بحثمان در شرح زیارت جامعه کبیره به موضوع «سَاسَةَ الْعِبَادِ» اختصاص داشت. یعنی سیاست بندگان الهی به عهدۀ معصومین علیهم‌السلام است و معصومین، سیاستمداران اصلی حاکمیت زمین هستند. پس هر کار سیاسی بدون ارتباط با اراده و برنامه‌های معصومین علیهم‌السلام یک شهوت شخصی و یک انحراف است. اگر کسی بخواهد که کار سیاسی‌اش خیانت به خدا و اهل بیت علیهم‌السلام نباشد، باید در راستای فرهنگ، خواست و ارادۀ آن­ها باشد، و گرنه این که کسی عاشق کار سیاسی باشد، حزبی و گروهی و دسته تشکیل بدهد، جناح تشکیل بدهد و در انتخابات شرکت کند و به شورای شهر و مجلس برود، یا رئیس‌جمهور بشود، اینها شهوت‌های شخصی هستند که نه فقط خود آن شخص؛ بلکه حوزۀ مسئولیتی مربوطه را به فساد می‌کشاند، یک جهنم بی‌پایانی می‌گذارد برای کسی که مسئول سیاسی شده و کار سیاسی می‌کند و جز بدبخت کردن انسانها حاصلی ندارد. حالا می­‌خواهیم بیانیه گام دوم مقام معظم رهبری را بخوانیم. ایشان فرمودند: «اینک در آغاز فصل جدیدی از زندگی جمهوری اسلامی، این بندۀ ناچیز مایلم با جوانان عزیزم، نسلی که پا به میدان عمل می‌گذارد تا بخش دیگری از جهاد بزرگ برای ساختن ایران اسلامی بزرگ را آغاز کند، سخن بگویم. سخن اوّل دربارۀ گذشته است. عزیزان! نادانسته‌ها را جز با تجربۀ خود یا گوش سپردن به تجربۀ دیگران نمی‌توان دانست. یکسری چیزها هست ما نمی‌دانیم باید از افراد باتجربه این را سؤال کنیم. بسیاری از آنچه را ما دیده و آزموده‌ایم، نسل شما هنوز نیازموده و ندیده است. ما دیده‌ایم و شما خواهید دید. دهه‌های آینده دهه‌های شما است و شمایید که باید کارآزموده و پُرانگیزه از انقلاب خود حراست کنید و آن را هرچه بیشتر به آرمان بزرگش که ایجاد تمدّن نوین اسلامی و آمادگی برای طلوع خورشید ولایت عظمی (ارواحنافداه) است، نزدیک کنید». ما صدها هزار نفر شهید دادیم، فقط خود شهیدان نبود؛ بلکه پدر و مادرشان خون به جگر شدند. همسرانشان، بچه‌هایشان، خواهر و برادرانشان، خیلی خسارت دادیم. میلیونها انسان در این کشور آسیب جهاد و انقلاب را دیدند. اینها غایت‌ و آرمانشان این بود که مثلاً اینترنت داشته باشیم؟ یا مبل داشته باشیم؟ یا ماشین‌ چنین و چنان داشته باشیم؟ آیا برای اینها ما کشته دادیم؟! برای آرمان انقلاب هم امام همین را فرمودند: ایجاد حکومت جهانی اسلام است. یعنی ایجاد آن حکومت کار ماست. ما باید همه مقدمات آن را ایجاد و کارهایش را انجام بدهیم. یعنی همه مشکلات و موانع ظهور امام زمان علیه‌السلام، را برداریم. در این صورت «ایجاد» صورت می‌گیرد. پس ایجاد حکومت امام زمان علیه‌السلام وظیفه ماست. یعنی روی کره زمین آن را باید تحقق بدهیم. ما باید برای حکومت پدر و امام‌مان و خاندان آسمانی‌مان زمینه‌سازی کنیم. این مأموریت مردم ایران است. این مأموریت خیلی عظمت دارد. باید شکرش را بجا بیاوریم و تلاش بکنیم تا این فاصله‌­ها برای ظهور را از بین ببریم. از تاریخ عبرت بگیریم رهبر معظم انقلاب می­‌فرماید: «برای برداشتن گام‌های استوار در آینده، باید گذشته را درست شناخت و از تجربه‌ها درس گرفت. اگر از این راهبرد غفلت شود، دروغ‌­ها به جای حقیقت خواهند نشست و آینده مورد تهدیدهای ناشناخته قرار خواهد گرفت». کسانی که تاریخ انقلاب را نمی‌دانند، در تله می‌افتند و دشمن آن­ها را فریب می‌دهد. باید برایش وقت بگذارید و بدانید که تاریخچه این انقلاب چه بوده و در آن زمان چه اتفاقاتی افتاده. ما چه دورانی را گذراندیم. تاریخ، احزاب، گروهک‌ها، شخصیت‌ها، همه را ریز و مستند بیان می‌کند. اینها را حتماً برای یادگیریش وقت بگذارید. در جلسه قبل گفته شد که خداوند اراده کرده انقلاب اسلامی پیروز شود و مقدمه ظهور امام زمان علیه‌السلام را ایجاد ‌کند. پس ما نباید آدم‌­های ساده‌ای باشیم. ما نباید سرمان کلاه برود و فریب دشمن را بخوریم. باید مواظب باشیم که چه در انتخابات، چه در روش‌ها و منش‌های سیاسی و چه در سبک زندگی گول نخوریم. این خیلی بد است و برای ما خسارت دارد. الان نزدیک 80% فیلم‌های جهان را دشمنان ما می‌سازند، فیلم‌های سینمایی، سریال‌ها، کارهای رسانه‌ای، بالای 95% اخبار جهان را دشمنان اهل بیت مخابره می‌کنند. قدرت دست اینها است. خبردهی دست اینها است. به دست گرفتن افکار عمومی جهانی دست اینها است. هر طوری بخواهند به ذهن مردم شکل می‌دهند. با چیزهایی که تولید می‌کنند، با اخباری که می‌سازند. کمااینکه شما در طول انقلاب دیدید چه شخصیت‌های مهم و باارزشی تحت تأثیر تبلیغات دشمن منحرف شدند و از قطار انقلاب پیاده شدند و در مقابل انقلاب قرار گرفتند. این اتفاق بی‌بصیرتی، بی‌شناختی، بی‌مطالعه‌بودن، نفهمیدن تاریخ و بی‌اطلاعی از گذشته، این فجایع را به بار آورده است. ممکن است یک آدم مخلص، زحمت‌کش، باتقوا به دلیل نداشتن بصیرت منحرف ‌شود. چون تاریخ را نخوانده و از گذشته آگاهی ندارد. نمی‌داند که 40 سال قبل از آن، چه گذشته که بتواند درست تصمیم بگیرد. ما باید گذشته را یک چراغ برای آینده قرار بدهیم. ما انقلاب‌های بزرگی را داشتیم که بیشتر از انقلاب اسلامی شهید دادند. مثل انقلاب الجزایر. ولی حکومت به دست بی‌خداها افتاد. چون بصیرت نداشتند. دشمنان همیشه انگیزه‌شان برای نابودی ما قوی بوده. ما کسانی داشتیم که از دشمنان ما جاسوسانی را فرستادند در این حوزه علمیه آمدند و طلبه و مجتهد شدند تا راحت‌تر بتوانند به ما ضربه بزنند. آدمی که روح جهاد و روح انقلابی ندارد، از نظر اسلام انسان و مسلمان نیست، یک حیوان تمام معناست. کسی که انقلابی نباشد اصلاً دین ندارد. این نص قرآن است. برای حفظ انقلاب باید مواظب سیاست های دشمن بود من می‌خواهم چند آیه در باره دشمنان اسلام بخوانم تا خصوصیات دشمنان‌تان را بهتر بشناسید. «وَدَّ كَثیرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ لَوْ یَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إیمانِكُمْ كُفَّاراً[1]= بسیاری از اهل کتاب آرزو دارند که شما را از ایمان به کفر برگردانند». بسیاری از اهل کتاب، مثل مسیحیان و یهودیان دوست دارند که شما را به کفر برگردانند»، می‌گوید دوست دارند شما کافر باشید. دوست دارند شما منکر دین‌تان بشوید. از بی‌دینی شما اینها کیف می‌کنند و لذت می‌برند. این روانشناسی دشمن‌ات است باید بشناسی و برایش سرمایه‌گذاری کنی. «وَ لَنْ تَرْضى‏ عَنْكَ الْیَهُودُ وَ لاَ النَّصارى‏ حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللهِ هُوَ الْهُدى‏ وَ لَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْواءَهُمْ بَعْدَ الَّذی جاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ ما لَكَ مِنَ اللهِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا نَصیرٍ[2]= هرگز یهود و نصاری از تو راضی نخواهند شد؛ مگر آنکه پیروی از آیین آنها کنی. بگو: راهی که خدا بنماید، به یقین راه حق تنها همان است. البته اگر از میل و خواهش آنها پیروی کنی، بعد از آنکه طریق حق را دریافتی، دیگر از سوی خدا یار و یاوری نخواهی داشت». یعنی تا قیام قیامت اگر وضعیت همینطوری بماند یهود و نصاری دست از سر شما برنمی‌دارند برای توطئه علیه شما، تا اینکه شما را برگردانند از دین‌تان و به دین خودشان بیاورند. این آیه قرآن است که خدا دارد روانشناسی دشمنانش را می‌گوید. می‌گوید شما گمان نکنید یک زمانی یهود و نصاری دست از سر شما بر می‌دارند و بخواهند کار فرهنگی روی شما نکنند؛ بخواهند فشار اقتصادی، سیاسی، نظامی روی شما نیاورند. اصلاً اینطوری نیست. اگر بتوانند می‌آورند. اگر زورشان برسد این کار را می‌کنند و هیچ­وقت با شما دوست نمی‌شوند. در کشور ما، مسئولین احمق و فاسقی وجود دارند که فکر می‌کنند دشمنان واقعاً دوستشان هستند. مگر می‌شود کسی وارد کار سیاسی بشود و دشمنانش را نشناسد؟ چطور می‌خواهی با آن­ها مبارزه کنی؟ چطور می‌خواهی حریف اینها بشوی؟ اگر تو خواسته‌های نامشروع دشمنانت را تأمین بکنی و پیرو خواسته‌های نامشروع و هوس‌های نامشروع آنها بشوی و مدام به سفارشات و دستورها و هوس‌هایشان گوش بکنی، دیگر نمی‌توانی از قهر خدا در امان باشی. دیگر خدا کمکت نمی‌کند. به پیغمبرش می‌گوید: من خدا دیگر با تو کاری ندارم. پس حرفهایشان را گوش نکن، تابع‌شان نباش، هوس‌هایشان را تمکین نکن و هر دستوری دادند گوش نکن، من کمکتان هستم. ما در این 40 سال دیدیم آنجایی که دشمن را پس زدیم، پیروز شدیم؛ ولی آنجایی که گفتیم چشم، شکست خوردیم. قرآن می‌گوید اگر یاری من خدا را در مقابل دشمنانتان می‌خواهید، فقط یک راه وجود دارد: ایستادگی، مقاومت، اقتصاد مقاومتی، سیاست مقاومت، مقاومت نظامی، مقاومت فرهنگی. «... وَلْیَأْخُذُوا حِذْرَهُمْ وَأَسْلِحَتَهُمْ وَدَّ الَّذِینَ كَفَرُوا لَوْ تَغْفُلُونَ عَنْ أَسْلِحَتِكُمْ وَأَمْتِعَتِكُمْ فَیَمِیلُونَ عَلَیْكُمْ مَیْلَةً وَاحِدَةً[3]= و البته باید بر حذر باشند و سلاح های خود را برگیرند. زیرا کافران دوست دارند شما از سلاح ها و ساز و برگ های خود غفلت کنید، پس یک مرتبه بر شما حمله کنند»، یعنی آن موقع که همه خواب هستند، یک عده باید بیدار باشند، حواسشان باشد که دشمن حمله نکند. می بینید که خدا یک اصل جاودانه از روانشناسی دشمنان برای شما مطرح می‌کند، یک عده‌ای همیشه باید مراقب باشند. کفار خیلی دوست دارند که شما از دو چیز غافل بشوید: 1ـ اسلحه‌تان، تا بتوانند به شما حمله کنند. این اولین شرط استکبار است که شما را خلع سلاح کند. یعنی شما نباید اسلحه داشته باشید. شما نباید خطرناک باشید. 2- قدرتهای اقتصادی، موفقیت‌ها و توانمندی‌ها را نداشته باشید. «ما یَوَدُّ الَّذینَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ لاَ الْمُشْرِكینَ أَنْ یُنَزَّلَ عَلَیْكُمْ مِنْ خَیْرٍ مِنْ رَبِّكُم[4]‏= هرگز کافران اهل کتاب و مشرکان مایل نیستند که بر شما (مسلمین) خیری از جانب خدایتان نازل شود». خیر یعنی مطلق خوبی‌ها، هیچ خوبی و خیری دوست ندارند در زندگی شما باشد. شما اگر موفقیتی داشته باشید حسادت می‌کنند. به زمین شما، به دریای شما، به کویر شما، به انرژی هسته‌ای شما، به معادن شما، به نفت شما، به گاز شما، به هر موفقیتی که داشته باشید، حسادت می‌کنند. چشم دیدن اینها را ندارند و نمی خواهند که شما موفقیت داشته باشید. تحریم یعنی نمی‌خواهم این کشور موفق بشود. دانشجوهای ایرانی در این رشته‌ها حق ندارند هیچ جای دنیا درس بخوانند. تحمل هیچ پیشرفتی را در جهان اسلام ندارند. نه در کشور شیعه و ایران، و نه در جهان اسلام. خیلی بد است که دشمنان با ما عقیدتی فکر می‌کنند و عقیدتی با ما می‌جنگند؛ ولی ما مسلمانان و شیعیان در خیلی از کارهایمان از جمله سیاسی، اعتقاداتمان را راه نمی‌دهیم. مثلاً ایوانجلیست‌ها می‌گویند ما باید زمینه را با حمایت دولت اسرائیل برای ظهور مسیح آماده کنیم و برای این کار را باید زمینه سازی نابودی پسر پیغمبر اسلام را آماده کنیم. ولی ما می‌گوییم: نه. ما جنگی با هم نداریم و اقدامی هم نمی کنیم. مثل آن کسی که گفت: «ما با اسرائیل سر جنگ نداریم». قا  [1] . سوره بقره/ آیه 109. [2] . سوره بقره/ آیه 120. [3] . سوره نساء/ آیه 102. [4] . سوره بقره/ آیه 105.

تأثیر اقتصادی تغییر لباس و کشف حجاب، این بود که زمینه استفاده از لباس ها، لوازم آرایش و سایر فراورده های ظاهر فریب سرمایه داری غرب فراهم گردید. چیزی که امروزه هزینه های چند میلیاردی بر ملت ایران تحمیل کرده است. زیرا تا وقتی که مرد و زن ایرانی لباس سنتی خود را می پوشیدند، طبعا مناسب با آن زیور آلات مصرف می کردند و بیش تر لباس ها و زیور آلات نیز در داخل کشور تولید می شد و محتاج محصولات غربی نبودند. این موضوع، برای سرمایه داری غرب غیرقابل تحمل بود. از این رو، با تغییر لباس مردان و زنان به سبک اروپایی، ایرانیان مجبور شدند تولیدات آن ها را وارد کشور کرده و تهیه و مصرف کنند. بدین ترتیب، کم کم صنایع داخلی از قبیل کارگاه های نسّاجی پارچه و شال و نمدمالی و عبابافی و..، چون نمی توانستند با مدهای رنگارنگ پاریس و لندن و نیویورک مقابله و رقابت کنند، از بین رفتند و سرمایه های داخلی، به جای تولید، مجبور به واردات شده و سرمایه داران استعماری هم درآمدهای سرشاری را به جیب زدند.

چند ماه قبل از قیام خونین مردم مشهد در دفاع از حجاب و ماجرای مسجد گوهر شاد، در یکی از شب های جمعه ماه ذی الحجه سال 1353ق، وزیر معارف مسافرتی به شیراز می کند و به مناسبتی، مجلس جشنی با حضور قشرهای مختلف مردم برپا می شود. پس از ایراد سخنرانی ها و نمایش، در خاتمه، عده ای از دوشیزگان بر روی صحنه نمایان می شوند و ناگهان نقاب از چهره برمی گیرند و ارکستر آهنگ رقص می نوازد و دختران به پای کوبی می پردازند. در این هنگام، عده ای به عنوان اعتراض از آن جا خارج می شوند. روز بعد، این خبر مانند بمبی صدا می کند و عده ای از مردم در مسجد وکیل اجتماع می نمایند. سید حسام الدین فالی که از عالمان و روحانیان با نفوذ شیراز بود، به منبر می رود و این گونه اعمال را تقبیح و محکوم می کند. خبر جنبش شیراز و تعطیل بازار به تهران می رسد، به ناچار دستور گرفتاری سید حسام الدین صادر می شود و او را زندانی می کنند. خبر گرفتاری حسام الدین فالی از روحانیان شیراز به حوزه علمیه قم، مشهد و تبریز می رسد. در تبریز دو مرجع بزرگوار، یکی آیت اللّه سید ابوالحسن انگجی و دیگری آیت اللّه آقا میرزا صادق، درباره تغییر لباس و کلاه شاپو اعتراض می کنند. از تهران دستور تعقیب داده می شود که آن دو نفر توقیف و به سمنان تبعید می گردند. در مشهد هم که دستور تغییر لباس، به همراه خبر جشن شیراز و گرفتاری فالی و تبعید دو نفر از عالمان تبریز، غوغایی برپا می کند و مراجع روحانی را سخت ناراحت نموده، جلساتی برای بحث و گفت وگو درباره این مسایل تشکیل می گردد. در این جلسات، مسأله تغییر لباس مطرح می شود و علما اظهار عقیده می کنند که دنباله تغییر لباس، به برداشتن حجاب منتهی خواهد شد و باید با شدت از آن جلوگیری نمود. مسجد گوهرشاد، محل اجتماع و سخنرانی بر ضد لباس بیگانه و اسلام زدایی شده بود. با بازداشت برخی از عالمان مبارز، اجتماعات وسیع تر گردیده و لحن سخنرانان آتشین‌تر و شعار مردم تندتر شده بود. از مرکز به شهربانی مشهد دستور داده شد که واعظان معروف شهر را دستگیر کنند. اما گردهمایی فزاینده مردم در مسجد گوهرشاد برای شنیدن سخنان واعظان و روحانیان، بیش تر شد. علما و مجتهدان در منزل یکی از مراجع اجتماع کرده و تصمیم گرفتند که تلگرافی به شاه مخابره و او را از اقدامات ضد دینی اش منصرف سازند. این تلگراف به امضای هشت تن از علمای متعهد ارسال گردید. سپس خطبای معروف و مشهور چون شیخ مهدی واعظ خراسانی، شیخ عباس علی محقق و شیخ بهلول در مسجد گوهرشاد به منبر رفتند و مردم را بیش از پیش آگاه ساختند. صبح جمعه 20 تیر سال 1314، قزّاقان رضاخان برای متفرق ساختن مردم وارد عمل شدند و بی محابا به روی مردم تیراندازی کردند و در این ماجرا، حدود یک صد نفر کشته و زخمی شدند. اما مردم متفرق نگشتند و مقاومت کردند. پس از این هجوم، مردم از اطراف با ابزاری از قبیل داس، بیل و چوب و... به طرف مسجد سرازیر شدند. مسجد گوهرشاد لبریز از جمعیت گردید. روحانیان به ترتیب بر بالای منبر حضرت صاحب الزمان(عج) قرار گرفتند و به سخنرانی پرداختند. روز شنبه 21 تیرماه در مسجد؛ شعارهای ضد سلطنت و ضد حجاب زدایی داده می شد و مسجد یک پارچه سرود مقاومت سر داده بود. وحشت مقامات دولتی را فرا گرفت. سرانجام رضاشاه دستور داد که همه را دستگیر و مجازات نمایند. سران شهربانی و آگاهی، نیروهای خویش را هماهنگ کرده، قرار گذاشتند پس از نیمه شب، تهاجم خود را آغاز نمایند. قزّاقان نیز از قبل در نقاط حسّاس شهر و اطراف مسجد گوهرشاد مستقر شدند و مسلسل های سنگین را بر بام های مشرف به مسجد کار گذاشتند. قزّاقان و نیروهای شهربانی و آگاهی که در اطراف مسجد و نقاط حساس شهر مشهد مستقر شده بودند، شایع کردند که برای حفاظت از بانک ها آمده اند. اسدی، نایب التولیه رضاشاه، از نقشه کشتار مطلع شد و چون می دانست که مجتهدان هم در مسجد هستند، درصدد برآمد که آن ها را از آن جا خارج کند. از این رو، به دروغ پیغام فرستاد که تلگراف شما را اعلی حضرت همایونی پاسخ گفته، تشریف بیاورید برای مذاکره و با این حیله مجتهدان را از کشیک خانه به مسجد دارالتولیه کشاند. او می دانست اگر مجتهدان و عالمان طراز اول در این حمله و یورش کشته شوند، خراسان یک پارچه آتش خواهد شد و این آتش، گسترش خواهد یافت و دیگر به هیچ روی نمی توان از آن جلوگیری کرد. پس با این حیله علما را از مسجد خارج ساخت. پاسی از نیمه های شب دوازدهم ربیع الثانی گذشته بود که صدای غرش مسلسل های قزّاقان، حرم مطهر امام رضا علیه السلام را به لرزه انداخت و سربازان شاه، به فرماندهی سرلشکر ایرج مطبوعی، برای فتح مسجد گوهرشاد به حرکت درآمد. عده ای از مأموران مخفی رژیم، پیش تر وارد مسجد شده بودند و قرار بود آن ها از داخل وارد عمل شده و راه را برای ورود نیروهای رضاخان به داخل مسجد هموار کنند و چنین شد. دژخیمان اسلحه به دست، پا به درون خانه خدا گذاشتند و همه مسجدیان را از دم تیغ گذراندند. از روز یکشنبه 22 تیر، دولت به توقیف و بازداشت علما و روحانیان مشهد اقدام نمود وعده ای از علما را توقیف کرد و عده ای از آن ها هم مخفی شدند. از جمله توقیف شدگان، آیت اللّه سید یونس اردبیلی و آقازاده، فرزند آخوند ملامحمد کاظم بودند. بیش از سی نفر از عالمان و واعظان را دستگیر کردند و شهر تقریبا حالت حکومت نظامی به خود گرفته و ورود و خروج اشخاص به شهر، مستلزم داشتن جواز بود. ماموران برای دستگیری شیخ بهلول جایزه تعیین کرده بودند. پس از رفع غائله، اداره شهربانی برای پیدا کردن عاملان واقعه دست به کار شد و عده ای تحت بازجویی قرار گرفتند و در نتیجه، اسدی، نائب التولیه آستان قدس هم که یکی از محرکان معرفی شد، بلافاصله دستگیر شد و تحت محاکمه قرار گرفت و در دادگاه نظامی به اعدام محکوم گردید. کشتار دسته جمعی مردم مشهد و دستیگری و محاکمه عده ای از علما و محکوم کردن جمعی در دادگاه های نظامی و صدور مجازات های سنگین و حکم اعدام برای عده ای، رفته رفته در کشور موجب گفت وگوها و ابراز نارضایتی هایی گردید و مردم در مورد دیانت رضاخان دچار تردید شدند؛ زیرا مردم آن چه در صحن حضرت رضا دیده بودند، برای یکدیگر بازگو کرده و این همه قساوت و خون ریزی را تقبیح می کردند؛ چرا که نظامیان، حرمت آستان قدس رضوی را رعایت نکرده و در این مکان مقدس، خون هزاران بی گناه را بر زمین ریخته بودند. قیام مسجد گوهرشاد و کشته شدن هزاران نفر از مردم و روحانیت و تبعید و زندانی شدن جمع بسیاری از آن ها، نقطه اوج مبارزه های بر ضد رضاخان بود و از آن واقعه جان گداز تا سقوط پهلوی اول و دوم، این مبارزه هم چنان ادامه داشت تا این که خداوند متعال، پاداش این مبارزات و از جان گذشتگی ها را، پیروزی انقلاب اسلامی، که از بزرگ ترین انقلاب های تاریخ است، قرارداد و این ملت را به نعمت استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی آراسته و مفتخر ساخت و عظمت اسلام را زنده نمود و آن را مقدمه ای برای ظهور و قیام شمشیر انتقام گیری و عدالت فراگیر و نابودی بت های گسترده عالم گیر، حضرت مهدی موعود(عج) قرار داد.