بحث آماری دلایل مرگ و میر یک جامعه از دیرباز برای مسئولان سلامت کشور و عموم مردم قابل توجه بوده است. در اینفوگرافی ذیل به آمارهایی از ایران و جهان به تفکیک انواع بیماری ها که منجر به مرگ می شود و همچنین آمار رفتارهای نامناسب زندگی و عوامل متفرقه که منجر به فوت افراد در ایران و جهان می شود، پرداخته شده است. برای مشاهده در اندازه اصلی روی عکس کلیک نمایید.

عناوین مورد بحث در این جلسه: * مهمانی که خدا  برگزار می کند باید در آن انس، رابطه دوستی، معرفت و نورانیت نصیب ما شود. * آنقدر عزیز و مهم هستیم که اجازه نمی دهیم غیر از خدا کسی برایمان آئین و سبک زندگی انتخاب کند. * دلیل اینکه با آمدن ماه رمضان ناراحت هستیم چون نفس‌ مان در تقابل با این ماه است و اساساً فلسفه مهمانی را درک نکردیم. * مهمانی خدا از جنس خود اوست، بنابراین باید بعنوان بنده ی خالص وارد این مهمانی شویم. * وقتی اسوه  و الگویمان را مشخص می کنیم به همان رنگ درمیایم؛ هر کسی که باشد. * باطن انسان به کمتر از رنگ الهی راضی نیست، درغیر این صورت احساس محرومیت می کند. * انسان زمانی احساس آرامش و خوشبختی دارد که به رنگ خدا باشد. دراینجاست که انسان قدرتمند می شود و کمتر از آن حسرت می آورد. * اگر کسی به عظمت و درک درستی از ماه رمضان برسد خودش را برای آن آماده می کند و حتما در کارهایش تجدیدنظر می کند. * فقط با معصوم می توانیم به الله برسیم.   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۷2 «خانواده آسمانی » مورخ ۹۴/۰۳/۲8 ، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: رمضان؛ ماه انس با الله می‌دانیم که ماه رمضان، ماه ضیافت الله (مهمانی خداوند) است. هر مهمانی، محتوا و بار مخصوص به خود را دارد، و بسته به نوع رابطه هر کس با میزبان، شرایط پذیرایی متفاوت است. در بخش‌های پایینی، غالباً مهمانی‌ها در حیطه خوردنی‌ها، نوشیدنی‌ها و دیدنی‌ها و یا در نهایت کسب معلومات تعریف می‌شود. اما در مهمانی‌های فوق عقلانی که از جنس خداست، آنچه که نصیب انسان می‌شود، محبت خداوند، عشق او، نورانیت و معرفت و ... است. البته به شرطی که راه حضور نور را در درون خود نبسته باشیم. کسانی که اساساً از حضور در ضیافت رمضان خوشحال نیستند و با بی‌میلی تن به انجام عبادات می‌سپارند، از آن دسته انسان‌هایی هستند که بخش‌های پایینی وجودشان، بر بخش فوق عقلانی غلبه داشته و توان درک لذت‌های فوق عقلانی را از آنان سلب نموده‌اند. اساساً این گروه، بهره‌ای از این مهمانی، جز گرسنگی و تشنگی نخواهند برد. چرا که اصلِ مهمانی، ملاقاتِ مهمان و میزبان همراه با ردّ و بدل شدن عواطف، احساسات، محبت و انس است. خداوند، در این مهمانی از بخش انسانی ما دعوت نموده است، و حضور چهار بخش دیگر وجودیِ ما را در این مهمانی حرام کرده است. ما باید به عنوان یک عبد، یا یک انسان و یک عاشق در این مهمانی حضور پیدا کنیم، و از به همراه آوردن هر کدام از شئونات حسی، خیالی، وهمی و عقلی‌مان در گروه کاملاً خودداری کنیم. همانگونه که ما از زمانی قبل برای حضور در هر مهمانی آماده می‌شویم، خداوند برای حضور در مهمانی خود نیز، از ما خواسته است تا قبل از ماه رمضان، این آمادگی را در نفس خویش ایجاد نماییم: آمادگیِ رها نمودن بخش‌های پایینی و حضورِ مطلق بخش انسانی است. اما اغلب انسان‌ها به سبب درگیر شدن و یا درگیر ماندن در مشغله‌های بخش‌های پایینی تا قبل از آغاز رمضان، اساساً توان حضور صحیح در این مهمانی را ندارند، لذا نه انسی، نه محبتی، نه خلوتی و نه پروازی تا آغوش خدا، برایشان در مهمانی حاصل نخواهد شد. لذا می‌توان گفت اساساً میان این دسته از مهمانان و میزبان هیچ عاطفه و محبتی رد و بدل نمی‌گردد و گویی هیچ ضیافتی رخ نداده است. ماه‌های رجب و شعبان، تنها برای آماده شدن بخش انسانی ما، برای حضور در این مهمانی طراحی شده‌اند، کسانی که از این ماه‌ها برای آراستن و پیراستنِ بخش انسانی خود استفاده نمی‌کنند، اساساً دریافتِ خوب و نتیجه رضایت‌بخشی از این مهمانی نخواهند داشت. روایت بی‌نظیر حضرت امیر در توصیف اسلام امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «ثُمَّ إِنَّ هذَا الْإِسْلَامَ دِینُ اللَّهِ الَّذِی اصْطَفَاهُ لِنَفْسِهِ وَاصْطَنَعَهُ عَلى عَیْنِهِ، وَأَصْفَاهُ خِیْرَةَ خَلْقِهِ ، وَأَقَامَ دَعَائِمَهُ عَلَى مَحَبَّتِهِ..؛ و اما دین اسلام، دینی است که خداوند، آن را برای خود خالص گردانیده است و آن را در برابر چشمان خودش رشد داده است، و بهترین مخلوق خود را برای تبلیغ این دین برگزید. و این دین را بر پایه محبت خودش استوار کرد». اسلام، آئین ربوبیت الله اسلام، دینِ ربوبیت الهی است، کسی که شان خود را آنقدر عظیم می‌داند که جز الله، هیچ مربی دیگری را برای رشد و حرکت خود، نپذیرد، مفتخر به پذیرش اسلام می‌گردد. چنینی کسی سبک زندگی خود را جز از الله دریافت نمی‌کند. و اساساً تمام زندگی خود را برای شبیه شدن به الله، و در راه اصطلاح «به رنگ خدا درآمدن» تنظیم می‌کند. باطن انسان، تحت مربیگری الله، به رنگ الله درآمده، مثلِ خداوند شده و اینجاست که به آرامش می‌رسد. و اسلام، راه و رسمِ شبیه شدن به الله است. به این پیام عاشقانه خدا در قرآن توجه کنید؛ « قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْكُمُ اللّهُ...؛ بگو، اگر خداوند را دوست دارید، از من اطاعت کنید، تا خداوند نیز شما را دوست بدارد». رسیدن به محبت خداوند، در گروی پیروی از رسولِ دین اسلام است. و خداوند به افتخار انسان، کاملترین مخلوق خودش را برای راهبری انسان در سایه اسلام انتخاب نموده است. حضور در هر باشگاهی، مستلزم رعایت قوانین و مقررات اتساد آن باشگاه است. و حضور موفق در باشگاه انسان ساز دنیا نیز، مستلزم پیروی از الله و نمایندگان او در زمین است. بدون پیروی از متخصص معصوم، اساساً دین داری معنایی ندارد. ستون اسلام، محبت خداوند است، به همین دلیل شعار اصلی اسلام، لا اله الا الله است و اساساً هیچ ذکری عظیم‌تر از لااله الا الله در هیچ دینی وجود ندارد. عشق و محبت الهی، همه چیز را به شادی و آرامش تبدیل می‌کند، تمام سختی‌ها، فقدان‌ها، مشکلات و... برای یک انسان عاشق، همه چیز زیباست، زیرا او جام اکسیر اعظم را سرکشیده است، جام عشق الله را.... . تنها انسان عاشق است که از گرسنگی روزه لذت می‌برد، سختی‌های جهاد را به جان می‌خرد، از سحر و بیداری و عشق بازی با الله لذت می‌برد، از حجاب و روزه و ... اوج می‌گیرد... او تنها به عشق خداوند، همه ارکان دین را با آغوش باز می‌پذیرد. عشق، ره صدساله را آنقدر کوتاه می‌کند که گاه در یک شب می‌توان به مقصد رسید. عشق، انسان را به پیروی وا می‌دارد، تا جایی که خود عاشق، دیگر معشوقه خدا می‌شود، و خداوند او را در نزد خود، اهل آسمان و اهل زمین محبوب می‌دارد. این است داستان تمام خلقت. اگر انسان نتواند به جایی برسد که محبوبِ خداوند شود، تمام زندگی‌اش بیهوده سپری شده است. آیا واقعاً نگران رابطه عاشقی‌مان با خدا هستیم؟ آیا برای رفع موانع عاشقی‌مان دست به دامان اهل بیت شده‌ایم؟ آیا دغدغه ما، ارتباط و مأنوس شدن‌مان با قرآن هست؟ آیا از اینکه نمی‌توانیم به بزم آسمانیان راه پیدا کنیم، غمزده و نگران هستیم؟ دین، همان عشق است، و عشق همان دین ... امیرالمؤمنین علی «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «اذا أکرم الله عبداً، شغَلهُ بمحبّته» وقتی خداوند می‌خواهد بنده‌ای را گرامی بدارد، او را به عشق خودش، مشغول می‌کند. رمز این عبارت را تنها انسان‌های زیرک می‌فهمند. عشق، موضوعِ اصلی زندگی چنین انسان‌هایی است. برای چنین کسانی، دینداری، راه رسیدن به کمال نیست، بلکه دین‌داری برای آنها خود عشق‌بازی است، آنها برای عشق‌بازی و خلوت با الله، دائماً دنبال راهی، گوشه‌ای، سحری، خلوتی، حرمی و ... می‌گردند. کسانی که اساساً، عشق به الله برایشان دغدغه نیست، یعنی بخش انسانی‌شان متوقف و تعطیل شده است. مراقب باشیم معشوق‌های پایینی، ما را از حقیقت عشق‌ باز ندارد. (درس، فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی، خانواده، فرزند، شغل و ...) اگر انسان را از الله باز دارد، شأنی از شئونات دنیاست که انسان را از حرکت باز داشته است.   مطالب بیشتر: پای درس استاد مجموعه سخنرانی های استاد محمد شجاعی مجموعه کتابهای استاد محمد شجاعی   والحمدلله رب العالمین 

عناوین مورد بحث در این جلسه: * حل شدن در مسائل زندگی و بی مهری به مسائل ظهور، قساوت قلب می آورد . * بسیار خطرناک است که کسی دغدغه های دنیاییش او را از امام زمانش غافل کند. * کسی که ایام بر او بگذرد و یاد امام زمانش نیفتد دچار فاجعه ی بزرگ و خطرناکی به نام غفلت است. * نجات و رستگاری انسان در گروی ارتباط با امام زمان (علیه السلام) است. * انسان باید سبک زندگی و روابط اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و خانوادگی خود را طوری تنظیم کند که از بودن در چادر حضرت محروم نشود .   به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه ۳۶1 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹۴/۰۲/۱۰ برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید:   در جلسه گذشته از نبی اکرم (صلی‌الله علیه و آله و سلم) روایتی بیان شد که فرمودند؛ «أَرْبَعَةٌ أَنَا لَهُمْ‏ شَفِیعٌ‏ یَوْمَ الْقِیَامَةِ- الْمُکْرِمُ لِذُرِّیَّتِی وَ الْقَاضِی لَهُمْ حَوَائِجَهُمْ- وَ السَّاعِی لَهُمْ فِی أُمُورِهِمْ عِنْدَ مَا اضْطُرُّوا إِلَیْهِ- وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ‏» من چهار کس را شفاعت می‌کنم؛ 1 ـ «الْمُکْرِمُ لِذُرِّیَّتِی؛ کسی که خانواده مرا اکرام کند و احترام بگذارد». کریم یعنی کسی که عطا می‌کند بدون این‌که طرف مقابلش استحقاق داشته باشد. «یا مَنْ یُعْطی مَنْ لَمْ یَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ یَعْرِفْهُ» 2 ـ «وَ الْقَاضِی لَهُمْ حَوَائِجَهُمْ؛ کسی که نیاز ذریه مرا برآورده کند. امام حسن «علیه‌السلام» در اعتکاف بودند و نیازمندی خدمت ایشان رسیدند و حضرت فرمودند: من چیزی ندارم که قرض تو را بدهم و در همین حین از اعتکاف خارج شدند و فرمودند: پدرم از جدم رسول خدا نقل کردند: کسی که حاجت نیازمند و برادر مؤمنی را ادا کند، خداوند 9000 سال عبادت برای او می‌نویسد. همچنین در روایت آمده که از خدا می خواهیم ما را از کسانی قرار بده که به قضاء حاجت امام زمان «علیه‌السلام» توجه دارند. بالاترین کسی که ما را به کمک خودش فرا می‌خواند، امام زمان «علیه‌السلام» است. کسی که نسبت به مسائل نهضت امام زمان «علیه‌السلام» بی‌خیال است، دچار قساوت قلب شده است. امام زمان «علیه‌السلام» سیدالسادات است و ما باید به‌عنوان فرزندانشان نسبت به ایشان رحم و عاطفه داشته باشیم. آن‌قدر دلتنگ شویم که بی‌تاب و گریان شویم. قطعا اوضاع حضرت، از فقیرترین فرزندانشان بهتر نیست و در سختی زندگی می‌کنند. آیا تنهایی و آوارگی حضرت برای ما عذاب‌آور هست یا خیر! این خیلی خطرناک است که کسی دغدغه‌های مسائل دنیایی‌اش برایش مهم‌تر از فریادخواهی امام زمانش باشد و از دلتنگی و دلسوزی و دعای مضطرانه برای حضرت غافل شود. این شخص در نزد همه‌ی وجدان‌های بیدار، محکوم است. غفلت از حضرت یعنی غفلت از کسی که نجات و رستگاری ما نزد اوست. و این ظلمت وحشتناکی است. از این رو، ما باید سبک زندگی، شغل و روابط سیاسی اجتماعی، خانوادگی و فرهنگی‌مان را طوری تنظیم کنیم که ما را از رفتن به چادر حضرت بازدارد. آیا ما جزء کسانی هستیم که به امام زمان مان توجه داریم یا غافل و دور از حضرت هستیم؟ آیا سبک زندگی ما طوری تنظیم شده است که برطرف‌کننده موانع ظهور حضرت باشد؟ چقدر خوب است که امام زمان به ما امید داشته باشد و از ما راضی باشد. ما باید خودمان و نفسمان درگیر مسائل امام زمان «علیه‌السلام» باشد. باید خودمان جزء مجاهدین، مبارزین و کسانی که برای حضرت دل می‌سوزانند و وقت می‌گذارند باشیم. پول قسمتی از کار است و وظیفه داریم که هرقدر می‌توانیم برای برطرف کردن موانع ظهور پدر آسمانیمان خرج کنیم. امام زمان «علیه‌السلام» در کجای زندگی ما قرار دارد؟ آیا انتخاب‌ها، ارتباطات، رفتارها و افکارمان مطابق میل امام زمان «علیه‌السلام» می‌باشد؟ کدام کارهای ما رنگ مهدوی دارد؟ مهم‌ترین مسئله ما در قیامت، جوابگویی به وظایفی است که در قبال امام زمان «علیه‌السلام» داشته‌ایم. آیا تولید کننده هستیم یا مصرف کننده؟ بار هستیم یا یار؟ وقتی عشق بیاید، انسان در هر شرایط سنی، شغلی و تحصیلی می‌تواند کمک کند. 3 ـ «وَ السَّاعِی لَهُمْ فِی أُمُورِهِمْ عِنْدَ مَا اضْطُرُّوا إِلَیْهِ؛ آن‌جا که یک عالم، یا یک امامزاده یا یک ولی خدا در زندگی‌هایشان مضطر شدند، برای رفع اضطرارشان تلاش کند.   قرآن فرمودند: «إِنَّمَا یَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیَوْمِ الآخِرِ؛ فقط کسانی به عمران و آبادانی مساجد و مشاهد شریفه اقدام می‌کنند که واقعاً به خدا و روز قیامت ایمان آورده باشد. این شخص ترجیح می‌دهد که خانه‌اش خراب باشد ولی امامزاده یا مساجد بهترین وضعیت را داشته باشد. چون با خانواده آسمانی‌اش ارتباط دارد مسجد برایش خیلی مهم‌تر از خانه خودش است. ما نباید طوری زندگی کنیم که خودمان و خانواده‌مان در اوج رفاه باشد ولی جریان نهضت امام زمان «علیه‌السلام» به پول و امکانات و آبروی ما احتیاج داشته باشد. امام باقر «علیه‌السلام» فرمودند: مصداق اتمِّ «مضطر»، امام زمان (علیه‌السلام) است. هیچ‌کس نیست که به ما بگوید من چیزی ندارم که فدای امام زمانم کنم. خداوند این‌قدر به ما نعمت داده که بتوانیم این نعمت‌ها را به حضرت هدیه کنیم. در حالی‌که حضرت هیچ نیازی به این‌ها ندارد. درست است که ایشان غریب و تنها و مضطر هستند ولی به‌خاطر ما در این‌ شرایط قرار دارند. حضرت فرمودند: اگر ما به شما طلب نیاز می‌کنیم به خاطر خود شماست، نه به‌خاطر خودمان. در فرمایشات معصوم داریم: «نَحْنُ صَنائِعُ رَبِّنا، وَ الْخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعِنا؛ ما ساخته خداییم، مستقیما به دست خود خدا ساخته شدیم و خلق ساخته روح ما هستند. مردم از نفس و روح اهل بیت خلق شدند. اظهار نیاز اهل‌بیت مثل اظهار نیاز خداست که فرمودند: «مَنْ ذَا الَّذِی یُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَیُضاعِفَهُ لَهُ» یا « إِن تَنصُرُواْ اللَّهَ یَنصُرْكُمْ» وقتی می‌فرماید: به خدا قرض دهید بلافاصله می‌فرماید: 700 برابر به شما جزا می‌دهم. وقتی می‌گوید: بیایید خدا را کمک کنید، بلافاصله می‌گوید: خدا به شما کمک می‌کند. خداوند اظهار نیاز می‌کند تا ما را رشد دهد. امام زمان «علیه‌السلام‌» فرمودند: «کسی که کوچک‌ترین ذره‌ای خمس در مالش باشد، خداوند او را لعنت می‌کند». از سهم خمس باید به سادات فقیر رسیدگی کنیم. کسی که سال خمسی ندارد، دارد در حق امام زمان و سادات جنایت می‌کند. کسی که مازاد مصرف خودش و دون شأن خودش هزینه می‌کند باید خمس پرداخت کند. 4 ـ «وَ الْمُحِبُّ لَهُمْ بِقَلْبِهِ وَ لِسَانِهِ‏؛ کسی که حقیقتاً فرزندان مرا با قلبش دوست دارد و این دوست داشتن را به زبان اظهار می‌کند».  مثل صلواتی که در آن عشق و اظهار علاقه است. هزینه کردن برای خانواده آسمانی فرصت عشق‌بازی است. متأسفانه ما این فرصت‌ها را یک به یک با بی‌رغبتی و کم محبتی از دست می‌دهیم. در زیارت امام حسین «علیه‌السلام» داریم؛ «فِی مَقَادِیرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَیْكُمْ؛ تقدیرهای الهی در کارهایش بر شما نازل می‌شود و از بیوت شما به همه جا می‌رسد». امام واسطه رزق و فیض همه موجودات است. کسی که به محبّت بیفتد در طول شبانه‌روز چیزی به اسم غم و غصه و معطلی وجود ندارد. یعنی پرده‌ها کنار می‌رود و می‌بیند که همیشه خانواده آسمانی کنارش هستند. امام زمان «علیه‌السلام» فرمودند: «أنا غَیْرُ مُهْمِلینَ لِمُراعاتِكُمْ، وَ لاناسینَ لِذِكْرِكُمْ؛ ما از مراعات شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از یاد خودمان نمی‌بریم». همیشه و هر لحظه به یاد شما هستیم. ما به‌ خاطرشما غصه می‌خوریم، مریض می‌شویم. با گریه‌های شما گریه می‌کنیم. خداوند در قرآن فرمودند: «وَ كُلَّ شَیْءٍ أحْصَیْنَاهُ فِی إِمَامٍ مُبِینٍ»؛ ما همه چیز را به امام سپردیم. اداره همه چیز دست اوست. هر وقت با کسانی که مخالف ما هستند روبه‌رو شدید سوره قدر را برایشان بخوانید و سؤال کنید که «ملائکه و روح» در آیه «تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِم مِّن كُلِّ أَمْرٍ» درکجا نازل شده است. قطعاً به فرمایش قرآن «کل أمر» را پیش صاحب امر می‌برند. ما چنین پدر مهربانی داریم که بین ما غریب و آواره و تنهاست. اما از بس مشغول شئونات پایینی هستیم، کودک عزیز روان ما دارد از دست ما می‌میرد و روز به روز ضعیف می‌شود.    

ما به عنوان شیعه منتظر در دوران غیبت، باید به این باور رسیده باشیم که امام مهدی(عجل الله تعالی فرجه)، با وجود غیبت ظاهری، امام، حیّ و حاضر و ناظر و شاهد بر اعمال ماست و آن حضرت یک تکالیفی از ما می‌خواهد که باید به آنها عمل کنیم. امام غایب ما، امام مهدی (علیه السلام)، حجت خدا و منجی موعود است.    سبک زندگی انسان منتظر از سایرین متمایز است. زمینه سازی برای ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) هویت خاصی به دیدگاه ها و گرایش ها و رفتارهای فرد مسلمان می دهد. یعنی اگر در نظر بگیریم که سبک زندگی یک فرد منطبق بر آموزه- های اسلام است، این دیدگاه شیعی درباره حضرت حجت (عجل الله تعالی فرجه) و زمینه سازی برای ظهور ایشان مانند نخ تسبیحی همه اجزای زندگی مومنانه آن فرد را به هم متصل می کند و به آن جهت می دهد. در این نوشتار به بررسی کلی درباره سبک زندگی زمینه ساز ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) می پردازیم.   مفهوم سبک زندگی منتظرانه  سبک زندگی مجموعه ای از عملکردهاست که بر اساس بینش ما به زندگی شکل می گیرد و فرد با بهره‌گیری از آنها، افزون بر رفع نیازهای جاری خود، روایت خاصی از هویت شخصی خود را در برابر دیگران، مجسم می‌سازد. و در واقع از این نظر میان قشرهای گوناگون اجتماعی، تمایز به وجود می‌آورد. یکی از صاحب نظران بر اساس دیدگاه رهبر معظم انقلاب در تعریف سبک زندگی می گوید(١): سبک زندگی، مجموعه‏ای نظام‏مند از فعالیت‌هاست که از بینش‌ها، گرایش‌ها و کنش‌های اشخاص بر می‌خیزد و به همین مناسبت، مقام معظم رهبری تأکید می‏کند که «رفتار اجتماعی و سبک زندگی، تابع تفسیر ما از زندگی است. هدف زندگی چیست؟ هر هدفی که ما برای زندگی معین کنیم، به طور طبیعی، متناسب با خودش، یک سبک زندگی برای ما به همراه دارد» به این ترتیب اگر زمینه سازی برای ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) در اولویت اهداف زندگی انسان مسلمان شیعه مذهب قرار گیرد و با علم و معرفت نیز همراه باشد، علایق، گرایش ها و عملکرد فرد را تحت تاثیر قرار می دهد. در واقع  این هدف مقدس، اهداف جزئی تر زندگی را دوباره تعریف می کند و بر این اساس سبک خاصی از زندگی شکل می گیرد.   سبک زندگی زمینه سازانه انتظار  بر تمام مسئولیت های دینی سایه می افکند و آن را در نسبتی خاص با امام زمان (علیه السلام) قرار می دهد. در واقع سبک زندگی انسان منتظر، بر اساس تکالیف دینی تعریف شده است، با این تفاوت که نیت ما را در انجام اعمال دینی تغییر می دهد و تکامل می بخشد. پس شاخصه و مولفه اصلی فرهنگ انتظار همه آن تکالیفی است که در تعالیم دینی آمده است و هیچ تغییری در وظایف و تکالیفمان به وجود نمی‏آید و تنها وظیفه ما سخت‏تر شده است و از آن طرف فضیلت‏های ما هم برتر شده است و به همین جهت، مردم زمان غیبت، اگر به وظایف خود عمل کنند، برترین مردم در تمام دوران هستند. بر اساس روایات: اگر روزى هیچ کس از اولاد امام حسین (علیه السلام) را نبینید، از خداوند استعانت طلبید و به طریقه‏ و سنتی که عمل می‌کردید، توجه نموده از آن پیروى نمائید...(3) بنابراین فرهنگ انتظار، همان تمامیت اسلام ناب محمدی است که در دوران غیبت به طور خاص، با انتظار امامی که غایب است، خودش را نشان می دهد. در واقع فرد منتظر تکالیف دینی را با این نیت انجام می دهد که در دوران غیبت نیز از امام خویش اطاعت کند و به تبع آن ظرفیت ولایت پذیری را در خود بالا ببرد و زمینه ظهور ایشان را فراهم کند. در این زمینه همچنین گفته شده است: ما به عنوان شیعه منتظر در دوران غیبت، باید به این باور رسیده باشیم که امام مهدی(عجل الله تعالی فرجه)، با وجود غیبت ظاهری، امام، حیّ و حاضر و ناظر و شاهد بر اعمال ماست و آن حضرت یک تکالیفی از ما می‌خواهد که باید به آنها عمل کنیم. امام غایب ما، امام مهدی (علیه السلام)، حجت خدا و منجی موعود است. امام به عنوان حجت الهی، معیار و شاخص است و ما وظایفی نسبت به آن حضرت بر عهده داریم. بقیه حجت‌های الهی، معمولاً در جامعه خودشان حاضر بودند؛ اما این امام، این ویژگی را دارد که غایب است و با وجود غیبتش، مردم موظف به اطاعتش شده‌اند و معیار سنجش عملکرد افراد در دوران غیبت نیز اطاعت از امام است؛ یعنی مردم در دوران غیبت، با وجود غیبت ظاهری امام، باید حرمت امامشان را پاس بدارند و مطیع او باشند.(4)   جهت بخشی نگاه منتظرانه به سبک زندگی  بنابراین اگر انتظار را به معنای دست روی دست گذاشتن و صرفا چشم به راه آینده بودن تعریف نکنیم و آن را به نوعی تلاش جهت زمینه سازی برای ظهور بدانیم، نگاه منتظرانه از دو دیدگاه به سبک زندگی ما جهت می بخشد؛ یکی از این نظر که انسان همان گونه که در برابر حجت های آشکار الهی تکلیف دارد، در مقابل امام غایب هم مکلف به اطاعت است و دیگر از آن جهت که باید خودش و جامعه را برای پذیرش حضور و ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) آماده کند وگرنه غفلت از این مهم ظهور ایشان را به تاخیر می اندازد. در واقع همین دو نیت در سبک زندگی اسلامی ما نفوذ می کند و آن را تکامل می بخشد. کسی که به تکالیف دینی تنها از آن جهت می نگرد که در دین به رعایت آن دستور داده شده است، با کسی که وظایف دینی را به مثابه خشت هایی می داند که در هر لحظه بنای رفیع ظهور را تکمیل می کند، این دو نگاه از نظر انگیزشی در یک سطح نیستند. امام صادق (علیه السلام) می فرماید: هر کس که از بودنش در شمار یاران امام قائم شادمان است باید به انتظار باشد و با همین حال انتظار به پرهیز و اخلاق نیکو رفتار کند. پس اگر اجلش فرا رسید و امام قائم پس از مرگ او قیام کرد پاداش او همانند پاداش کسى است که امام قائم را درک کرده باشد پس کوشا باشید و به انتظار بنشینید گوارا باد بر شما اى گروهى که مشمول رحمت خدائید.(5) یعنی عمل همراه با ورع و برخورداری از فضایل اخلاقی، باید رویکردی منتظرانه داشته باشد و کسی که می خواهد از اصحاب امام مهدی (علیه السلام) به شمار آید، باید حتی در ورع و اخلاق پسندیده، به این معنا توجه داشته باشد که اینها در نسبتی خاص با امام زمان (علیه السلام) و برای فراهم شدن زمینه های ظهور است.(6) جزئیاتی از سبک زندگی مهدوی در میان روایات مهدوی یکسری از روایات، جزئیات بیشتری از تربیت و سبک زندگی مهدوی را نشان می دهند. در این بخش به صورت کلی به روایاتی اشاره می کنیم که هر کدام از زاویه ای، ویژگی هایی را که در آمادگی برای ظهور موثرند، روشن می سازند. بدیهی است که این ویژگی ها فرع بر موضوعی است که در فوق درباره سبک زندگی زمینه ساز گفته شد. یعنی درست است که سبک زندگی زمینه ساز بر اساس الگوی کامل دینی است و فراتر از آن تعریف نمی شود.  ولی مواردی وجود دارد که در تعجیل ظهور موثرترند. بی شک این موارد از جهت اولویت بندی در سبک زندگی زمینه ساز سرآمدند. در ذیل برخی از این دسته روایات آمده است: روایاتی که  درباره ویژگی های یاران حضرت مهدی (علیه السلام) از لحاظ زهد، بصیرت، عبادت و ولایت پذیری، شجاعت و... آمده است. روایاتی که درباره ویژگی های دولت و حکومت حضرت پس از ظهور سخن می گوید، بعضا در این روایات درباره ویژگی هایی که افراد پس از ظهور کسب می کنند و یا درباره ویژگی های اجتماعی آن دوران سخن گفته شده است. بر اساس این روایات نیز می توان اولویت های سبک زندگی زمینه ساز را مشخص کرد.(7) همه روایاتی که درباره انتظار و منتظران و همچنین شیعیان در عصر غیبت، توصیه هایی دارد. به عنوان نمونه می توان به پایداری بر دین، خواندن دعاهای خاص، چنگ زدن به محبت اولیای الهی و دوستی با دوستان خدا و دشمنی با دشمنان خدا اشاره کرد. روایاتی که درباره تهیه تیر و رباط و امثال آن توصیه می کنند و همچنین روایاتی درباره گروه یا گروه هایی که برای ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) زمینه سازی می کنند. روشن است که آن چه در فوق گفته شد شامل همه مسئولیت های دینی فرد منتظر، اعم از فردی و اجتماعی می باشد. اصولا بسیاری از روایاتی که در قسمت پایانی به آن اشاره شده است در حوزه مسائل اجتماعی سبک زندگی منتظرانه را مشخص می کند.   پی نوشت: 1) مصاحبه با دکتر ابراهیم شفیعی سروستانی، نشریه معارف. 2) مشرق موعود نصرت الله آیتی ، زمینه سازی ظهور، چیستی، چگونگی. 3) بحار الانوار، ج 51، ص 136: فَإِنْ أَصْبَحْتُمْ یَوْماً لَا تَرَوْنَ مِنْهُمْ أَحَداً فَاسْتَعِینُوا بِاللَّهِ وَ انْظُرُوا السُّنَّةَ الَّتِی کُنْتُمْ عَلَیْهَا فَاتَّبِعُوهَا. 4) ابراهیم شفیعی سروستانی، نشریه معارف. 5) نعمانی، الغیبه، ص 200 : مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحَاسِنِ الْأَخْلَاقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ فَإِنْ مَاتَ وَ قَامَ الْقَائِمُ بَعْدَهُ کَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ أَدْرَکَهُ فَجِدُّوا وَ انْتَظِرُوا هَنِیئاً لَکُمْ أَیَّتُهَا الْعِصَابَةُ الْمَرْحُومَة . 6) نصرت الله آیتی، مشرق موعود. 7) برای مطالعه بیشتر در این زمینه ر.ک: مهدویت و اهداف نظام تربیتی اسلام نویسنده : صالحی،غلامرضا، مجله مشرق موعود.