کمی جدی‌تر بیندیشیم... به زودی در روزی که هیچ کس جز ما و امام‌مان نیست، باید چهره به چهره با او رو به رو شویم؟ آیا نگاه رضایت بخش او در آن لحظه، به تلاشِ تمام عمرما نمی‌ارزد؟ یک نگاه او کافیست تا ما را به سعادتی جاودانه برساند... به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 340 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹۳/۱۱/۹ برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: پذیرش ربوبیت الله بسم الله الرحمن الرحیم؛ قل أعوذ برب النّاس، ملک النّاس، اِله النّاس.... خداوند حکیم در این آیات، خود را پادشاه معرفی می‌نماید. ربّ به معنای مالک مدبّر است؛ کسی که با تدبیر بی‌نهایتِ خود، انسان را تا مقام تشبّه به خویش ربوبیت می‌کند. انسانی به مقام خلیفه اللهی خواهد رسید که در برابر این مربی مقاومت نداشته و از دستورات او بی‌هیچ تکبّر و مقاومتی اطاعت نماید. این ربّ عظیم برای صعودِ انسانها به قلّه انسانیت، برای تمام اموراتِ او در شئونات پنج‌گانه‌اش برنامه‌ریزی می‌نماید، به طوری که تمام ارتباطات او در تمام قوای وجودی‌اش (حسی، خیالی، وهمی، عقلی، فوق عقلی) قاعده‌مند و اصولی می‌باشد.   اولین قدم برای حرکت در مسیر انسانی، کنترل تمام ورودی‌های نفس در قوه حسیِ اوست. برای چنین کسی تمام خوردنی‌ها، بوئیدنی‌ها، شنیدنی‌ها، دیدنی‌ها، لمس کردنی‌ها، گفتنی‌ها و ... از چهارچوبِ مشخصی پیروی می‌کنند. فراموش نکنیم که اگر ورودی‌های نفس در مرحله حس، حرام و ناپاک باشند، انسان به خیالات پاک موفق نخواهد شد. اما کنترل ورودی‌های نفس در قوه حس، سبب تولید خیالات پاک و سالم می‌گردد. خیالِ پاک، عقلانیت انسان را روشن، قدرتمند و پاک می‌سازد و به این ترتیب، فوق عقل انسان قدرت گرفته و درهای غیب به سوی او باز خواهد شد. اکنون به آسانی در‌می‌یابیم که چرا روایات ما، عبادت را مشتمل بر دَه قسم دانسته‌اند و 9 قسم آن را به کسب روزی حلال و طیب اختصاص داده‌اند. بدون لقمه حلال، عبادتهای طولانی نیز فایده‌ای نخواهد داشت. اگر ارتباطات نفس کنترل گردد، خروجی‌های آن نیز، پاک و قدرتمند خواهند بود.   پذیرش حاکمیت الله مسئله بسیار اساسی و مهم در اسلام، حاکمیت قلب در انسانهاست (ملک الناس). در سوره ناس دقیقاً بعد از نام ربّ، نام ملک به میان آمده است. خداوند پادشاه انسانهاست، یعنی بر تمام مراتب وجود آنها، سلطنت دارد. هر حاکمیت دیگری نیز در هر جای عالم باید تحت حاکمیت الله صورت گیرند.   پذیرش هر حاکمیت سیاسی که از سوی الله تأیید نشده باشد، رد نمودن حاکمیت الله و پذیرش حاکمیت طاغوت است. چرا که تخصص حاکمِ انسانها باید از سوی یک مرکز تخصص بالاتر تأیید گردد. بنابراین می‌توان گفت که یا باید متخصص معصومی که مورد تأیید الله است، حاکم جامعه اسلامی باشد، یا حاکمی که متخصص معصوم او را تأیید نموده باشد حاکمیت آنان را به دست گیرد.   ولایت فقیه، اصلِ پذیرفته و ثابت شده در اسلام است. ولی فقیه که جانشین متخصص معصوم است و می‌تواند حاکیمت جامه اسلامی را به دست گیرد باید دارای چند شرط زیر باشد. 1- فقیه باشد؛ در علم فقه به تخصص رسیده باشد و قادر به تصمیم‌گیری برای مسلمین در شرایط مختلف جامعه باشد. 2- با تقوا باشد. 3- قابلیت مدیریت داشته باشد. 4- زمان‌شناس باشد. 5- دنیاشناس باشد.   چنین کسی با این شرایط، حجّت معصومین بر انسانها بوده و باید از سوی مردم مورد اطاعت قرار گیرد. توانایی شناسایی چنین کسی تنها در محدوده قدرت مجتهدان دینی است. لذا مجلس خبرگان، توسط مجتهدانی اداره می‌شود که توانایی شناسایی رهبر جامعه اسلامی را دارا می‌باشند.   امام صادق «علیه‌السلام» می‌فرمایند: «لا یقبل الله، من العباد الأعمال الصالحه التی یعملونها، إذا تولّوا الإمام الجائر الذی لیس من الله تعالی» اگر مردم امامی را انتخاب نمایند که خداوند او را تأیید ننموده است. هیچ یک از اعمال صالح آنها از سوی خدا پذیرفته نخواهد شد.   همانگونه که اسلام اجازه ازدواج با یک مرد ضعیف (از لحاظ انسانی) را به هیچ دختری با رشد انسانی خوب نداده است، حاکمیت جامعه اسلامی را نیز جز برای انسانِ قدرتمند و رشد یافته‌‌ای شایسته نمی‌داند. چرا که حاکمان جوامع قادر به تغییر شکلِ انسانیِ آن جامعه بوده و می‌توانند آن را به ضعف بکشانند.   تنها کسانی قدرت افزایشِ سطح رشد انسانی یک جامعه را دارند که خود، انسانهایی رشد یافته بوده و از ارتباطات عمیقی با غیب برخوردار باشند. چنین کسانی به یقین، زمین را در زمان حاکمیت خود، از مظاهر الله پُر خواهند نمود، چرا که نفس خودشان پر از الله و مظاهر او می‌باشد.   امام باقر «علیه‌السلام» می‌فرمایند: هر کس دینداری خدای عزوجل را نماید، به وسیله عبادتی که خود را در آن به زحمت بیفکند، اما از امام و پیشوایی که خداوند او را معین کرده، پیروی نکند، تلاشش پذیرفته نشده و خود گمراه و سرگردان می‌باشد. خداوند اعمال او را مبغوض و دشمن داشته و حکایت او چونان گوسفندی است که چوپان و گله خود را گم کرده باشند.   پذیرش حاکمیت الله در گروی حرکت به سوی امام زمان «علیه‌السلام» آموختیم که پذیرش ولایت فقیه، وظیفه انسان در زمان غیبت امام زمان است. اما اکتفا به ولی فقیه و عدم تلاش برای حذف موانع ظهور، انسان را در گروه کسانی قرار خواهد داد که اعمال صالحشان پذیرفته نخواهد شد. همانگونه که امام خمینی «رحمه اله علیه» مسئولینی را که به فکر رفع موانع ظهور نیستند، خائن و خطرساز معرفی می‌نماید. علاوه بر این مردم نیز اگر به نوبه خود برای این هدف برنامه‌ریزی، تلاش و دعای مضطرانه نداشته باشند، خائن و خطرساز خواهند بود. عدم توجه به یاری امام زمان «علیه‌السلام»، در واقع بی‌خیالی نسبت به سعادت ابدی خودمان و سقوط در جهنم جاودانه است. عدم حرکت در مسیر امداد امام زمان، بر سرعت حرکت انسان به سوی جهنم می‌افزاید، حتی اگر انسان به ظاهر دیندار و با تقوا باشد.   کمی بیندیشیم؟ ما کجایِ این راهیم؟ آیا به فکر یاری او هستیم؟ آیا قدمی برای او برداشته‌ایم؟ ایشان، چقدر از فعالیت‌های ما را به خود اختصاص داده‌اند؟ چه سهمی از زندگی ما، متوجه یاری ایشان است؟ ... کمی جدی‌تر بیندیشیم... به زودی در روزی که هیچ کس جز ما و امام‌مان نیست، باید چهره به چهره با او رو به رو شویم؟ آیا نگاه رضایت بخش او در آن لحظه، به تلاشِ تمام عمرما نمی‌ارزد؟ یک نگاه او کافیست تا ما را به سعادتی جاودانه برساند... کمی جدّی‌تر بیندیشیم...   والحمدلله رب العالمین  

زمانی انسان به مقام مودّت خواهد رسید که اهل‌بیت «علیهم‌السلام» سهم عظیمی از زندگی انسان را تشکیل داده و بخشی از سرمایه‌گذاری‌های مادی و معنوی انسان، معطوفِ آنان و اهداف والایشان باشد. به گزارش منتظران منجی «عج»، در جلسه 339 «خانواده آسمانی» كه در مورخ ۹۳/۱۱/9 برگزار شد، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که شرح آن در زیر می آید: حمد پروردگار به سبب ولایت معصومین «علیهم‌السلام» در جلسه گذشته، پیرامون عالی‌ترین بُعد روح ایمان که همان مودّت اهل‌بیت «علیهم‌السلام» می‌باشد، سخن گفته و آیه 257 سوره بقره را مورد بررسی قرار دادیم. آموختیم که چگونه ولایت الله می‌تواند انسان را از ظلمات به سوی نور هدایت نموده و پذیرش غیر الله، از نور فطرت انسان کاسته و او را به تاریکی خواهد رساند.   امام رضا «علیه‌السلام» در توصیف «الذین آمنوا» در این آیه می‌فرمایند: «هم الذین اتّبعوا آل محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) آنان، پیروان آلِ پیامبر‌ند. همچنین در توصیف «الذین کفروا» می‌فرمایند: آنان کسانی هستند که در حق آل پیامبر ظلم نموده واز غَصبِ حق ایشان پیروی نمودند. سپس در پایان این توضیح، می‌فرمایند: «والحمدلله رب العالمین کما نزل». چنین شکرِ عظیم و باشکوهی، نشانه سطح معرفت والای انسان است. درست در لحظه‌ای که انسان، نسبت وجودی خود با آل پیامبر را حقیقتاً درک نموده و به تبعاتِ متعالیِ پیروی از ایشان یقین می‌آورد، قادر است زبان به چنین حمدی بگشاید.   تمام صفات نکوهیده‌ای را که امام رضا «علیه‌السلام» در نامه خود به حضرت عبدالعظیم برشمرده‌اند (اختلاف‌انگیزی، سوء نیت، بدخُلقی، کینه‌توزی، حسادت، بددهنی و...)، انسان را از دایره ولایت اهل‌بیت «علیهم‌السلام» خارج می‌سازد. در اینصورت انسان علیرغم محبت به اهل بیت و ادعای ولایت آنان، از این ولایت و محبت بهره‌ای نخواهد برد. انسان در خارج از دایره ولایت متخصصان معصوم، از یک زندگی حقیقی دور شده و به سمت زندگی خُرافی پیش می‌رود. در اینصورت باطن انسان هرگز به اهل‌بیت «علیهم‌السلام» تشبّه نیافته و به سعادت ابدی نمی‌رسد. تنها کسی می‌تواند چونان امام رضا «علیه‌السلام» لب به حمد پروردگارش بگشاید که خسارت دوری از متخصص معصوم را خوب درک نموده باشد.   ولایت الله = ولایت معصوم می‌دانیم که الله یا کمال مطلق بی‌نهایت، تنها هدف نهایی و غایتِ حقیقی انسانهاست. انسان‌ها هیچ راهی به سوی این کمال مطلق ندارند مگر آنکه الله برایشان جلوه نماید. نه تنها الله که هر حقیقتِ مطلقی تا جلوه ننماید (مثل انرژی و ...) شناخته نخواهد شد. الله نیز اگر جلوه مشخص و محدودی از خود به نمایش نگذارد، به هیچ وجه قابل دسترسی، شناخت و عبادت نیست. الله، با تمام اسماء خود به صورت یکجا در وجود انسان کامل (پیامبر و آل او) جلوه نموده است و مسیرِ حرکت انسانها را تا تخلق به اخلاق خود از وجود آنها عبور داده است.   به مسئله بسیار مهمی که قرآن توجه ما را بدان جلب کرده است دقت نمایید: خداوند حکیم به تمام انبیاء فرمان داد تا رسالت خود را به مردم ابلاغ نمایند اما هیچ اجری بابت این رسالت عظیم، از انسانها طلب نکنند. پیامبر اسلام نیز به عنوان آخرین پیامبری که از سوی خداوند برای هدایت مردم مبعوث شده بودند، ملزم به ابلاغ رسالت خود بودند. اما با اندکی تأمل می‌توان دریافت که اگر خداوند انسانهایی را برای ادامه راه پیامبر تعیین نمی‌فرمودند، قطعاً بعد از ایشان، زمین از حجت و نماینده خدا برای رساندن مردم به سعادت ابدی خالی می‌گشت. از همین رو خداوند علیرغم پیامبران دیگر، از پیامبر اسلام خواستند تا اجری برای رسالت خود از مردم طلب نمایند.   «قل لا أسئلکم علیه أجرا إلاّ المودّه فی القربی» این اجر که مودّتِ (محبتِ همراه با فداکاری و وفاداری) خاندان پیامبر است، جز برای همراه نمودنِ مردم با متخصصان معصومی که ادامه دهنده راه پیامبرند، نبوده و بهره حقیقی و سودِ اصلی‌اش، متوجهِ خود مردم می‌شد.   زمانی انسان به مقام مودّت خواهد رسید که اهل‌بیت «علیهم‌السلام» سهم عظیمی از زندگی انسان را تشکیل داده و بخشی از سرمایه‌گذاری‌های مادی و معنوی انسان، معطوفِ آنان و اهداف والایشان باشد.   می‌دانیم که کلمه اجر در لغت به معنای معادل یک کار است؛ و قرآن معادل کار پیامبر (هدایت انسان به سوی الله) را مودّت اهل‌بیت او می‌داند. یعنی تنها در صورتی رسالت پیامبر (هدایت انسانها) به ثمر خواهد نشست که انسانها خود را به مقام مودّت خاندان او رسانده و با همراهیِ قدم به قدم آنان، این مسیر را طی نمایند. در مسیر حرکت انسان به سوی الله مسئله مودّت اهل‌بیت به قدری ارزشمند و مهم است که خداوند آن را در 4 موضع مختلف قرآن، شفاف و صریح، اعلام می‌دارد. این اهمیت فوق‌العاده نشان می‌دهد، که اساساً بدون حرکت در سایه ولایت معصوم، رسیدن به هدف نهایی خلقت، برای هیچ انسانی میسر نخواهد گشت، به عبارت دیگر می‌توان گفت که تخصص لازم برای تبدیل یک انسان به خلیفه الله، تنها در اختیار معصومین قرار داده و تنها آنان قادر به جدا نمودن انسانها از خُلق حیوانی و تخلّق‌شان به خُلق انسانی می‌باشند. این نوع از ربوبیت به قدری حساس، ظریف، مشکل و سنگین است که خداوندِ رب العالمین، تنها گروه قلیلی از انسانها را شایسته این مقام می‌داند. تنها با زانو زدن در مکتب این انسانهاست که می‌توان به باطن انسانی دست یافت. حال درمی‌یابیم که ابالحسن مؤمنِ حقیقی (الذین آمنوا) را در گروی تبعیت از معصوم می‌داند.   مودّت اهل‌بیت؛ شرط قبولی اعمال انسان نبی اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» می‌فرمایند: «ایّها النّاس، الزموا مودّتنا اهل البیت، فإنّه من لقی الله بودّنا، دخل الجنّه بشفاعتنا، فوالّذی نفس محمد بیده، لا ینفع عبداً عمله إلاّ بمعفرفتنا و ولایتنا» ای مردم، به مودت ما التزام داشته باشید، همانا هرکس خداوند را با مودت ما ملاقات نماید، حتماً با شفاعت ما به بهشت وارد می‌شود، و قسم به کسی که جان من در دست اوست، عمل هیچ بنده‌ای برایش سودی نخواهد داشت مگر آنکه ما را بشناسد و ولایت ما را بپذیرد.   این فرمایش پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» نشان می‌دهد که مودّت اهل‌بیت، انسان را به مرتبه شفاعت آنان خواهد رساند و این شفاعت سبب رشد نفس و اصلاح عیوب و ضعف‌های آن می‌گردد. حضور در زیر چتر ولایت معصومین، قدرت حذف آثار گناهان را از نفس دارد، حتی اگر این گناهان سالهای متمادی به طول انجامیده باشند.   فراموش نکنیم که هیچ بیماری درمان نخواهد شد مگر آنکه خود را به پزشک متخصص برساند؛ و هیچ انسانی به انسانیت نخواهد رسید، مگر آنکه در سایه ولایت متخصصین علوم انسانی این مسیر را شناخته و با اطاعت از آنها به سلامت در این مسیر حرکت نموده و به مقصد برسد.   پیامبر اکرم «صلی الله علیه و آله و سلم» در روایتی دیگر در خصوص مودت اهل‌بیت «علیهم‌السلام» می‌فرماید: به خدا قسم، اگر کسی میان رکن و مقام هماره به نماز بایستد، اما با کینه شما اهل‌بیت، خدا را ملاقات نماید، حتماً در جهنم داخل خواهد شد. عدم پیروی از کارشناسی که خداوند برای حرکت در مسیر انسانی تعیین نموده است، قطعاً انسان را به گمراهی خواهد کشاند. تنها یک راهنمای حقیقی و معصوم است که می‌تواند انسان را به سوی سعادت جاودانه رهنمون سازد.   شک در حقانیت اهل‌بیت = توقف در جاده انسانیت «نحن اهلُ البیت، لا یقبل الله عمل عبدٍ و هو یَشکَّ فینا» ما اهل‌بیتیم، و خداوند عمل هیچ بنده‌ای را در حالی که به ما شک دارد، نمی‌پذیرد.   کسی که در حقانیت اهل‌بیت شک دارد، یقیناً به اطاعت از آنها نیز سر نمی‌سپارد. او به سادگی از کنار فرمول‌ها و قواعد دین که توسط اهل‌بیت در اختیار انسان قرار گرفته است، می‌گذرد و به یقین به سلامت به مقصد نمی‌رسد.   فراموش نکنیم که خوراک‌های روح، تنها در ظرف یقین، توسط نفس جذب می‌گردند. با شک و تردید، هیچ کدام از خوراک‌های معنوی، به جذبِ نفس نرسیده و رشد انسانی او را در پی نخواهند داشت. تنها کسانی قادر به رشد انسانی خواهند بود که با یقین به ولایت الله و متخصصان معصوم در این مسیر حرکت نمایند.   محبت به الله با پذیریش ربوبیت او متفاوت است! محبت خداوند و ارتباط با او، با قرار گرفتن تحت ربوبیت و ولایت الله بسیار متفاوت است. خوب است بدانیم که حیوانات نیز، خداوند را به خوبی می‌شناسند و به شیوه خود نماز به پا می‌دارند (کلّ قد علم صلاته و تسبیحه)، به طوری که می‌توان گفت از این حیث از بسیاری از انسانها بالاترند. صِرف ادعای محبت به الله و خانواده آسمانی و برقراری ارتباط ضعیف با آنان تأثیری در رشد انسانی ما نخواهد داشت. مسئله‌ی اساسی و مهم در حرکت به سوی هدف خلقت، قرار گرفتن تحت تربیت الله است. عشق به الله و اهل‌بیت زمانی برای انسان مؤثر خواهد بود که او را تحت ربوبیت آنان قرار دهد.   محبت بدون ولایت‌پذیری و اطاعت، هرگز انسان را به هدف خلقت نخواهد رساند. تنها یک ارتباط قاعده‌مند و اصولی با الله و معصومین است که راهِ انسان را به سوی هدف خواهد گشود. برای تشبّه به باطن اهل‌بیت باید در محضر آنان زانو زده و سبک زندگی را با قواعد آنان تنظیم نمود. از نشانه‌های کسی که تحت تربیت اهل‌بیت حرکت می‌کند، افزایش سطح قدرتِ روحی، شادی، آرامش و عواطف او می‌باشد. او روز به روز بزرگوارتر، عادل‌تر، مهربان‌تر شادتر و آرام‌تر از گذشته خواهد شد.   والحمدلله رب العالمین  

مجتهد اگر بخواهد مرجع باشد علاوه بر اجتهاد باید با مسائل روز هم آشنا باشد تا بتواند مرجعیت کند. اولین و ضروری‌ترین اطلاعاتی که یک نفر می‌خواهد اسلام‌شناسی کند این است که با فقه آشنا شود. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه صد و چهل و دو «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1. اگر بنا باشد که حکومت و اجرای دین وظیفه انبیاء الهی باشد حس مسؤولیت مردم از بین می‌رود. 2. اگر رهبری سیاسی گاهی پاک و گاهی ناپاک بوده است نشانگر انفکاک دین از سیاست است. 3. در عصر غیبت کار فقیه فقط افتاء و قضا است. 4. فقیه که برای او جعل ولایت شده به معنای متفکر عمیق و اسلام‌شناس است نه فقیه به معنای مصطلح امروزی. 5. اولین و ضروری‌ترین اطلاعاتی که یک نفر می‌خواهد اسلام‌شناسی کند این است که با فقه آشنا شود. 6. ائمه در زمان خودشان هم نصب فقیه می‌کردند و نماینده تام‌الاختیار داشتند. 7. مجتهد اگر بخواهد مرجع باشد علاوه بر اجتهاد باید با مسائل روز هم آشنا باشد تا بتواند مرجعیت کند. 8. رابطه مردم با حاکم اسلامی در عصر غیبت نه از باب ولایت است و نه از باب وکالت بلکه از باب تعهد متقابل است. 9. بسیاری از کلماتی که امروزه می‌بینیم در مقابل معارف اسلامی مطرح می‌شود تعریف دقیقی ندارد. 10. اینکه شبهه‌ای برای انسان در مورد خدا و پیامبر و ائمه مطرح شود ایرادی ندارد اینکه نگهش داری و بر اساس آن تصمیم بگیری خطرناک است.

در زمان غیبت حضرت ولی‌عصرعصر «علیه‌السلام»  در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امّت به عهده فقیه عادل و با تقوی، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر است. آن‌چه که در عمل پیاده می‌شود و قانون اساسی این نظام هست یک خط قرمزی هست که کسی نباید نزدیکش شود. به گزارش منتظران منجی «عج»، جلسه صد و سی و هشت «ولایت»، استاد محمد شجاعی به ادامه بحث پرداختند که عناوین آن در زیر می آید: 1- گاهی اوقات ما در مورد یک مقوله‌ای بحث علمی می‌کنیم که از این بحث دنبال فهم بیشتر مطلب، کند و کاو بیشتر و پرداختن به چیستی هستیم. 2- یک موقع هست که ما می‌نشینیم در مورد جوانان صحبت می‌کنیم که جوان این‌گونه است، این‌گونه است بحث، بحث توصیف است. 3- وقتی در مورد جوان صحبت می‌کنیم صحبت به دنبال بایدها و نبایدهاست که منجر به یک اقدام عملی در خارج می‌شود. 4- کلیه مخالفین نظام جمهوری اسلامی چه آن‌ها که با اصل نظام مخالف‌اند، چه آن‌هایی که ابراز دارند با اصل نظام و حکومت مخالفت ندارند اما با ولی فقیه مشکل دارند بحث‌شان صرفاً جنبه علمی ندارد. 5- مخالفان این‌طور وانمود می‌کنند که آدم‌های بسیار فهیم و پخته و باسوادی هستند و فقط و فقط قصدشان از طرح این مسائل این است که به سمت یک تحول و تغییر خارجی برود. 6- گاهی یک نفر وقتی بحث وکالت را مطرح می‌کند منظور دارد و می‌خواهد حیطه قدرت فقیه را و ولایت او را از بین ببرد، کم‌رنگ کند. 7- ولی فقیه در این مملکت یک جایگاه خاصی دارد قانون هم آن‌را تصویب کرده و مطلق بودنش مشخص شده و همان‌گونه که هست باید عمل کنیم. 8- ولایت فقیه یک تئوری مطرح در حوزه‌های علمی نیست که بالاخره ولایت فقیه باشد یا نباشد، این تمام شده دیگر و خبرگان نشسته‌اند این پنبه‌اش را زده‌اند و مردم هم رأی دادند. 9- اگر ما در این بحث‌ها دنبال این باشیم که بخواهیم به قانون اساسی لطمه زده و از بین ببریم کار درستی نیست و یک مرض است. در قانون اساسی آن‌چه که مطرح شده ولایت است نه وکالت. 10- اگر کسی بخواهد بگوید ولایت نباید باشد و وکالت باشد آن‌وقت اساساً از بحث علمی خارج می‌شود و به یک بحث سیاسیِ مورد دار و مخالفت با اصل نظام و قانون است. 11- در زمان غیبت حضرت ولی‌عصرعصر «علیه‌السلام»  در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امّت به عهده فقیه عادل و با تقوی، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبر است. 12- آن‌چه که در عمل پیاده می‌شود و قانون اساسی این نظام هست یک خط قرمزی هست که کسی نباید نزدیکش شود. 13- به هیچ وجه کسی نمی‌تواند رهبر را عزل کند مگر با یکی از این 3 شرط: یکی ناتوانی در انجام وظایف که تشخیص آن با خبرگان است. 14- هیچ قوه‌ای، هیچ کسی نمی‌تواند رهبر را عزل کند مگر با 3 شرط و تشخیص آن هم به عهده منتخبین مردم یعنی خبرگان است. 15- در قانون اساسی هر مسئولیتی زمان دارد امّا تنها مسئولیتی که زمان‌دار نیست ولایت است، معلوم است نگاه، نگاه ولایتی است. 16- شما کسی را وکیل کردید بدون این‌که شرایطش را از دست بدهد. دلت می‌خواهد که دیگر وکیل نباشد، راحت عزلش می‌کنی. 17- رئیس جمهور، نماینده مجلس، مجلس خبرگان و سایر مسئولیت‌هایی که هست این‌ها وکیل هستند اما وکیل بلاعزل هستند. 18- اگر رهبر یا مجلس شورای اسلامی به این نتیجه برسد که ریاست جمهوری لیاقت و کفایت خود را از دست داده، آن‌ها می‌توانند حکم کنند به عدم کفایت رئیس جمهور و عزل کنند. 19- ساختار آن‌چه که در قانون اساسی ما به‌عنوان یک اصل مشترک میان همه جناح‌ها و گروه‌ها باید محترم و مقدس شمرده شود. 20- اگر موکل بمیرد وکیل خودبه‌خود معزول است و اگر قرار بود فقیه وکالتی باشد رأی‌دهندگان از دنیا می‌رفتند ولی فقیه هم خودبه‌خود عزل می‌شد.