن تنها با بی نهایت، خود را آرام می‌نماید می‌داند؛ روحش تنها با الله سنخیت دارد و با عبادت، حرم، زیارت، نماز، خلوت، ذکر، سجاده، قرآن، معنویت آرام می‌گیرد. زیرا به بلوغ انسانی رسیده و شرافت بخش فوق عقل خویش را فعال نموده است. ثروتمندهای حقیقی به خوراک‌های بخش فوق عقلانی بیشتر اهمیّت می‌دهند و رفت و آمدشان بیشتر با اشرافی ترین مخلوقات خداست.   سومین قدم در رسیدن به آرامش؛ مخالفت با نفس امام صادق علیه السلام می‌فرمایند: «لَمّا سُئِلَ عَنْ طَریقِ الراحَةِ؟ از ایشان سؤال کردند: ما چه جوری به آسایش برسیم؟» حضرت در پاسخ فرمودند: «فى خِلافِ الْهَوى؛ با امیالتون مخالفت کنید». چرا باید با امیال مخالفت کنیم؟ بخش های پایینی انسان که شامل جمادی، گیاهی و حیوانی است که جسم و جنسیت از آن دسته اند. علاوه بر شئونات دنیایی بخش چهارم، بخش عقلانی است و مهمترین و آخرین بخش انسان، بخش فوق عقلانی اوست. هر بخش میل، هوس و شهوت مربوط به خود را دارد و با معشوق خودشان آرام می‌گیرد. اهل دنیا به طور معمول بیشتر به شهوت های سه بخش اول می ‌پردازند، تعداد کمی از مردم از قبیل دانشمندان به شهوت علمی و اقلیت مردم اهل میل‌های فوق عقلانی می ‌باشند. گروه اول و دوم آنچنان مشغول شهوتِ دنیا و علم هستند که وقتی برای بخش فوق عقل نمی‌ گذارند. هر چقدر به میل‌های بخش‌های پایینی مثل تحصیلات، مسافرت، ازدواج، امکانات زندگی، اتومبیل و ... بیشتر بها داده شود، بیشتر می‌خواهند و پایانی برای دنیازدگی وجود ندارد. این جاست که کلام معصوم علیه السلام راه گشای ماست که می‌ فرمایند: «با امیالتون مخالفت کنید تا به آسایش برسید.» با مخالفت با میل‌های بخش‌های پایینی، یاد وطن زنده می‌شود، به خاطر می ‌آورد که اهل زمین و زمینی نیست؛ به یاد می‌آورد که از خدا و اهل بیت علیهما السلام بوده و با آنها زندگی می ‌نموده است؛ و آنگاه دل تنگ آنها می‌شود؛ دلش بال پرواز به غیب می‌خواهد و همنشینی با مادر حقیقی اش، فاطمه زهرا سلام الله، با پدران بزرگوارش و امام زمانش که سالهاست تنها و آواره و طرد شده و مظلوم در غیبت به سر می‌برد. تنها با مخالفت با هوی نفس است که در غیب را گشوده و مجالست با الله را امکان پذیر می‌نماید.   چهارمین قدم در رسیدن به آرامش؛ یاد مرگ «خودتان را بمیرانید قبل از اینکه بمیرانند شما را».  یاد مرگ باعث می‌شود توهم آسایش در دنیا در ذهن انسان رنگ ببازد. یادآوری شرایط برزخ انسان را بر آن می‌دارد تا فکر ذخیره توشه برای آخرت خود باشد. با این تفکر از هر رویداد به دنبال نور آن برای برزخ رفته و به شدت از نار دوری می‌کند. اگر تمام انسان‌ها یاد مرگ را همواره زنده نگه دارند دیگر بسیاری از ناهنجاری‌های فردی، خانوادگی و اجتماعی رخ نخواهد داد. در برزخ به تمام اسباب و وسایل نیاز است و تنها مقیاس آن بسیار بزرگتر از دنیاست؛ تصور ابدیت برای انسان به سختی تصور دنیا برای جنین است. توصیف دنیا همانقدر برای جنین غیر واقع می‌آید که توصیف برزخ برای انسان. بنابراین انسان باید مانند جنین تمام همّ و غمّ خود را برای اندام زایی برای آخرت گذاشته و از آسایش غیر ممکن در دنیای موقت چشم پوشی نماید.   پنجمین قدم در رسیدن به آرامش؛ چینش درست معشوق‌ها خداوند متعال در قرآن کریم سفارش فرموده اند که ابتدا معشوق‌های قلبتان را چینش نمایید و سبک زندگی خود را بر اساس چینش تایید شده قرآن انتخاب نموده و ارتباطات، رفتار و افکارتان را با آن تنظیم نمایید. قرآن می‌فرماید سه تا معشوق در رأس همه معشوق‌ها باشد: الله، رسول خدا و جهاد. این سه باید نزد انسان محبوب‌تر باشند و والدین، فرزند، همسر، فامیل، مال، شغل و مسکن به ترتیب در الویت‌های بعدی قرار بگیرد.   سرپرست یک خانواده علاوه بر چینش قلب خود باید این چینش را برای فرزندان و همسر خویش نیز رعایت نماید. باید فرزندش با چیدمان درست تربیت نماید. عشق به خانوادگی باید ابدی باشد و به شکلی عمل نماید که خانواده اش تا ابدیت در کنار او زندگی کنند. فرزندان وفادار و فداکار نتیجه تربیت درست والدین می‌باشد و هرگونه ناهنجاری در رفتار آنها ناشی از عملکرد ناقص یا اشتباه خود انسان می‌باشد. مردی که نیازهای خانواده اش را طبق الویت بندی خداوند برطرف نماید کمبود در بخش‌های پایینی با جایگزین‌های جاودانه پر شده و آسیبی به کانون خانواده وارد نمی‌شود. کمترین نیاز خانواده،‌ نیاز اقتصادی، مهمتر از آن عشق و اخلاق و مهمتر از این دو معنویت است. انسانی که فوق عقلش فعال شده با کمبودهای مالی و عاطفی به انحراف کشیده نمی‌شود.   ششمین قدم برای رسیدن به آرامش؛ مدیریت فوق عقل آرامش، لذت و شادی خاص بخش فوق عقلانی می‌باشد. بخش عقلانی نیز تنها مقدمات آرامش فوق عقل را فراهم می‌نماید. هر چه بخش فوق عقل در آرامش، شادی، رضایت و لذت بیشتری باشد، انسان از لذت بیشتری در زندگی دنیا بهره مند می‌گردد. مجردات برعکس مادیات هستند، هر چه بیشتر تغذیه گردد، جوان تر، زیباتر و بانشاط‌تر می‌شود؛ برخلاف بدن که در طول زمان فرسوده شده و تغذیه زیاد باعث نابودی اش می‌گردد. آرامش فوق عقل انسان را شاکر و صبور نموده و باعث می‌شود دنیا را زیباتر ببیند. از مصاحبت اطرافیان، دوستان و فامیل لذت بیشتری می‌برد تا جایی که سختی‌ها و  مصائب را مثل زینب کبری سلام الله علیها که «وَ ما رأیتَ إلّا جَمیلاً» زیبایی می‌بیند. سختی معنی خود را از دست داده و مانند آسایش شیرین است؛ زیرا روی دیگر سکه که اجر و درجات اخروی است برای ایشان هویدا شده است. شکست اقتصادی، خانوادگی، بیماری و ... نه تنها او را غمگین نمی‌سازد بلکه قوی‌تر و شادتر می‌گردد. این یک سیستم ریاضی است در خلقت انسان؛ هر کس در این قاعده قرار بگیرد هر حادثه منفی در زندگی دنیا، تبدیل به شادی فطری او می‌شود و شادی فطری یعنی آرامش ذهن و روح انسان.   در مقابل آن کسانی که فوق عقل شان غیر فعال است نعمت دنیا هم برایشان دردسر ساز می‌شود. اگر لذت بردن از نعمت‌ها تحت کنترل بخش فوق عقلانی نباشد، از بین برنده آرامش می‌باشد. لذا هر چه دنیا آبادتر شود، آرامش از دسترس انسان دورتر می‌گردد. خداوند متعال در سوره توبه از نعمت‌های دنیا به عنوان وسیله عذاب کفار نام برده و فرموده اند: «فَلَا تُعْجِبْكَ أَمْوَالُهُمْ وَلَا أَوْلَادُهُمْ إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّـهُ لِیُعَذِّبَهُم بِهَا فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَتَزْهَقَ أَنفُسُهُمْ وَهُمْ كَافِرُونَ؛» مبادا تو از کثرت اموال و اولاد آنها در شگفت آیی! خدا می‌خواهد آنها را به همان مال و فرزند در زندگانی دنیا به عذاب افکند و ساعت مرگ جان آنها به درآید در حالتی که کافر باشند. (آیه 55)     مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی والحمدلله رب العالمین