مؤمن عزت را در مسیر ابدیت جستجو می کند، و دیگران در شئون دنیایی

صرف ازدواج کردن و تشکیل خانواده دادن، برای انسان عزت محسوب نمی شود. بله عزت است، اما عزت دنیایی. یعنی این جور نیست که اگر نبود، انسان در بعد الهی اش ذلیل باشد.  مثلا حضرت معصومه (سلام الله علیها) که بخاطر نبود هم کفوش ازدواج نکرد، آیا احساس ذلت می کرد؟

ازدواج یک وظیفه است که مربوط به بخش طبیعی ماست. اگر کسی توانست خودش را از این نظر اشباع  می کند، اما این جور نیست که اگر کسی تشکیل خانواده داد، شرافت انسانی پیدا کرده است. حتی برعکس، اگر کسی مست ازدواج و خانواده شود و عمرش را بیش از حد صرف خانواده کند، از عزت پایدار دور می شود و اسیر این امور می شود. برای همین است که خداوند فرمود: ان فی اموالکم و اولادکم فتنه= به راستی که در اموال و اولادتان فتنه وجود دارد».

یعنی اگر انسان همیشه به دنبال عزت دنیایی باشد، باعث می شود که اگر چیزی را از دست داد، ناراحت بشود. اما مؤمن حق ندارد برای دنیا افسرده و پژمرده شود. پس نباید بیش از حد به شئون دنیایی مشغول شد.

مثلا آدمی که به خاطر بخش های پائینی وجودش به گریه و ناراحتی می افتد، در حقیقت برای خودش جهنم درست می کند. چون مؤمن، عزت حقیقی و ماندگار دارد. این که انسان برای زندگی جاودانه آماده نباشد، این غصه دارد. این که انسان به ایمان نرسیده باشد یعنی مؤمن نشده باشد، این شرم آور است. بنابراین، اگر کسی ایمان نداشت و وصل به خانواده اصلی و آسمانی اش نبود، این آدم باید احساس ذلت و حقارت کند و از آینده اش بترسد.

در زایمان ما 6 نوع تولد داریم: سالم، سالم قوی، بیمار، ضعیف، ناقص  و معلول. خانمی که دوران بارداری خوبی داشته باشد، زایمانی همراه فرزند تولد سالم و سالم قوی خواهد داشت. او آرامش دارد. چون سیر بارداری اش یک سیر درست و بدون آسیبی بوده است. اما وقتی که دوران بارداری با آسیب و مشکلی همراه باشد، برایش نگران کننده خواهد بود.

به همین ترتیب، اگر کسی در دوران رحمی دنیا، مسیرش را درست انتخاب کند، در حقیقت روز به روز، به سمت ابدیت و بهشت حرکت می کند و به اصل خودش شبیه تر و نزدیک تر می شود، این آدم شاد و خوشحال خواهد بود. چون می داند در لحظه ی وفات، شاد و خوشحال وارد برزخ می شود. مثل امام خمینی ره که در آستانه وفاتش در وصیت نامه اش نوشت: با دلی آرام و قلبی مطمئن و روحی شاد و ضمیری امیدوار به فضل خدا، به سوی جایگاه ابدی سفر می كنم.

پس کسی که مسیرش را درست انتخاب می کند، می داند از این نظام دنیایی، طوری استفاده کرده که تا قیامت و بعد از قیامت شاد خواهد بود.

کسی که در چینش ها و برنامه ریزی هایی که برای عشق و محبت ورزیدن به هر چیز و هرکس دارد، دقیق و درست عمل می کند. او در دنیا شاد و آرام است. چون هیچکدام از عزت های دنیایی سرگرمش نمی کند و بخاطر این نوع عزت های سطح پایین، خود حقیقی اش را فراموش نمی کند و نبود آنها برایش ذلت نمی آورد و احساس کمبود نمی کند و در آخرت هم سعادتمند خواهد بود.

چون مؤمن می داند خانواده اصلی اش کیست، خود را فقط در حیطه زنانگی و مردانگی نمی بیند، بلکه خود را از نور اهل بیت (علیهم السلام) می شناسد که در وجود او دمیده شده است. به همین دلیل است که مؤمن نگاه انسانی به خود خواهد داشت و نوع غصه ها و دغدغه هایش با غصه ها و دغدغه های دیگران فرق خواهد کرد. به هیج وجه غصه نمی خورد. چون غصه خوردن، شیرینی آخرت را کم می کند.

غم و شادی ما مربوط به هر کدام از ابعاد وجودی ما (جمادی، گیاهی، حیوانی، عقلی یا فوق عقلی) باشد، قیمت مان را مشخص می کند. مؤمن چون می داند اصل و وطنش کجاست، به عزت ها و ذلت های دنیا وابسته نمی شود و عمر و جوانی اش را در دنیا تلف نمی کند که بعدا پشیمان شود. پس نه داشتن کمالات و نعمت های دنیایی برای انسان عزت است و نه نبود آنها ذلت.

گاهی برای بعضی افراد، عزت های عشیره ای و فامیلی، عزت حقیقی محسوب می شود  و برای آنها مهم نیست که این نوع تفکر منفور خدا باشد یا نه. این نوع افراد عزت و ذلت خیالی برایشان مهم است.

یعنی گاهی یک عروسی و جشن تولد یا سبک زندگی، باعث خواری انسان در آسمان می شود. ولی چون آدم دنیایی است، برایش مهم نیست و حاضر است به ذلت بیفتد تا عزت ظاهری را برای خودش حفظ کند.

کسانی که به عزت های باطل دنیا چسبیدند، در قیامت نیز گرفتار ذلت های حقیقی می شوند و کسانی که ذلت باطل را تحمل کردند، یعنی مشکل مادی و  زندگی ر ا به خاطر خدا تحمل می کنند، عزت حقیقی را به دست می آورد.

 بنابراین، جایگاه و وطن ما جای دیگری است. باید به آن مقام برگردیم. در قوس صعود یا بازگشت (معاد) به خانه اصلی مان هر وقت ذلت را تحمل کنیم به عزت حقیقی می رسیم. مثل حضرت زینب کبری (سلام الله علیها) که در کربلا همه سختی ها را تحمل کرد، (کشتن برادر، فرزندان، برادرزاده ها، اسیری و..) و در پاسخ به طعنه یزید فرمود: «ما رأیت إلا جمیلا= چیزی جز زیبایی ندیدم».

اما متاسفانه بعضی از افراد گرفتار و آلوده ی مقام و منصب و ریاست شده و وارد دزدی از بیت المال، دروغ گفتن به مردم و...می شوند تا آن عزت خیالی را برای خود کسب کنند. این عزت های ظاهری و دنیایی، برای ابدیت انسان  هزینه ی سنگینی دارد.