در بسیاری از موارد علت‌های شکستِ انسان، عدم آگاهی و مهارت او نمی‌باشد، بلکه ممکن است، ارتکاب او به گناهی سبب عدمِ همراهیِ غیب با انسان شده و او را به نتیجه مطلوب و دلخواه نرساند. غرور، رنجاندن دیگران، خودشیفتگی‌ها، منت گذاردن‌ها، فخرفروشی‌ها و ... مساعدت فرشتگان و امدادهای غیبی را از انسان سلب می‌نماید. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه چهل و پنج «تنبلی و بی حوصلگی»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: در جلسه گذشته، به بررسی یکی از ریشه‌های تنبلی و بی‌حوصلگی تحت عنوان بلندپروازی پرداختیم. در این مجال نیز یک عامل دیگر را مورد بررسی قرار می‌دهیم.   عامل دوم؛ شکست‌ها در این گروه از تنبلی‌ها، ممکن است شخص هرگز بلندپروازی نداشته و به آرمانهای ناممکن فکر نکرده باشد، اما نتیجه مطلوب و متناسبی نیز از زحماتی که در قبالِ هدفی خاص متحمل شده است، دریافت ننموده باشد. گاه تکرار شکست‌ها، چه در زمینه‌ای مشابه و چه در مواردی متفاوت در زندگی یک انسان، می‌تواند سبب سرخوردگی او شده و مانع از ادامه تلاش و فعالیت‌های مفید و سازنده او گردد. البته چنین واکنشی، یک عکس العمل معیوب، غیر منطقی و نامطلوب در برابر شکست‌ها محسوب می‌گردد.   انسان عاقل و زیرک به محض رویارویی با پدیده شکست، به طور طبیعی، به بررسی عوامل زیر می‌پردازد: 1- آگاهی‌ها و اطلاعات لازم او ابتدا می‌اندیشد که آیا مطالعات و آگاهی‌های لازم را برای موفقیت در امر مورد نظرش داشته است و یا عدم آگاهیِ او به میزان کافی، سبب بروز شکست در امری شده است که برای به ثمر رسیدنش، «تلاشِ لازم» را اعمال نموده است. ضعفِ در آگاهی به کمک یک مشاور آگاه و کارشناس قابل جبران است.   2- تمدن‌ها و تلاش‌های قبلی برای کسب مهارت‌ها اما همیشه صِرفِ داشتن آگاهی برای موفقیت در امری کافی نیست. بلکه انسان در بسیاری از امور، نیازمند تمرین‌های مکرر و جدی است تا بتواند این آگاهی را از مرحله دانایی به دارایی رسانده و در آنها به مهارت برسد. همه استعدادها به صورت بالقوه در انسان‌ها موجودند، اما نحوه برخورد انسان‌ها با خودشان برای پرورش‌ استعداد‌ها و یا چگونگیِ رویارویی آنان با ارتباطات و اَعمال گوناگون، سبب شکوفایی این استعدادها و در نهایت موفقیت در زمینه‌های مختلف می‌گردد.   کسب مهارت‌های صحیح در روابط عاطفی، زناشویی، خانوادگی، اجتماعی، شغلی، اقتصادی و ... علت اصلی و مهمی در کاهش آمار شکست‌ها در جنبه‌های گوناگون زندگی انسانهاست. آمار بالای طلاق‌ها در جامعه ما نشان از عدم مهارت‌یابی همسران در دوران قبل از ازدواج دارد.   امام رضا «علیه‌السلام» می‌فرمایند. «من سأل اللهَ التّوفیق، و لم یجتهد، فقد استهزأ بنفسِهِ» هر که از خداوند موفقیت را درخواست کند و برای آن سخت کوشی نداشته باشد، خودش را مسخره نموده است.   هرگز نمی‌توان بدون تمرین به مهارت رسید. باید تمرکز کرد، تلاش نمود، و تمرین‌ها را جدی و مکرر دنبال کرد تا به مهارت رسید. بدون تمرین حتی مربی‌گریِ پیامبر نیز به هیچ سرانجامِ موفقی ختم نمی‌گردد.   3- ارتکاب گناهان در بسیاری از موارد علت‌های شکستِ انسان، عدم آگاهی و مهارت او نمی‌باشد، بلکه ممکن است، ارتکاب او به گناهی سبب عدمِ همراهیِ غیب با انسان شده و او را به نتیجه مطلوب و دلخواه نرساند. غرور، رنجاندن دیگران، خودشیفتگی‌ها، منت گذاردن‌ها، فخرفروشی‌ها و ... مساعدت فرشتگان و امدادهای غیبی را از انسان سلب می‌نماید. باطن ناپاک و نیّاتِ بد نسبتِ به دیگران، قطعاً موجباتِ شکستِ انسان را فراهم خواهند نمود.   فراموش نکنیم که ما حق سرزنش کردنِ کسی را نداریم. زیرا تمامِ انسانها، فرصت برای اشتباه دارند و اساساً به واسطه همین خطاها و اشتباهات است که می‌توانند تجربه بیندوزند، رشد کنند و بزرگ‌تر شوند.   باید به خودمان و دیگران فرصت دهیم تا از لابه‌لای خطاهای خود، راه صحیحِ مقابله با ضعف‌هایمان را پیدا کنیم، و آنان را از نفس خویش بزداییم. خوب است بدانیم که در امر به معروف و نهی از منکر نیز سرزنش نمودن و ایرادگیری، بدترین روشِ ممکن است. کلام پر مهر، به همراه دیدن و شمردنِ خوبی‌های طرف مقابل انسان را به نتیجه بهتری خواهد رساند.   4- وقوع شکست‌ها از مَجرای لطف خداوند گاه شکست‌های انسان، علتی جز لطفِ پروردگار ندارند. صبر در برابر شکست‌ها و ادامه مسیر به صورت کاملاً شاد و با انگیزه، قطعاً به رشدِ انسان منجر خواهد شد. امام رضا «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «من سأل الله الجنّه و لم یصبر علی الشّدائد، فقد استهزأ بنفسه» هر کس از خداوند بهشت را درخواست نماید، اما حاضر نباشد، در هنگامه سختی‌ها صبر کند، خودش را مسخره کرده است.   بهشت، یعنی سعادتِ جاودانه که هیچ کسی تا در دنیاست نمی‌تواند عظمت آن را درک نماید. و کسی که چنین عظمتی را طلب می‌کند، باید مانند یک جنینِ موفق که در رحم مادر، جز به تولد سالمش به دنیا نمی‌اندیشد، تنها چشم به هدفش دوخته و از تمام لحظات عمرش برای آماده شدن برای لحظه با شکوه تولدش استفاده نماید.   و در فرمایشِ دیگر امام رضا «علیه‌السلام» چنین می بینیم: «من تعوّذ بالله مِن النار و لم یِترُک الشهواتِ الدّنیا، فقد إستهزأ بنفسه» کسی که به خداوند از شر جهنم پناه می‌برد اما نمی‌تواند شهواتِ گوناگون خود را ترک کند، خودش را مسخره نموده است. نمی‌شود مسیرِ جهنم را پیمود، اما به آن نرسید. تنها راه حلِ سعادت، سخت‌کوشی و ترک تنبلی‌ها و بی‌حوصلگی‌هاست.   والحمدلله رب العالمین  

امام رفیق و امین است ...

علم ائمه متصل به علم خداوند است و لدُنّی است و به همین علت بیشتر از آنان هیچ کس دیگری انسان را به آن اندازه که باید بشناسد نمی‌شناسد و به خاطر همین علم است که می‌دانند چه کسی بعد از خودشان صلاحیت و لیاقت رهبری امت را دارد. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه صد و سی و چهار «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. وکالت فقیه یعنی فقیه وکالت دارد نه ولایت، یعنی مردم که حاکم بر سرنوشت خویشند حق دارند حاکم خودشان را تعیین کنند و به فقیه وکالت می‌دهند که از طرف آنان بر امورشان نظارت داشته باشند. 2. در وکالت فقیه مردم می‌توانند هر وقت بخواهند فقیه را از وکالت عزل کنند. 3. در وکالت فقیه حدود کارهای تحت اختیار وکیل را مردم مشخص می‌کنند. 4. ولایت فقیه عبارت از ولایتی است که از طرف خداوند است و فقیه منصوب عام از طرف معصوم و منصوب با واسطه از سوی خداوند بر مردم است و مردم باید حاکمیت و سرپرستی او را بپذیرد. 5. وقتی کسی کاری را برای دیگری انجام می‌دهد از دو نحو خارج نیست یا به نحو ولایت است یا وکالت، یا ولایت بر دیگری دارد و می‌تواند در موردش تصمیم بگیرد یا وکیل از طرف دیگری است که می‌تواند بجای او تصمیم بگیرد. 6. در وکالت نظر نهایی را موکل می‌دهد ولی در ولایت اصالت رأی با ولی است. 7. در یک مورد واحد وکالت و ولایت با هم جمع شدنی نیستند. 8. از میان انسان‌ها هیچ کس بر انسانهای دیگر ولایت ندارد و همه آزاد خلق شده‌اند و تنها کسی که ولایت مطلقه بر انسان‌ها را داراست آفریننده و مالک و مدبر آن‌هاست یعنی خداوند تبارک وتعالی. 9. اگر در بین انسان‌ها ولایتی وجود دارد آن ولایت فقط از طرف خداوند است. 10. انسان نمی‌تواند کسی را ذاتاً ولی قرار دهد. 11. معصومین‌علیهم السلام بدون واسطه ولی انسان‌ها هستند یعنی مستقیماًاز جانب خداوند نصب شده‌اند و غیر معصوم (فقها) از طرف خداوند و با واسطه معصومین ولی انسان‌ها می‌باشند. 12. انسان فقط در مواردی می‌تواند کسی را وکیل خود کند که آن امر مختص به خودش باشد. 13. تعیین حدود وکالت به عهده موکل است و عقد قرار داد با تصمیم اوست و فسخ قرار داد هم به عهده اوست و وکالت زمان‌دار است یعنی اگر ولایت گذار مُرد ولایت ولی باطل نمی‌شود. 14. ولایت زمان‌دار نیست یعنی اگر ولایت گذار مُرد ولایت ولی باطل نمی‌شود. 15. حضرت رسول اکرم‌صلی الله علیه وآله فرمودند: آقا امیرالمؤمنین ولی است، ولایت حضرت با از دنیا رفتن پیامبر فسخ نمی‌شود. 16. ولایت زمانی فسخ می‌شود که یک ولی بالاتری آن را فسخ کند مثل والیانی که معصومین انتخاب می‌کردند و به آن‌ها ولایت می‌دادند، هیچ کس دیگری غیر از معصوم«علیه‌السلام» نمی‌توانست ولایت آن‌ها را فسخ کند. 17. ولایت فقها از جانب معصوم«علیه‌السلام» است و هیچکس نمی‌تواند آن ولایت را فسخ کند. 18. وکالت امری کاملاً اختیاری است یعنی وکیل قبل از اینکه مقام وکالت را بگیرد حقی بر کسی ندارد که این حق آن شخص را وادار کند که او را وکیل خود کند. 19. ولایت امری اختیاری نیست یعنی قبل از اینکه توسط مردم پذیرش شود (به عنوان ولی) خود به خود صاحب حق است مثل اینکه والدین چه فرزند بپذیرد و چه نپذیرد دارای ولایت هستند. 20. خداوند تبارک و تعالی وقتی ولایت را برای شخصی تعیین می‌کند وظیفه مردم ایجاب می‌کند که ولایت او را بپذیرد و به آن تن دهند. 21. ولایت فقیه ولایت فقه است نه ولایت شخص حقیقی، فقیه یک مقام و شخصیت حقوقی است. 22. ولی فقیه نمی‌تواند مستبد باشد چون ولایت فقیه ولایت فطرت است نه طبیعت، مسئله استبداد، زورگویی و تجاوز در طبیعت است و وقتی یکسری شروط مثل عدالت و تقوا از شروط ولی فقیه است پس نمی‌تواند مستبد باشد. 23. ولی فقیه خودش نیز موظف است که طبق دین ولایتش را اعمال کند و اگر بخواهد خارج از آن عمل کند ولایتش ساقط است. 24. اینکه ما اختیارات خود سلب را کرده وکاملاً به دست فقیه می‌سپاریم در واقع به شخصیت حقوقی فقیه می‌سپاریم که در حقیقت همان ولایت خداوند است نه شخصیت حقیقی. 25. در قرآن کریم مطرح می‌شود که برای هیچ مرد و زن مؤمنی این اختیار نیست که اگر خدا و رسول او حکمی کردند آن‌ها سرپیچی کنند تا بپذیرند. 26. ما موظفیم که ولایت را از طرف معصوم«علیه‌السلام» بپذیریم و این پذیرش عمق رشد و عبودیت و طی کردن مدارج کمال است. 27. ولی فقیه نیز وکالت دارد ولی از طرف معصوم«علیه‌السلام» که ولایت دارد یعنی از طرف مقام بالاتر از خودش وکالت دارد نه از طرف مردم. 28. هم قانون گذاری به عهده خداوند تبارک و تعالی است و هم تعیین مجری قانون. 29. مجری قانون باید شناخت کامل از قانون و نحوه ارتباط تشریعی و تکوینی قانون با موجودی که برایش قانون وضع شده داشته باشد حال چه کسی بالاتر از ائمه نسبت به خدا و قانون او شناخت دارد. 30. علم ائمه متصل به علم خداوند است و لدُنّی است و به همین علت بیشتر از آنان هیچ کس دیگری انسان را به آن اندازه که باید بشناسد نمی‌شناسد و به خاطر همین علم است که می‌دانند چه کسی بعد از خودشان صلاحیت و لیاقت رهبری امت را دارد. 31. معصومین علیهم السلام همگی فقیه جامع‌الشرایط را تنها مرجع و شخص قابل اعتماد پس از خودشان می‌دانند و وکالت یک سری امور مثل فتوا دادن، قضاوت، حکومت و... را به فقیه داده‌اند. 32. تنها خداوند است که می‌تواند طرفدار حقوق مردم باشد. 33. اساساً طبیعت انسان نیست بلکه یک شان محکوم انسان است، یک شان طفیلی اوست و یک بعد حیوانی است. 34. فطرت با خدا ناسازگار نیست بلکه کاملاً پذیرش دارد و اساساً نظر غیر خدا را نمی‌تواند بپذیرد. 35. فطرت می‌داند که در دین حقوقش رعایت شده چرا که می‌داند دین بر اساس مصالح انسان است و توسط خداوند که انسان را خلق کرده وضع شده است پس با خداوند جنگ ندارد. 36. اگر نصب امام معصوم می‌شود یا معصوم نصب ولی فقیه می‌کند فقط به خاطر مردم است چرا که حقوق مردم باید رعایت شود (البته با مقیاس ابدی). 37. رعایت حقوق انسان با در نظر گرفتن دنیا و آخرت و خوشبختی و آرامش و امنیت و سعادت او در دنیا و آخرت انجام می‌شود. 38. اگر خداوند حضرت علی«علیه‌السلام» را انتخاب می‌کند یعنی او کامل‌ترین الگو برای انسان است و چون خداوند بیشترین محبت را نسبت به انسان دارد او را تعیین کرده و مقاومت در این باره مقاومت طبیعی است نه فطری. 39. فطرت هرگز در مقابل پذیرش ولایت فقیه از خود مقاومت نشان نمی‌دهد. 40. غیر فقیه یعنی حذف کردن آگاه‌ترین و با تقواترین اشخاص به دین خدا، یعنی حذف مصلح‌ترین فطرت‌ها و حذف متخصصی که صلاحیت مدیریت را داراست. 41. اگر ولایت همان وکالت باشد باید همه مردم او را انتخاب کنند در صورتیکه در انتخابات مثلاً فقط از 16 سال به بالا حق رأی دارند (مگر کوچک‌ترها آدم نیستند) از طرفی در بین واجدین شرایط نیز برخی مثلاً آن شخص را قبول ندارند. 42. با وکالت و دمکراسی و رأی و... به راحتی حقوق همه مردم استیفا نمی‌شود یک ضرورت اجتماعی و عقلی است که ما را به سمت انتخابات می‌کشاند اما حقیقتاً همه مردم استیفاء نمی‌شوند و همه مردم حقیقتاً راضی نیستند. 43. اگر فقیه وکیل باشد وکالت فقه با حقوق اکثریت مردم هماهنگی ندارد و بسیاری این مسئله را قبول ندارند. 44. در مسئله ولایت پذیرش از طرف مردم شرط نیست مشروعیتش از طرف حق تعالی است و مقبولیتش از طرف مردم است.

امام رضا «علیه‌السلام»: اگر خداوند یک امامی که رهبری کند امین باشد حافظ حدود الهی باشد قرار ندهد ملت مندرس می‌شوند دین هم نابود می‌شود و تمام سنتهای الهی و انبیاء تغییر می‌کنند. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه صد و سی و دو «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. حدیث: کسی که بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلیت از دنیا رفته است. 2. خداوند واجب نموده که رهبران الهی و رسل را بشناسیم و ملتزم به طاعت آن‌ها باشیم که آن‌ها واجب الاطاعه هستند. 3. بر خداوند واجب است که طبق قاعده لطف اگر ما را خلق کرده مصالحی که سعادت ما را هم در دنیا و هم در آخرت تأمین کرده در اختیار ما قرار داده است. 4. اگر ما قائل باشیم که یک انسانی هست و یک ابدیت هم فرا روی اوست نوع زندگی ابدی او دقیقاً وابسته به نوع زندگی اوست. 5. امام رضا «علیه‌السلام»: ما از یک طرف مصالحی روی زمین داریم و از طرف دیگر خودش هم دیده نمی‌شود خیلی هم ظاهر واضح است که انسان‌ها ضعیف و عاجزند از اینکه خدا را درک کنند چاره‌ای نیست از اینکه حتماً نماینده از طرف خدا و انسان‌ها بیاید که معصوم از اشتباه و خطا باشد. 6. این جهان به این عظمت هنوز ادراکمان به انتهای نظام مادی نرسیده در نظام مادیش هنوز حیران هستیم و هزاران سال دیگر هم حیران هستیم چه قدر در قران اصرار می‌کند که ثم یومئذ لیسئلون عن النعیم از نعمت‌ها سؤال می‌کنند وقفوهم انهم مسئولون. 7. این رسول و پیغمبر آداب و امر الهی را به مردم برساند انسان‌ها را واقف به مصالح و مضارشان نماید. 8. حضرت می‌فرماید: ما در هیچ جای تاریخ و اقوام و ملل سراغ نداریم که یک جا ملتی سر پا باشد چه از لحاظ دینی و چه امور دنیویش مگر اینکه رئیس داشته باشد. 9. در میان انسان‌ها در بدوی‌ترین قبایل که بروید خواهید دید یک نفر رئیس قبیله بوده است یک رهبر و پیر هست که دستور می‌دهد. 10. می‌فرماید جائز نیست در خداوند حکیم به اینکه مردم را رها کند در چیزی که می‌داند مردم به آن نیاز دارند. 11. مردم قوامی ندارند جز به رهبر خوب که بتوانند با رهبری این امام با دشمنان خوب بجنگند و بتوانند اصول خود را تقسیم کنند و مردم را یک جا جمع نماید و به آن‌ها وحدت بدهد. 12. امام جلوی طغیان‌ها و زیاده رویهای افراد را می‌گیرد جلوی استکبار خیلی‌ها را می‌گیرد با اقامه حدود هم می‌فهمند که قانون هست و هر کاری را نمی‌شود انجام دهند. 13. مقام معظم رهبری: آن‌هایی که نمی‌خواهند ولایت فقیه باشد در اجتماع یا می‌خواهند ولایت کودتاگر با شد یا سر مایه داران قلدر. 14. امام رضا «علیه‌السلام»: اگر خداوند یک امامی که رهبری کند امین باشد حافظ حدود الهی باشد قرار ندهد ملت مندرس می‌شوند دین هم نابود می‌شود و تمام سنتهای الهی و انبیاء تغییر می‌کنند. 15. حضرت امیرالمؤمنین«علیه‌السلام» فرمود: نماز مستحبی را نمی‌شود به جماعت خواند و بسیاری از مسائل دیگر یعنی آن‌ها سنت‌هایی داشتند که دیگر به راحتی قابل حل نبود اینگونه انحراف ایجاد کرده بود. 16. می‌فرماید وقتی امام زمان«علیه‌السلام» ظهور می‌کند خیلی‌ها با امام مخالفت می‌کنند از خود علما می‌گویند این امام زمان نیست این یک دین جدید آورده است. 17. امام حسین«علیه‌السلام» را علما دستور می‌دهند که باید کشته شود شورا قاضی کم نیست امیرالمؤمنین قاضی بود آن‌ها آمدند ائمه را کشتند، مشروب خوری کردند نماز هم می‌خواندند. 18. خانم هفت رقم آرایش می‌کند حرم می‌آیند زیارت هم می‌کنند این دو با هم جمع می‌شود یعنی کم‌کم از دین کم می‌شود.