اصل شخصیت انسان بعد فوق عقلی اوست انسان از روحی که خدا در او دمیده، خلق شده است و دارای 5 خود (مادی، گیاهی، حیوانی، عقلی و انسانی) است که هر خودی معشوق ویژه دارد. «خود انسانی» همان خودی است که از جنس محمد و آل محمد (صلی الله علیه و آله) است که به آن فوق عقل یا فوق تجرد می گویند و انسانیت انسان به معنای حقیقی در این بخش قرار دارد. از این رو دین آمده تا انسانی را تربیت کندکه به رشد این بخش وجودش بها می دهد. تربیتی که خدا و معصومین (علیهم السلام) برای او در نظر گرفته اند، خاص همین بخش است. از این رو، انسان باید بتواند من های فرعی وجودش را فعال کند تا وجودش یکپارچه عشق به خداوند شود. «لا اله الا الله » یعنی انسان هیچ معشوقی ندارد، مگر الله تبارک و تعالی که سلطان قلب اوست. لذا براساس رضایت او تصمیم های زندگی را می گیرد و انبیا آمدند تا انسان را به جائی برسانند که معشوقی جز الله نداشته باشد. عاشورا ظهور غلبه خود بر ناخود است  خداوند در آیه 24 سوره توبه، امر مهمی را به انسان یادآوری می کند. قُلْ إِنْ كَانَ آبَاؤُكُمْ وَأَبْنَاؤُكُمْ وَإِخْوَانُكُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ وَعَشِیرَتُكُمْ وَأَمْوَالٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَارَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَاكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَیْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِی سَبِیلِهِ فَتَرَبَّصُوا حَتَّى یَأْتِیَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ وَاللَّهُ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفَاسِقِینَ = بگو اگر پدران و پسران و برادران و زنان و خاندان شما و اموالى كه گرد آورده‏ اید و تجارتى كه از كسادش بیمناكید و سراهایى را كه خوش مى دارید، نزد شما از خدا و پیامبرش و جهاد در راه وى دوست‏ داشتنى‏ تر است، پس منتظر باشید تا خدا فرمانش را [به اجرا در]آورد و خداوند گروه فاسقان را راهنمایى نمى ‏كند (۲۴ توبه) خداوند دراین آیه، 8 معشوق بزرگ و قدرتمند که انسان ها را به زمین می زند و مانع پرواز و اوج او می شود را معرفی کرده و می فرماید:اگر اینها نزد شما محبوب تر از الله، رسول خدا و جهاد در راه خدا باشد، منتظر عذاب الهی باشید که خداوند فاسقان را دوست ندارد.  فاسق یعنی کسی که از حالت طبیعی خارج است و حالت طبیعی هر انسانی این است که معشوق های بخش مادی، گیاهی و حیوانی وعقلی اش بر معشوق بخش انسانی اش غلبه نداشته باشد. روز عاشورا روز ظهور «لا اله الا الله» است. یعنی سه معشوق : «خدا، اهل بیت و جهاد» از هر معشوقی بالاتر است. زمانی انسان باطن انسانی دارد که  بتواند این سه معشوق را بر سایر معشوق هایش غلبه دهد. اگر این گونه نباشد او دیگر تعادل ندارد. آنهائی که کربلا آمدند و با حضرت جنگیدند او را دوست داشتند، اما هیچ کدام به غیر از آن تعداد محدود که با حضرت ماندند، نتوانستند در کنار حضرت بمانند. پس آنهائی که در عاشورا در مقابل امام بودند، فهمیدند که چکار می کنند. اما چون غلبه سایرمعشوق ها بر آنها بیشتر بود، به فسق گرفتار شدند. آنها حضرت را دوست داشتند، ولی دوست داشتن هایشان ضعیف و سست بود. عامل این سقوط را از زبان خود حضرت می خوانیم که فرمودند: «شکم هایشان از لقمه حرام پر شده است». لقمه حرام، انسانیت را از انسان می گیرد و قساوت قلب و هاری نفس می آورد. امام حسین مظهر اسم خلیل خداست وقتی می گوئیم «السلام علی خلیل الله و نجیبه» خلیل خدا یعنی کسی که معشوقی غیر از الله و خانواده آسمانی و جهاد ندارد.  حب همه چیز بجز اینها را از دلش خارج کرده باشد. معشوق های قلابی اعم از تعلقات، خودشیفتگی ها و خودخواهی ها مانع راه خلیل خدا شدن است. نمونه بارز چنین عشقی را در شهدای مدافعان حرم می بینیم که مثل اصحاب عاشورا عمل می کنند و از هر نوع تعلقی خالی هستند.  در میان زائرین اربعین حسینی کسی بیشترین بهره را می برد که بتواند همه چیزش را برای خدا فدا کند. قشنگ ترین ذکر در حرم امام حسین (علیه السلام) ذکری است که حضرت به خاطر آن کشته شد و آن ذکر «لا اله الا الله» است. پس از حضرت بخواهیم از عشق به الله خودش را در دل ما بتاباند تا ما هم بتوانیم مثل اصحاب عاشورا خودمان را تخلیه کنیم. خدا از سیدالشهداء هر نوع تعلقی را گرفت در حالی که همه چیز به او داده بود. امروز هم، کشته شدن حسین است که انرژی لازم را برای جامعه اسلامی تا زمان ظهور ایجاد می کند. اگر امام حسین (علیه السلام) نبود، دینی نبود. این مجالس اهل بیت است که قدرت بسیج کردن مردم را دارد تا جائی که حاضرند برای حضرت جانشان را نثار کنند. فرهنگ ایجاد روحیه جهادی و فداکاری  و تعهد به خدا را باید از مجالس امام حسین یاد گرفت. امام حسین خلیفه خداست. یعنی جانشین خدا روی زمین. چرا جانشینی می گوئیم؟ چون همه چیز  را از درونشان خالی کردند. و تمام انگیزه هایشان الهی بود. یعنی همه چیز را می خواستند. حتی مسائل دنیائی شان را هم برای خدا می خواستند و در راه او خرج می کردند. اهل بیت نیز کمالات جمادی، گیاهی، حیوانی داشتند، اما همه را برای خدا هدیه کردند. بویژه امام حسین که در روز عاشورا همه نوع تعلقاتش اعم از رابطه پدر و فرزندی، رابطه برادری، رابطه خواهر و برادری و... از او گرفته شد. اما حضرت در تمام سختی ها یک لذت و شادی داشت که توانست همه را به راحتی تحمل کند. حتی اصحاب عاشورا نیز هر کدامشان که شمشیر می خوردند درد را احساس نمی کردند. چون آمده بودند همه چیز را فدای خدا کنند.  این زینب کبری است که مسئله را آنقدر عمیق نگاه می کند که می گوید: «مارایت الا جمیلا= جز زیبایی چیزی ندیدم». حتی زمانی که شمر تصمیم گرفت سر مبارک حضرت را از بدن جدا کند، امام حسین لبخند می زند و می پرسد: تو خودت می دانی که من کی هستم که می خواهی سرم را از تنم جدا کنی! امام حسین برگزیده خداست در فقره بعدی زیارت اربعین می خوانیم: «السلام علی صفی الله و ابن صفیه/ السلام علی الحسین المظلوم الشهید». صفی الله یعنی بنده با صفا و برگزیده خداوند. وقتی ما می دانیم این حسین، امام و ولی و برگزیده و نجیب خداست، نمی توانیم عاشق او نباشیم. هر کس باطن پاکی داشته باشد، عاشق او می شود. دشمن سالهاست با تمام قدرت تلاش می کند که بر شیعه ضربه بزند، اما نتوانسته عشق اهل بیت را از ما بگیرد و همین عشق، ضامن بقا و توسعه ی دین تا ظهور امام زمان است. اربعین تمرین آمادگی حضور در لشکر امام زمان است اربعین تمرین برای ظهور امام زمان (علیه السلام) است. راهپیمائی اربعین تمرین آماده شدن لشکریان امام زمان (علیه السلام) است که در اربعین شکل می گیرد. این بالاترین ظرفیت برای ساختن تمدن اسلامی است. در اربعین همه مردم از هر قوم، مذهب، نژاد و ملتی حول یک محور دور هم جمع می شوند. در اینجاست که تمدن اسلامی شکل می گیرد. پس هر چه باشکوه تر باشد لشکر حضرت قوی تر می شود. وقتی می گوئیم سلام بر تو ای صفی خدا، یعنی او را برگزیده خدا می دانیم و از شخصیت و فرهنگ های غربی الگوگیری نمی کنیم. اینکه ما چقدر به اهل بیت اظهار محبت می کنیم، کافی نیست. بلکه مهم این است که چقدر از آنها الگو داریم. تبعیت از امام، یعنی در هر زمینه ای دنباله رو امام هستیم. نمی توان گفت ما عاشق حسینیم، ولی سبک و روش زندگی ما سازگاری با حضرت نداشته باشد. این دروغی بیش نیست.

نفس اجتماعات جریان ساز است. یعنی بدون اجتماعات کاری از پیش نمی رود. شیعه ای که بعداز رحلت پیامبر (صلی الله علیه و آله) به چند نفر تقلیل پیدا کرد، حالا باید به جمعیت های میلیونی تکثیر شود تا بتواند سرنوشت تاریخ را عوض کند. این حرکت نیاز به طراحی و نقشه دارد تا بتواند در سطح جهان جریان سازی و تمدن سازی کند. عزاداری زمینه ساز همین اجتماعات می شود. برای همین اهل بیت (علیهم السلام) همیشه توصیه به عزاداری داشتند.امام باقر (علیه السلام) به یکی از اصحابش پول دادند و فرمودند: «برای من و جدم ده سال عزاداری کنید». این اجتماعات باعث زنده ماندن شیعه شده و امروز هم باید ادامه یابد تا رفته رفته بتواند تکثیر شود و قدرت پیدا کند. اجتماعات تمدن سازند. همان طور که در طول تاریخ دیده شده، مسافت های اماکن زیارتی، از مبدأ تا مقصد، همراه با آبادانی بوده است. این آبادانی ها شامل ساختن دانشگاه و حوزه برای تربیت دانشمند و عالم، توسعه دین و مفاهیم اسلامی، آبادانی اقتصادی و ارتقاء آگاهی های سیاسی بوده است. بستر ساز ایجاد نهضت ها و جریان های سیاسی علیه طاغوت ها نیز، همین اجتماعات دینی بوده که مبنای آن هم اماکن زیارتی بوده است. بسیاری از نهضت ها در همین اماکن زیارتی شکل گرفته است. این جریان سازی باید به گونه ای باشد که بتواند انرژی لازم برای انقلاب اسلامی جهانی که مژده آن قبلا داده شده را ایجاد کند. ائمه (علیهم السلام) نیز طوری طراحی کرده اند که اجتماعات منجر به ساخته شدن نسل ها و افرادی شود که توانایی ایجاد انقلاب اسلامی در دنیای کفر را داشته باشند. جمعیت چند ده میلیونی اربعین به برکت همان «تجمع های» کوچکتری است که مردم بخاطر دین، سیدالشهداء و سایر معصومین در محل زندگی خود داشته اند. پرواضح است که این تجمع ها و شکل گیری افکار مردم تحت رهبری مراجع عظام بوده که  منجر به پیروزی انقلاب اسلامی ایران شده است. از فاصله انقلاب ما تا ظهور حضرت، این ماجرا ادامه خواهد داشت. بنابراین، برای دستیابی به آوردن حضرت برای سرپرستی مردم جهان، اول باید به تراز و اندازه امام زمان شیعه تربیت شود و آماده سازی ایجاد شود. یکی از این وظایف عمومی همان نامه ی امام زمان عج به شیخ مفید است که طی آن، دو شرط ظهور را چنین بیان فرموده اند:«وفاداری» و «همدلی». تجمع اربعین تمرینِ وفاداری و همدلی است راهپیمایی اربعین تمرین وفاداری به امام حسین (علیه السلام) و خاندان او و تمرین همدلی با یکدیگر است. وقتی تجمع شد و مردم کنار هم قرار گرفتند، نفس این عمل موجب می شود که همدلی را یاد بگیرند. با کنار گذاشتن اختلاف ها، حسادت ها، تنگ نظری ها، محدود بینی ها و.... همه یک نفر می شوند و برای یک هدف و حول یک محور جمع می شوند. مثل امروز که همه گرد امام حسین (علیه السلام) تجمع می کنند. هیچ جای دنیا مثل اجتماع اربعین وجود ندارد. در ایام اربعین امام حسین (علیه السلام) می بینیم که مردم با اختلافات اقلیمی، جغرافیایی، رنگی، نژادی و حتی مذهبی (اهل سنت، مسیحیان و ...) حول محور یک امام جمع می شوند و موکب می زنند و خدمت به زوّار را وظیفه خود می دانند. امکانات و خانه هایشان را در خدمت زوار قرار می دهند. ملت عزیز عراق در این ایام، میزبان این جمعیت چند ده میلیونی زائران حسینی هستند. آنها در طول سال پول هایشان را جمع می کنند تا بتوانند در اربعین نقش داشته باشند و به امام شان خدمتی بکنند. در این مراسم حتی تهدیدات دشمن و تروریست ها که دست پرورده صهیونیست ها و آل سعود هستند، باعث ترس مردم از مرگ نشده است. آنان با تجمع در عزاداری و راهپیمایی، حتی کشته شدن برای امام حسین (علیه السلام) را برای خود، یک نوع رزق و روزی و سعادت می دانند. برای همین است که ترسی از مرگ ندارند. این همان لشکر لایقی است که برای ظهور امام زمان باید تربیت شود. مسیر تربیت انسانی، عقیدتی، اخلاقی و سیاسی برای نهضت ظهور، مسیر مبارکی است. پس ما هم باید درس بگیریم، همان طور که آنها فداکاری می کنند ما نیز این گونه باشیم. یکی از آداب مهرورزی و ارتباط با مردم قاعده «هو أنت» است. یعنی با  دیگران به گونه ای رفتار کنید که دوست دارید با خود شما آن گونه رفتار  شود. حسادت ها، تنگ نظری ها و درندگی و تجاوزهای نفس انسان نسبت به اطرافیانش همه برای این است که انسان دیگران را مثل خودش نمی بیند. اگر کسی بخواهد در مسیر رشد و تربیت بیفتد، باید قاعده ی «هو أنت» را رعایت کند. در روایت نقل شده که مومن در بین 5 شدت قرار گرفته: «نفس، شیطان، منافق، کفار و مومن حسود». نفس به گونه ای است که دوست دارد آزاد باشد، و هر کاری که دلش می خواهد انجام دهد، درحالی که باید کنترل نفس داشته باشیم. از طرفی شیطان دائما در انسان افکار ترسناک، ناامید کننده و غم ایجاد می کند. اما یک مؤمن همیشه شاد و آرام است. اگر این گونه نبود باید بداند که مورد حمله شیطان قرار گرفته است. یکی دیگر از شدت های مؤمن، گرفتار مؤمن حسود شدن است. در میان مومنین کسانی هستند که چشم دیدن موفقیت و کمالات دیگران را ندارند. از شدت حسادت به شکل های مختلف حتی با ظاهر دینی نسبت به او حسادت خود را بروز داده و با او مبارزه می کنند. چرا مؤمن سقوط می کند و گرفتار چنین جهنمی می شود؟ چون او قاعده «هو انت» را رعایت نکرده و خودش را بهتر از دیگران می بیند. پیاده روی اربعین، قدرتمندترین وسیله برای تشکیل لشکر امام زمان علیه السلام است جمعیت چند ده میلیونی در پیاده روی اربعین باید روز به روز قوی تر و بیشتر شود. در زمان صدام چنین اجازه ای برای برپایی پیاده روی اربعین داده نمی شد. اما اکنون که این آزادی هاوجوددارد، این جمعیت در طول سال، باید حفظ شود و تبدیل به یک قدرت بی نظیر شود. در ایام اربعین، یکی از بزرگ ترین و مهمترین خبرهای دنیا پیاده روی اربعین است. اما رسانه های استعمارگر به خوبی آن را نشان نمی دهند. پس این وظیفه ماست که این عظمت را به دنیا نشان دهیم. راهپیمایی اربعین یک مقدمه ی مهم و ضروری است برای تمدن بزرگ اسلامی و برای رسیدن به آن، قدرت لازم است و بزرگ ترین قدرتی که می تواند زمینه تمدن اسلامی باشد، اربعین و پیاده روی اربعین حسینی است. افراد باید بصیرت داشته باشند. در این راهپیمایی یک جریانی شکل می گیرد و توجهاتی می شود. یک قدرت و حس ها و ایمان ها و سازندگی های بسیار مبارکی بوجود می آید. مردم در این راهپیمایی آماده می شوند برای تمرین فداکاری برای نهضت جهانی ظهور. چون مردم در این راهپیمایی توجه به انسان کامل می کنند. در اربعین مردم نشان می دهند که از حزب و حکومت های ضعیف و فرهنگ های غلط بیزار و خسته شده اند. این مردم یک فرهنگ و یک امام معصوم را می خواهند . آنها همان طور که عاشق امام حسین (علیه السلام) هستند، عاشق حسین زمان خود نیز هستند. البته حسین زمان ما نزدیک به  1180 سال است که آماده قیام هستند. حال چه کسانی آماده قیام نیستند؟ شیعیانی که آماده قیام نبودند. پس باید این آمادگی ایجاد شود. امام زمان علیه السلام در نامه خود به شیخ مفید یادآور می شود که هر وقت شما بخواهید من می آیم. اما دو شرط دارد: وفاداری و همدل بودن. یعنی حذف منیت ها، فردیت ها و در مقابل ایجاد روحیه ی فدا شدن برای دیگران و زحمت کشیدن برای دیگران، تا تبدیل به یک لشکر بزرگ حول محور امام معصوم شویم. راهپیمایی اربعین قدرتمندترین وسیله برای به وجود آمدن آن لشکر و شبیه شدن به امام است که دو شرط دارد یکی این که وفادار باشند و دیگری همدل شدن است.یک راهکار این امر آن است: کسانی که به زیارت امام حسین علیه السلام می روند باید تک تک زائرین امام را بعنوان لشکر امام زمان علیه السلام دوست داشته باشند و آنان را بهتر از خود بداند؛ چون برای پدر و خانواده آسمانی اش آمده اند. قدرت اربعین در هیچ جای دنیا وجود ندارد. کشورهای اروپایی برای نپذیرفتن پناهنده، مرزهای خودشان را می بندند. اما در عراق هر سال چند ده میلیون زائر وارد می شوند. این لطف خداست که چنین سیل جمعیتی موج می زند و همه چیز و امکانات هم فراهم است. پس آن اتفاق مهمی که در اربعین می افتد، این است که روح مومنین به روح حقیقی خودشان، یعنی روحی که از خدا در آنها دمیده شده گرایش پیدا می کنند. مثل بچه ای که به پدر و مادر خودش گرایش دارد.  آن چیزی که به عنوان یک وظیفه بر عهده ما لازم است این است که به معارف دینی دقت کنیم و ساده از واقعه ی اربعین رد نشویم. ممکن است حجاب عادت، ما را کور کند. چون در داخل این  مجموعه قرار داریم. ولی کسانی که از دور مسئله اربعین را پیگیری می کنند، می بینند که چه اتفاق عظیمی در حال رخ دادن است. پس مراقب باشیم حجاب عادت ما را کور نکند و تلاش کنیم این مسئله را به سایر مردم منتقل کنیم. ندای «لبیک یا مهدی» یعنی ظهور این را از خود بپرسیم که وقتی به عشق امام حسین (علیه السلام) تجمع می کنیم، آیا حاضر هستیم برای حسین زمانه خود جمع شویم و کاری بکنیم! اگر می گوئیم «لبیک یا حسین» «لبیک یا ابوالفضل» آیا می توانیم «لبیک یا مهدی» هم بگوئیم. اگر حاضر شویم و سرمایه گذاری کنیم، تمام موانع ظهور حضر برداشته می شود. لذا حادثه اربعین از این جهت مبارک است که آهسته آهسته پرده ی غربت را از چهره غیبت امام زمان بر می دارد. اما هنوز راه زیادی مانده است تا حضرت از تنهائی، غربت، طرد شدگی و آوارگی در بیاید. باید تمام لبیک های ما تبدیل به «لبیک یا مهدی» شود. اگر چنین اتفاقی در اربعین بیفتد، آن وقت است که می توان گفت موانع ظهور رفع شده است. اکنون روشن شد که رمز ظهور اربعین است. پس بیائید برای هر چه زودتر برطرف شدن موانع ظهور، قدمی بر داریم و ایشان را از غربت و تنهائی در بیاوریم. مراقب باشیم سینه زنی و عزاداری برای حسین سال 61 هجری، ما را از حسین زمان خودمان غافل نکند.

زندگی امام حسین این ویژگی را دارد که حیات طیبه و همه جلوه های حیات زندگی را متبلور می کند و هرکس به آن علاقمند شد، از هر سبک زندگی به جز سبک زندگی امام حسینی و خانواده آسمانی­ متنفر می ­شود. بنابراین، مومن باید قیمت خودش را بداند. مومن دوست ندارد سبک زندگی غیر از سبک زندگی امام حسین (علیه السلام) انتخاب کند. در قاعده عشق و جنون، هدیه دادن به یکدیگر، نشانه ی دوست داشتن و علاقه است که باید توام با راستی و صداقت باشد. کسی که در دنیا معیت و همراهی با خانواده آسمانی و اصلی خودش ندارد، در آخرت نمی تواند با آنها باشد. پس باید معیت را در این دنیا کسب کنیم. لذا انسان مؤمن در زیارت عاشورا از خدا چنین طلب کرده و زمزمه می کند: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ مَحْیاىَ مَحْیا مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ مَماتى مَماتَ محمّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ=خدایا زندگی و مردن مرا مثل زندگی ومردن محمد وآل محمد قرار بده».  این زمزمه آرام آرام در لحظه های زندگی و محیایش جاری می شود. این مربوط به دل عاشقی است که سنخیت با اهل بیت دارد و چون به آنها عشق دارد، سبکی زندگی آنان را انتخاب می کند. در مباحث انسان شناسی گفتیم که «قیمت هر انسانی در گرو انتخاب های اوست و رشد هر انسانی، براساس انتخاب های او شکل می گیرد. پس مجموعه انتخاب‌های هر فرد، سبک زندگی خاصی را برای او رقم می‌‏زنند. انتخاب هایی که انسان در لباس، غذا، همسر، رشته تحصیلی، محل زندگی و چیزهای دیگر دارد، همه نشان دهنده سنخیت و شباهت او به همان انتخاب هاست. یکی از عوامل موثر در انتخاب‌های انسان، نوع «غذا»یی است که می خورد. این که انسان در انتخاب هایش به کدام سمت می رود و چه چیزی را انتخاب می کند، بسته به غلبه نوع غذاهایی است که قبلاْ استفاده کرده است. اثر خوراک های انسان در انتخاب هایش یکسان نیست و هر نوع غذایی اثر مربوط به خود را برجای می گذارد. گاهی انتخاب انسان حسی است؛ مثل زیاده روی در مصرف غذا، گاهی گیاهی، گاهی خیالی و گاهی عقلی است. اما مهمترین انتخاب، انتخاب فوق عقلی و انسانی است. انسان همیشه در کشمکش بین این ۵ گزینه در می ماند که کدامش را انتخاب کند. بنابراین، هر چه خوراک بخش«فوق عقلی» انسان بیشتر باشد، روح انسانی قوی تری پیدا می کند. انسان در لحظه به لحظه ی زندگیش، انتخاب هایی می کند که سعادت یا شقاوت خود را رقم می زند. یعنی شانس و اتفاقی درکار نیست. اما این که انسان چه سبکی از زندگی را انتخاب کند، بستگی به این دارد که مثلا در غذا خوردن، نفس او چه نوع خوارک هایی را دریافت کرده است. بر این اساس، غذاها نقشی تعیین‏‌کننده ای در ساختار سبک زندگی انسان دارد. اینکه پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: «امت من بصورت ده نوع حیوان محشور می شود»، نشان دهنده آن است که همه نمی توانند انتخاب های انسانی کنند. هرچندکه مسلمان هستند، اما گرایش و کشش آنها به سمت کمالات انسانی نیست.    

اگر بحث عزاداری و محرم برای مردم به خصوص جوانان ما خوب تبیین شود، قطعاً در برابر آسیب های فردی، اجتماعی، شبیخون فرهنگی دشمن از ایمنی بالایی بهره مند می شوند. دشمن به خاطر زخم زیادی که از انقلاب و مردم ما خورده، درهایی از شرّ و پلیدی به روی مردم باز کرده است. بعضی ای این درها شامل مواد مخدر، حجاب، روابط دختر و پسر و مواد روان گردان، فیلم های مبتذل و موضوعاتی است که امروز جوانان و مدارس ما را درگیر کرده است. طبق آماری که آموزش و پرورش اعلام کرده، رشد اعتیاد در طول یک سال، صد در صد بوده است. اگر مسائل دینی از جمله همین مسأله محرم، صفر و ماه مبارک  برای جوانان خوب تبیین شود، درهای شر به روی آنان بسته می شوند. یعنی کافی است، ما روی همین بخش هزینه کنیم. اگر چنین شود، دشمنان هر چقدر هزینه کنند، نتیجه ای نمی گیرند؛ یعنی در مدارس، در مقاطع مختلف تحصیلی، فرزندان و جوانان را با فرهنگ امام حسین ع و عاشورا آشنا کنیم تا با این فرهنگ انس بگیرند، در این صورت برای آلوده نشدن به مفاسد مختلف، احتیاج به مبارزه و هزینه کردن ندارند، بلکه ذاتاً فساد را قبول نمی کنند. گاهی یک فرد باید خیلی به خودش غلبه کند تا حجاب را رعایت کند؛ عفت داشته باشد؛ از فواحش باطنی خودداری کند؛ سراغ مواد مخدر و مواد روان گردان نرود؛ به فیلم های مبتذل نگاه نکند؛ اما زمانی یک نفر به آسانی از این مفاسد می گذرد، چون در وجودش زیبایی ها و فرهنگی برگرفته از فرهنگ زیبای عاشورا ایجاد شده، فرهنگی که از ذلت و آلودگی و معصیت ابا دارد. دو فرهنگ «مهدویت» و «عاشورا» شاه کلیدند، راه میان بری هستند که با هزینه ی کم آثار ماندگاری را ایجاد می کنند. یکی از مسئولینی که کارش مبارزه با فرهنگ جمهوری اسلامی است، در مقاله ای می گوید: «ما باید دو چیز را در جمهوری اسلامی هدف قرار دهیم، یکی فرهنگ عاشورا و دیگری فرهنگ مهدویت». جالب این است، آنها هم به این مسأله پی برده اند که «فرهنگ عاشورا» به ما قدرت خاص و «فرهنگ مهدویت» امید و نشاط می دهد. مثلاً ممکن است ما روی موضوع نماز یا حجاب یا موضوع دیگری که جزء ارزش های ما هستند، سرمایه گذاری کنیم، هر یک از آنها با تمام اهمیتی که دارند یک موضوعند؛ اما فرهنگ «عاشورا» و «مهدویت» همه چیز است و همه چیز را در خود دارد. مسئولین فرهنگی و مربیان و معلمان آموزش و پرورش به عنوان کسانی که خداوند سرپرستی تعداد زیادی از ایتام فرهنگی و معنوی آل محمد ع را به آنها سپرده، به معنای حقیقی پدران و مادران این ایتام هستند. زیرا تأثیری که این مربیان و معلمان روی کودکان و جوانان دارند، خیلی قویتر از تأثیری است که والدین شان روی آنها می گذارد. به فرموده ی قرآن: « وَ مَنْ أَحْیَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا = و هر كس انسانی را از مرگ رهائی بخشد چنان است كه گوئی همه مردم را زنده كرده است» (مائده/32). اگر در آموزش و پرورش ما یک «انسان» تربیت شود، به معنی نجات و حیات همه انسان هاست. گاهی پیامبر ص تا طائف می رفت تا بتواند یک نفر را مسلمان کند، آن هم با کتک زیادی که می خورد؛ می گفت: می ارزد، حتی اگر یک نفر هدایت شود. نوح 950 سال تبلیغ کرد، اما فقط حدود 70  نفر به او ایمان آوردند. میدانی که خداوند در اختیار معلمان و مربیان گذاشته، خیلی وسیع است. جوانانی که به وسیله این معلمان با فرهنگ عاشورا آشنا می شوند، این جوانان در آخرت جزء شئون نفس آنها می شوند. فرمایش صریح معصوم است که آنها به عنوان یک فرد محشور نشده، بلکه به تعداد بچه هایی که زیر دست شان پرورش یافته اند، محشور می شوند و روز قیامت قدرت شفاعت پیدا می کنند. چون اصل شفاعت در دنیاست و در آخرت فقط نتیجه کارها نشان داده می شود.   برگرفته از مبحث عزاداری حقیقی جلسه دوم